Anne in Apeldoorn

De fictie van de non-fictie

2012-01-30T14:43:00.005Z

Na de bemoedigende woorden van schrijfster Nanda Roep enkele maanden geleden, blijf ik volharden in het meedoen aan schrijfwedstrijden. Vooral omdat ik dan tenminste nog eens een keertje zelf schrijf in plaats van andermans manuscripten te beoordelen. En ook om hier niet compleet gek te worden.

Onlangs deed ik mee aan een schrijfwedstrijd met als onderwerp: Een verbijsterende date. Voor het eerst in mijn leven wilde ik een duo schrijverschap aangaan met mijn man. Hij weet immers alles van verbijsterende dates, ik niet. Het blijkt allemaal te draaien om oogcontact en zo. Ik heb wat gemist in mijn jonge jaren. Mijn man niet, hij heeft op dat gebied goed geleefd en dus ging ik bij hem te rade voor inspiratie. Volgens mij was hijzelf vaak de verbijstering tijdens de date...

En zoals meestal in mijn verhalen begin ik van iets authentiek om er met de nodige fantasie en omwegen een eigen verhaal van te maken.
Mijn verhaal 'Date op Japanse wijze' heeft helaas niet gewonnen, maar het is wel geselecteerd voor publicatie in het boek 'Verbijsterende dates' uitgegeven door schrijfatelier Alicia. De bundel verschijnt naar verwachting op 1 maart. Binnenkort te koop in de betere boekenwinkels.

Tegen einde februari moet ik wat in elkaar flansen over het thema vriendschap.
Helaas heeft mijn man maar twee vrienden.

Geen crisis bij de bourgondiërs

2012-01-24T07:00:00.004Z

In 2012 zijn wij 5 jaar getrouwd. Dat is vijf keer langer dan bepaalde mensen hadden verwacht. Niettemin willen wij dit onder ons tweetjes goed vieren en we hebben besloten een culinaire toer te doen. Elk kwartaal gaan we in een wat chiquer restaurant eten. Ieder om beurt mag een restaurant uitkiezen. Eind maart gaan we naar mijn keuze: restaurant Luzine van kok Jeroen Meus. Mijn man is iets meer snobistisch en kiest in het volgend kwartaal voor Oud Sluis, het driesterrenrestaurant van Sergio Herman.

Ik denk, laat ik maar alvast reserveren, dan is dat al geregeld. Zo gezegd, zo gedaan, ik begin bij Jeroen Meus. Reserveringen gaan via de website zodat je direct kunt zien of er nog plek is. Wat blijkt? Alle vrijdag- en zaterdagavonden in 2012 zijn al volgeboekt. Ongelooflijk!
Dan maar eens kijken bij Oud Sluis. Daar krijg je bij het openen van de juiste pagina een bericht of u bij het reserveren wilt rekening houden met het feit dat alle vrijdag- en zaterdagavonden in 2012 zijn volgeboekt en u alleen nog via een wachtlijst terecht kunt. Een driesterrenrestaurant! Pas ergens in 2013 weer plek!

We passen onze plannen lichtjes aan en gaan bij Jeroen op een vrijdagmiddag lunchen. Ik moet daar dus een dag vrij voor nemen. Ook bij Sergio zullen we voor dit eenmalig culinair hoogstandje ergens tussendoor aanschuiven.

Maar dat laten we uiteraard niet aan ons hart komen. Het eten zal er niet minder om smaken. Ik begrijp alleen niet waarom iedereen zegt: 'Het is crisis...'

Het jaar van de dikke strepen

2012-01-16T09:41:00.010Z

2012 is nog maar 2 weken ver en het is mij nu al duidelijk dat dit jaar het jaar van de dikke strepen wordt: definitief afhandelen van bepaalde zaken.

Op onze eerste toneelavond kondigt het bestuur aan dat ze per direct opstapt en dus houdt ons clubje op te bestaan. Na meer dan 50 jaar, stel je voor. Streep eronder.

Personaliteiten die vorig jaar nog konden rekenen op mijn laatste greintje respect zijn er nu al in geslaagd dit door onacceptabel gedrag te verpulveren. Streep eronder.

Als ik de burgerbaas mag geloven verlies ik na 2012 de hoofdtaak in mijn werkzaamheden. Streep eronder.

Buurvrouw Annie kwam in 2011 met een emmer en dweil aanzetten, 10 seconden nadat ik en Marley op ons terras helemaal onder het bloed zaten door een uitgerukte nagel aan Marley's poot. Ik was nog aan het zoeken waar al het bloed vandaan kwam, toen ze me de emmer in de hand duwde en eiste dat ik onmiddellijk het bloed zou opkuisen. Geen aanbod van hulp, geen vraag over wat er aan de hand is...gewoon bevelen staan uit te delen. Deze week had ze een pakketje aangenomen en we kwamen het niet snel genoeg naar haar goesting ophalen. Staat ze aan de deur ons de les te lezen dat het niet kan dat ze het pakketje ook nog moet brengen. Genoeg gezeurd. Ik praat niet meer tegen Annie. Streep eronder.

Desperate housewives, Two and a half man en Castle kunnen mij niet meer bekoren, dus kijk ik niet meer. Streep eronder.

2012 is volgens de Chinezen het jaar van de draak. U bent gewaarschuwd.

Een Ollands idool?

2012-01-09T09:34:00.004Z

Niemand gaat het geloven, maar ik heb een Ollands idool gevonden! Nu ja, idool is veel gezegd, laat ik het erop houden dat ik sympathie gekregen heb voor een rasechte Ollandse griet: Linda de Mol. Als presentatrice kan ze me niet boeien, maar ze kan verdomd goed schrijven. Ik heb haar boek 'Linda. De columns.' en ja, ze schrijft ze echt allemaal zelf.

Ik heb sympathie voor haar omdat ze haar eigen volk goed blijkt te kennen en dat ook hardop zegt. Schrijft. Zo vindt ze het bijvoorbeeld flauwekul dat je als vrouw niet voltijds kunt/mag werken, vindt ze het wel belangrijk om (financieel) zelfstandig te zijn en hekelt ze mensen die menen alles beter te weten maar hun mening nog niet zonder schrijffouten kunnen weergeven. Een vrouw naar mijn hart...

Dus voor wie zich blauw ergert aan mijn mening over Ollanders heb ik slecht nieuws: Hoe zielig jullie ook doen, hoe hard jullie ook de grootste onzin roepen, ik ben blijkbaar niet de enige die er niet intrapt. Hoe grappig is dat!

Koken op Vlaamse wijze

2012-01-03T08:49:00.003Z

Mijn man is half Vietnamees, half Cambodjaans,
in Olland opgegroeid en soms stronteigenwijs.
Zoals op zondag 1 januari. Hij had voor kerstmis het kookboek van Jeroen Meus gekregen en hij ging witloof in den oven maken. Ik hou mijn hart vast als mijn man Vlaams gaat koken, want enkele jaren geleden waren de krieken met ballekes een soort Indonesisch ballengerecht geworden. Zijn eigen interpretatie van het gerecht, weet je wel.

En dus kreeg hij maar weer het voordeel van de twijfel toen hij aankondigde dat hij witloof in den oven ging maken. Op zijn manier.

Deze keer schieten woorden tekort. Voor het resultaat, zie afbeelding.

Wat je leert tijdens het plaatsen van winterbanden

2011-12-27T07:56:00.003Z

Vrijdagmiddag moest ik met de auto naar de garage voor het wisselen van zomerbanden naar winterbanden. Dat is zo een van de taken die weer ongemerkt in mijn pakket is terechtgekomen. Dus zit ik daar tussen drie mannen een klein half uur te wachten en mijn tijd te verdoen. Ik heb me verscholen achter de Telegraaf om toch maar geen deel uit te moeten maken van een conversatie, want Ollanders hebben altijd de oncontroleerbare behoefte je aan te spreken.
Maar ik luisterde wel, want tijdens dat half uurtje banden wisselen heb ik weer een hoop wijsheid opgedaan.

Om Vlaamse kok Piet Huysentruyt er even bij te halen: En wat hebben we geleerd vandaag?
1. Auto's hebben een hemel
2. Een Porche is een platgedrukte kever
3. Een Passat is niet verkeerd.

Dat hebben drie 'kenners' in die beperkte tijd uitgemaakt. Ik heb het opgeslagen in mijn hersenkamers want je weet nooit waar die wijsheid nog eens van pas komt.

Tot een van de mannen als afsluiter in de groep gooit: 'Tja, eigenlijk heb ik er allemaal niet zoveel verstand van.'

Wat een anticlimax zeg!

Vooral Ramsey Nasr aan het woord

2011-12-19T11:34:00.013Z

Zondagmiddag 18 december was het in Apeldoorn prijsuitreiking van de schrijfwedstrijd 'Aan het woord'. Na het fiasco van vorig jaar gaf ik het maar weer een kans en heb een verhaal ingestuurd. Het onderwerp was vrij als het maar uit minder dan 1000 woorden bestond. Ik kan je nu wel vertellen, ik doe niet meer mee.

Eregast was Ramsey Nasr. Of tenminste, dat was de bedoeling. Uiteindelijk kreeg hij bijna de helft van performancetijd die hij gretig benutte om regelmatig zijn nieuwe bundel in de lucht te zwaaien in de hoop de verkoopcijfers op te krikken. De prijsuitreiking werd bijzaak. Jammer.

Ook deze keer kon de winnaar mij niet bekoren. Ik zat - wegens te weinig stoelen ook al moest je van tevoren opgeven met hoeveel personen je kwam- op de grond achter de rug van jurylid Hennie Stoel. Naast haar zaten juryleden Jos nog wat en nog een onbekende dame die haar debuutroman aan het schrijven is. Hoog tijd voor verjonging van de jury dacht ik dan. En inderdaad, het gekozen verhaal vond ik saai en oubollig. Niet mijn stijl.

Mijn verhaal gaat over stoute schoenen, het winnende verhaal over de oorlog, denk ik, want ik heb het na 5 regels opgegeven.
Had ik maar mijn stoute schoenen aangetrokken en de jury om een grondige motivering van hun onbegrijpelijke beslissing gevraagd.

Voor de fans, een voorsmaakje...

Stoute schoenen

“Vindt u het goed als ik mijn schoenen uitdoe?”

Dokter Verkeerd knikt. Hij heet niet echt Verkeerd, dat is de naam die ik hem zonet bij binnenkomst heb toebedeeld. Omdat hij bruine schoenen draagt onder een zwart pak met witte strepen. Ik schop wild mijn rode sandaaltjes uit en ga languit op de ingezakte sofa liggen. De dokter schuift het tafeltje met tissues dichterbij zodat ik niet rechtop hoef te komen als de onvermijdelijke huilbui er straks aan komt. Ik ga echt niet huilen. Ik wil alleen mijn stoutmoedig talent ontdekken. Geen makkelijke klus lijkt me. Ik durf wedden dat dr. Verkeerd nu liever op de golfbaan staat.

“Okee, vertel het maar, wat is het probleem?” Ik draai mijn hoofd in zijn richting en kijk hem verbaasd aan. Het probleem? Wil hij weten wat het probleem is?

“Het probleem, dokter, is dat de wereld overbevolkt is en dat 99,9 procent nog compleet idioot is ook. Het probleem is het klimaat en de armoede. Vreselijke ziektes en hebzucht. Uitbuiting en materialisme. Ik kan nog wel even doorgaan, maar waarschijnlijk bedoelt u wat mijn probleem is?”

“Dat bedoel ik inderdaad.” Ik kijk naar het plafond en sluit een paar seconden mijn ogen. “Dat mag u uitzoeken,” zeg ik gezwind. “Is dit een uiting van sarcasme?” vraagt dokter Verkeerd op een lacherige toon. “Neen, eerder een nauwelijks verborgen uiting van minachting,” zeg ik van mezelf geschrokken lacherig terug.“Ik begrijp het”, antwoordt de dokter met een zucht. “Waar wil je over praten?”

“Over mij, ik wil nieuwe schoenen.”

...
Meer lezen? Geef een seintje en je krijgt het hele verhaal toegestuurd.

Wat is wijsheid?

2011-12-12T13:03:00.004Z

Je nadert een rood verkeerslicht. Er zijn twee rijstroken om rechtdoor te rijden. De linkse rijstrook houdt enkele tientallen meters na de lichten op en iedereen moet verder rijden op de rechtse rijstrook. Ik vond het altijd logisch om rechts in de rij te staan zodat mensen die komen aanrijden wanneer het licht op groen springt links zonder afremmen kunnen verder rijden en voor de rij invoegen. Maar blijkbaar dacht ik verkeerd.

De volgende situatie gebeurt, hoe toevallig kan het zijn, in 90% van de gevallen als mijn man rijdt. We naderen een rood verkeerslicht. Er zijn twee rijstroken om rechtdoor te rijden. De linkse rijstrook houdt enkele tientallen meters na de lichten op en iedereen moet verder rijden op de rechtse rijstrook. We komen aangereden en het verkeerslicht blijft rood. We moeten dus stoppen. Rechts staat een auto, maar wij gaan links staan. Stilstaan dus. De chauffeur aan de rechterkant is een man. Ik kan de spanning voelen, naarmate de tijd vordert glijden we af naar thrillerachtige toestanden. Twee onbekenden die het vertikken elkaar een blik te gunnen zijn plots elkaars aartsrivaal.
En dan springt het licht op groen...

Beiden duwen het gaspedaal helemaal in. Het gaat zij aan zij. De chauffeur aan de rechterkant wil kost wat kost voorkomen dat wij sneller zijn en voor hem kunnen invoegen. Mijn man wil kost wat kost sneller zijn en voor hem invoegen. Als het lukt straalt de voldoening van zijn gezicht af. Alsof hij de Grand Prix gewonnen heeft. Ik zit erbij en kijk ernaar.

Waarschijnlijk is het een mannending. Ik begrijp er in ieder geval niks van en maak me alleen maar zorgen over de hoeveel benzine die zo grandioos verspild wordt in deze tijden van crisis.

Logica tegenover ego.
Om mijn twijfel met een typische Ollandse uitdrukking te verwoorden: Wat is wijsheid?

Kuifje, Leontine Borsato en Sylvie van der Vaart

2011-12-05T11:44:00.005Z

Het heeft ongeveer twee jaar geduurd eer ik in Olland naar de kapper durfde gaan.
Omdat ik geen vertrouwen in Ollandse deskundigheid heb. En als je haar niet goed geknipt is, heeft iedereen daar last van. Daarom nam ik in het begin steeds de trein naar Mechelen, naar mijn oude vertrouwde kapper. Tot het treinkaartje 20% duurder werd dan de prijs van mijn oplapbeurt en ik een andere oplossing moest kiezen. De oplossing werd Gert.

Gert houdt van goed eten (3 sterren restaurant de Librije is zijn stambistro) en van goede wijnen. Gert gaat vaak op weekend naar België voor het bourgondisch genot. Soms voel ik een zekere verwantschap met Gert omwille van deze twee zo niet Ollandse kwaliteiten.

Maar als ik binnenkom krijgt mijn verwantschapsgevoel al snel een deuk. Ik word niet verwelkomd met 'Leuk je weer te zien' of 'Kom gezellig binnen', neen, bij mij gaat het zo:
'Wat heb jij een kuif zeg! Dat kan toch echt niet zo!' of
'Weer geen overbodige luxe dat je even langskomt hoor!'
Ik maak me geen illusies, Gert is toch gewoon een Ollander.

Gelukkig moet ik het niet echt persoonlijk opnemen. De volgende klant was al negen maanden niet naar de kapper geweest en wilde een kapsel dat 'een combinatie was van Leontine Borsato en Sylvie van de Vaart'.
Waarover Gert duidelijk geen misverstanden wilde laten ontstaan: 'Nou, dat gaat hem ECHT NIET worden hoor!'

Ik heb ondertussen mijn kuif ingeruild voor een 'korte bob met laagjes', zoals dat hier heet.
En nu is Gert weer tevreden en zijn we weer even bevriende levensgenieters....

Het zeldzame genot van een Westvleteren

2011-11-28T11:46:00.007Z

Zondagmiddag, 27 november, 15u was een uniek
moment in ons leven. Nadat we onze Marley hadden uitgelaten, zijn we er eens goed voor gaan zitten. Even bewust een moment van geconcentreerde aandacht genomen en goed rechtop gaan zitten. Wanneer we er enkele seconden later helemaal klaar voor waren, hebben we ons laten gaan. We hebben het beste bier van de wereld gedronken: de Belgische Westvleteren.

Voor de wereldvreemden onder ons, wat zo speciaal is aan dit trappistenbier is dat het niet commercieel wordt verkocht. Met andere woorden, de kans dat je het ooit kunt drinken is uiterst klein en daarom is dit moment zo uniek. De trappistbroederkes uit Westvleteren hadden geld voor een nieuw dak nodig en daarom hebben ze voor 1 keertje een voorraad in een supermarkt gezet. Na 3 uur was het uitverkocht.

En wat een heilig moment was het! Deze trappist is zwaar (meer dan 10%), mooi donker van kleur en valt zacht op de tong door je keel in je blaas. Zoals het een tot beste bier van de wereld verkozen genot betaamt...

Mijn oprechte dank aan de abdijbroederkes voor deze unieke gelegenheid. We hebben nog vier flesjes over, dus we kunnen nog twee keer hemels genieten.

Of om in de religieuze sfeer te blijven, het is just een engelke dat op uw tong pist....
Schol!

6-pack in actie

2011-11-21T12:09:00.007Z

Ik ben langzaam op een leeftijd gekomen dat ik in het weekend graag thuis ben, in de fauteuil, warm gewikkeld in een peignoir, dikke sokken aan en mijn haar net als ik compleet in de war. Maar op zaterdagavond 12 november hebben we nog eens heftig gedaan, voor ons doen dan. We hebben een quizploeg bij elkaar geveegd en met z'n zessen stonden we als team '6-pack' klaar om voluit te gaan. Het was weer de Apeldoornse muziekquiz en die wilden we weleens gaan winnen. Govert, Corinne, Gert-Jan, Michael en wij staken de koppen bij elkaar en vol enthousiasme gingen we aan de slag.

Na ronde 1 waren we al diep aan het zuchten. Muziek uit de jaren 60 kan geweldig zijn, maar niet dat alternatieve 'nooit van gehoord' gekrijs. We stonden 16de op 22 teams.
Negen rondes verder zijn we uiteindelijk nog met een voldoende geëindigd op de 13de plaats. Niet slecht maar kon beter. Waren de vragen maar wat toegankelijker!

Gelukkig waren de 6-pack leden allemaal goeie drinkers en hadden we tenminste daar nog voldoening van. Ik heb een paar Brugse zotten in mijn blaas gekieperd en dat smaakte wel.
Ik ben zelfs de hele quiz wakker gebleven!
Vooraleer wij in ons bed lagen was de klok 1u30 al gepasseerd. Daar heb ik uiteraard drie dagen last van gehad.

De komende weekends ga ik maar weer normaal doen. Met mijn team man en hond vanuit de fauteuil aan de pappenheimers meedoen bijvoorbeeld...

Wakker worden!

2011-11-14T10:44:00.004Z

Wat mij enorm verbaast is dat hier in Olland mensen niks doorhebben. Woekerpolissen kunnen jaren bestaan want niemand heeft door dat ze opgelicht en bestolen worden. De hypotheken die hier worden verstrekt zijn van dien aard dat je na 30 jaar betalen nog met een enorme schuld blijft zitten. Als eigenaar van een woning mag je niet zonder toestemming van de bank je woning verhuren, meer nog, als de bank toestemt gaat ze de verhuur nog voor je regelen ook. Als eigenaar beslis je dat niet zelf. Tot voor kort kon je je verzekeringscontracten niet zomaar opzeggen, opzegtermijnen van 5 jaar waren geen uitzondering.

Vandaag lees ik in de krant dat mensen die gaan werken vaak slechter af zijn dan mensen die leven van een uitkering. Een alleenstaande ouder die 4 dagen werkt heeft minder inkomen dan iemand die een uitkering krijgt. Ik begrijp niet waarom dit een nieuwsfeit is, dat is toch voor iemand met enig gezond boerenverstand al wel langer duidelijk! Waarom werken er hier meer mensen niet dan wel denk je?

Ook in deze tijden van zware bezuinigingen wordt op van alles bezuinigd, maar niet op de uitkeringen. Nederland is het enige land dat ik ken waar je een extra premie krijgt als je langer dan 5 jaar niet werkt. In andere ontwikkelde landen krijg je juist minder, maar niet hier. In de bijstand krijg je zelfs vakantiegeld, een som die evenveel is als mijn vakantiegeld, maar ik moet er wel voor werken.

Dus blijf ik verbaasd naar de radio staren als ik dergelijke nieuwsberichten aanhoor. Maar in mijn dagelijkse leefwereld is het vaak niet anders. Alles wordt vaak zo verdraaid en met excuses en zielig doen goedgepraat dat niemand ziet wat voor een luchtbel er ontstaat.
En die luchtbel houdt stand omdat (bijna) iedereen er gebruik van maakt.

Helaas ben ik te wakker om in slaap gesust te worden. Ontzettend ergerlijk, want ik heb er meer last van dan al die slapers...

Vrijdag 4 november

2011-11-07T09:03:00.004Z

Vrijdag 4 november was geen alledaagse dag. Mijn man werd 38 jaar en daarmee is het leeftijdsverschil tussen ons weer voor een half jaar op twee jaar gebracht. Dat scheelt.
's Middags met onze Marley een toerke gaan doen in Bussloo. Ik loop het bruggetje op en ik hoor hard gespartel. Ik keek rond en zag aan de kant een zwart hondje in paniek heen en weer zwemmen. Hij was duidelijk dat zij eruit wilde maar door de hoge rand kon dat niet. Twee donkere ogen keken me hulpeloos aan. Ik twijfelde geen moment en gooide alles aan de kant om die hond uit het water te trekken. Mijn haar en jas was helemaal nat door het hevig gespetter van het hondje, maar na enige tijd trekken en sleuren kreeg ik hem eruit.

Aan dat bruggetje staat een bank. Daarop zaten twee vrouwen te kletsen. Geen van beiden heeft ook maar iets in de gaten gehad. Te innig met zichzelf bezig. Nochtans was het gespartel van die hond en mijn geroep naar het hondje oorverdovend. Maar het was duidelijk niet hun probleem. Gezellig verder kletsen joh.

Nadien werd ik door een vrouw met een loopse hond aangesproken. Ik MOEST Marley even bijhouden. Ik antwoordde: "Ik moet helemaal niks."
Niet mijn probleem. Ik was gezellig in mezelf aan het mijmeren joh.

Nog liever in Kazachstan

2011-10-31T13:18:00.004Z

Onlangs ontdekte ik een interessant programma op dinsdagavond op Nederland 1. 'Liefs uit...' volgde enkele koppels waarvan één partner haar/zijn thuisland verliet om in Nederland te komen wonen. En hoe herkenbaar waren hun integratieperikelen!

Of ze nu kwamen uit Italië, India of Kazachstan...twee dingen hadden ze allemaal gemeen: het Ollands eten vonden ze niet lekker en ze werden hier allemaal op korte termijn depressief. Verder vonden ze de behuizing over het algemeen klein en armzalig. Het meisje uit Kazachstan heeft zelfs haar koffers gepakt en is weer teruggegaan. Kazachstan blijkt een paradijs te zijn vergeleken met Nederland.

Wat mij opviel aan de Nederlanders hier is dat de geëmigreerde partner best wel een hartelijke ontvangst kreeg. De meeste ouders waren fier dat zoonlief met een exotisch ding naar huis kwam. Maar aan de andere kant waren ze best wel streng op integreren. De meisjes moesten direct Nederlands leren en rauwe haringen eten.
Op zich misschien niet slecht, maar omgekeerd werd er helemaal geen moeite gedaan. Dat Italiaanse meisje heeft ook ouders, maar de Nederlandse familie ging geen Italiaans leren. Zelfs haar eigen partner niet. Dat vind ik gebrek aan respect. Je leert toch met plezier de taal van je levenspartner? Mijne man kan al heel goe Vlaams klappen zenne!

Na enkele maanden werden de meisjes nog eens opgezocht. Het meisje uit India vond zichzelf al goed geïntegreerd want ze kon over alles ontzettend zeuren. Het meisje uit Italië vond zichzelf al goed geïntegreerd omdat ze haar Italiaanse modekleren had ingeruild voor slobbertruien en andere leur.

Ze zoeken nieuwe kandidaten voor het volgende seizoen. Voor een echt ongelooflijk verhaal komen ze helaas 4 jaar te laat....

Woensdagavond bij ons thuis

2011-10-25T08:33:00.004+01:00

Dit beeld is het laatste wat ik zie op woensdagavond, rond 20 uur. Woensdagavonden zijn mijn toneelavonden en dan blijven de 2 mannen gezellig alleen thuis achter. Het bier wordt uitgehaald, de whiskey komt naar boven, voetbal op tv en met z'n tweetjes gezellig uitgerekt in de fauteuil. Daar hoor ik niet bij.

Dat ik er niet bij hoor wordt mij al ruim een half uur van tevoren duidelijk gemaakt. Onze Marley wordt een beetje ongeduldig en kijkt te veel naar mijn goesting naar de klok en naar baasje. Baasje zegt te veel naar mijn goesting tegen Marley dat vrouwke echt wel naar toneel gaat vanavond. Dan volgt ongetwijfeld een diepe zucht. Is ze nog niet weg?

Dan eindelijk iets voor 20 uur roep ik vanuit de gang: "Ik ga!" Ze zijn best sloom, die twee mannen, maar op dat moment staan ze als een bliksemschicht me bij de voordeur uit te wuiven. Is het geen hartverwarmend beeld? Man en hond willen zeker zijn dat je weg bent.

Met dit beeld fiets ik naar mijn toneelavond, warm vanbinnen omdat ik weet dat hond en baasje het gezellig hebben met elkaar, op de fauteuil, met hun eigen dingetjes zonder dat vrouwke staat te mopperen over lege flesjes en kruimels...

Woensdagavond is het bij ons thuis mannenavond.

Druk druk druk??? NOT!

2011-10-14T10:43:00.007+01:00

Typisch Ollands: iedereen is druk. Met wat vraag ik me dan af. Er werken in Nederland meer mensen niet dan wel. Als ze werken is het deeltijds, 2 of 3 dagen. Diezelfde deeltijdse vrouwen hebben dan nog een kuisvrouw, want hey, ze werken, excuseer, ze hebben een baan, en dus zijn ze druk. Koken doen ze ook vaak niet en strijken laten ze diezelfde kuisvrouw doen of ze laten de strijkmand staan tot (schoon) moeder even langskomt. Ik heb het altijd lachwekkend gevonden en met mij nog een boel inwijkelingen. Mijn ouders werkten 40 uur per week met 3 kinderen in de opvoeding, mijn moeder in ploegenarbeid in een fabriek, geen ouders of schoonouders ter beschikking om te helpen en geen kuisvrouw. Wel elke dag huis kuisen, boodschappen doen, de tuin onderhouden, de hond uitlaten, de auto kuisen, wassen, strijken en koken. Dat is pas werken. En wat meer is, ik heb mijn moeder nooit horen zeggen dat ze druk is. Ze had echt geen tijd voor aanstellerij.

Laat ik nu net op de radio gehoord hebben dat een onderzoek mijn gelijk bewijst: Nederlanders zijn veel minder druk dan ze zelf beweren, zelfs tot een uur per dag minder dan in andere Europese landen. Dat kon ik zo ook wel vertellen. Ik liet vanochtend op het werk dat ballonnetje even op en ja hoor, de haren gingen overeind staan. Wat een stom onderzoek! Zeker allemaal mensen zonder kinderen (dat is een echte klassieker)....en nog andere excuses van hier tot Tokio.

En dus lach ik me kapot als ik weer de 'druk druk druk' kreet aanhoor.
Maar ja, blijkbaar begrijp ik het niet goed, want vrouwen met een kuisvrouw beweren dat ze nog drukker zijn dan zonder kuisvrouw.

U begrijpt niet hoe dat kan? Omdat ze moeten opruimen voor ze komt....!

Opgelicht

2011-08-08T11:50:00.007+01:00

Op Nederland 1 heb je het programma Opgelicht, waarin bepaalde wanpraktijken in de kijker worden gezet. Malafide boekhouders, vastgoedverkopers, investeerders,...je mag ervan uitgaan dat de kans dat ze een boef zijn heel groot is. Goed opletten dus!
Maar ik heb het gevoel dat ik hier in Olland constant word opgelicht: door de overheid, verzekeraars, banken, verkopers en nutsbedrijven. Zo kreeg ik vorige week van Nuon een brief dat de periode voor het vast tarief was verlopen en dat ik het opnieuw voor 3 of 5 jaar kon vastzetten. Hoe raar, denk ik, volgens mij heb ik het vorig jaar al voor 3 jaar vastgelegd.
Ik bekijk de tarieven en ja hoor...de tarieven zijn weer gestegen. Mooie poging denk ik bij mezelf.
Ik bel Nuon op en krijg een medewerkster aan de lijn (aan 10 cent per minuut):
"Mevrouw, ik heb van u een brief gekregen met de vraag of ik weer het tarief wil vastleggen, dat verbaast me enigszins omdat ik het vorig jaar voor 3 jaar heb vastgelegd."
"Oh, dat kijk ik even voor u na. In onze computer staat dat u voor 1 jaar heeft vastgelegd."
"Dat klopt niet, ik heb vorig jaar op 18 augustus telefonisch voor 3 jaar vastgelegd. Dat heb ik allemaal goed genoteerd."
"Ik zie inderdaad een telefoonnotitie dat u voor 3 jaar heeft verlengd. Ik zal het voor u rechtzetten."
Ik verdenk Nuon ervan dat ze dit echt opzettelijk doen. Wie niet beter weet, tekent het nieuwe contract met hogere tarieven en Nuon heeft geluk. Bij wie alles nakijkt zoals ik, doen ze het af als 'een vergissing'. Kan altijd gebeuren toch?
Na deze poging tot oplichting wil ze me nog iets over inbraakbeveiliging aansmeren. Dat vind ik het toppunt van lef hebben.
"Neen mevrouw, hoeft niet", zeg ik gemaakt vriendelijk. "Ik hoop eigenlijk niks meer van u te horen tot augustus 2013, wanneer mijn origineel contract afloopt."

Olland is een land vol oplichters. Pensioensparen, kapitaal sparen voor je hypotheek, lijfrentes...reken maar eens uit hoeveel je betaalt en wat je werkelijk krijgt op het einde van de rit. Schandalig is het, maar niemand schijnt het hier echt door te hebben.

Ach ja, die onwetende mensen slapen tenminste 's nachts goed...tot ze op hun 65ste met een serieuze kater wakker worden.
Maar mijn bedje zal dan wel mooi gespreid zijn!

Het geheim van een goed huwelijk

2011-08-01T08:45:00.004+01:00

Ik kan eerlijk zeggen dat wij met ons drietjes een fijn gezinnetje vormen. Ieder heeft zijn eigen karakter en we zorgen voor elkaar, ieder op zijn manier. Een voor allen en allen voor één, zo zit het bij ons in elkaar.

Het werkt goed omdat de taken ontzettend onevenwichtig zijn verdeeld. Onze hond heeft het beste leven, niks moet en veel mag. Mijn man is het baasje van plezante dingen; Hij fietst met onze Marley, hij geeft hem elke avond wat lekkers en samen zakken ze onderuit in de zetel als er voetbal op tv is.

Ik ben het bazinnetje van de shit en de kots. Als de hond overgeeft - en dat gebeurt wel vaak door zijn zwakke darmpjes- ben ik degene die wordt wakker gemaakt om de zaak op te kuisen. Vorige week was het weer raak. Mijn man haalt me om 12u 's nachts uit mijn slaap om aan te kondigen dat Marley heeft overgegeven. In de plaats van zelf op te staan, vond hij het om een of andere reden verstandiger om mij wakker te maken. Vol trots omdat hij het gehoord had en ik niet. Ik eruit en aan de slag om de troep op te kuisen.
Die nacht heeft Marley nog wel tien keer overgegeven. Ik heb niet geslapen van 12u tot 5u30.
Mijn man heeft de overige negen keer niet gehoord. Hij sliep gewoon verder. Of deed alsof.
Hij heeft er immers volledig het vertrouwen in dat ik instinctief de slaap toch niet meer kan vatten en zo de taak van klokkenluider zelf kan uitvoeren.

Daarom hebben wij een goed huwelijk: mijn man is van de plezante dingen, ik ben van de kots, de shit en andere kuis- of opruimacties.
In onze wc hangt een poster: A clean house is a sign of a wasted life.
Ik dacht het niet!

Vakantie zonder landgenoten

2011-07-26T08:43:00.002+01:00

Ik krijg de kriebels als ik het hoor: de vakantieplannen van mijn collega's. Een ding hebben ze gemeen, ze gaan allemaal kamperen. Met de tent, de caravan, de camper, iedereen begeeft zich naar het buitenland, volgeladen met gehaktballen in blik en gasbrandertjes. Ik vind het een verschrikking. Ik begrijp ook echt niet wat daar plezant aan is. Ik zie schrikbeelden van halfnaakte mannen die met een wc-rol over de weide lopen, van douches waar je als tiende gebruiker in het vuil en de haren van alle voorgangers mag staan en van natte kleren, natte tenten, koude nachten en zuipende Ollanders die je de hele nacht wakker houden.
Wat mij opvalt is dat ook mensen met een goed betaalde functie gaan kamperen. Mensen van wie je weet dat ze best een hotelletje kunnen betalen. Waarom gaan ze dan toch als holbewoners in tenten kruipen?

Onlangs kreeg ik daar meer duidelijkheid over: Ollanders vinden vakantie zonde van het geld. Ze willen wel op vakantie, maar ze geven liever hun geld ergens anders aan. Vakantie is een noodzakelijk kwaad zeg maar. Daar denk ik heel anders over.

Het meest ironische is dan het antwoord dat je krijgt als je vraagt hoe de vakantie is geweest: "Het was leuk, alleen zo irritant dat de hele camping vol Nederlanders zat! Volgend jaar kiezen we een andere camping uit."
Een andere camping???? Blijkbaar beseffen ze nog niet dat kamperen een Ollandse sport is en dat je OVERAL zult geplaagd worden door je eigen volk.
Met andere woorden, kampeerders ergeren zich dood aan andere kampeerders, terwijl ze natuurlijk op hun beurt ook weer irritant zijn voor anderen. Maar ze houden vol, elk jaar weer.

Ik snap er echt helemaal niks van.
Gelukkig maar!

Onze nieuwe adoptiehond: Jones

2011-07-18T10:26:00.006+01:00

Vorige week kregen we bericht dat onze adoptiehond Faith is geslaagd voor haar examen blindengeleidehond. Het is de derde hond die wij helpen plaatsen en daar zijn we best fier op. Na Wanya en Usha kwam Fellow, het broertje van Faith. Fellow was een deugniet, maar uiteindelijk werd hij afgekeurd om medische redenen. We gingen verder met zusje Faith en nu zij is geplaatst gaan we ons bemoeien met puppy Jones.

Jones is geboren op 3 januari 2011 in Amerika. Hij is een stoere Duitse herdershond, na drie labradors voor ons een fijne afwisseling. Jones wordt, als alles goed gaat, een blindengeleidehond die ooit voor iemand van onschatbare waarde zal zijn. We hebben grote bewondering voor wat de opvoeders en trainers van Jones zullen presteren. Hoe ze erin slagen om een hond zo behulpzaam te maken, het is me een raadsel. Daarom sponsoren wij dit initiatief. Onze steun komt altijd goed terecht.

Ook goesting om een hulphond bij te staan? Kijk op de website van KNGF Geleidehonden, www.adopteereenpup.nl
Ik zeg: gewoon doen!

De keerzijde van geluk

2011-07-13T10:04:00.003+01:00

Vorige week dinsdag, 5 juli, heb ik de gezegende leeftijd van 40 jaar bereikt. Het afgelopen jaar heb ik meermaals aangekondigd dit in stijl te vieren: een grote barbecue, een discoparty of eten in restaurant. Toen het plots dan zover was, is die dag, op mijn eigen verzoek, in alle stilte gepasseerd. Alleen Marley en ik waren die dag op de wereld.

Ik stond even stil bij mijn leven, wat ik er tien jaar geleden van verwachtte en wat het nu is. Allesbehalve wat ik er 10 jaar geleden van verwachtte. Is het beter of slechter? Geen idee, maar ik heb het gevoel dat ik niet het maximale eruit haal. Ik heb het gevoel dat ik ontzettend tegengewerkt wordt en dat elke stap vooruit drie stappen achteruit betekent. Kortom, ik heb een gevoel van ontevredenheid.
En toch heb ik niks te klagen. Ik heb de beste man en de beste hond. Ik ben gezond, we hebben het goed en ik kan veel met literatuur en schrijven bezig zijn. Ik schaam me dood voor dat gevoel van ontevredenheid, maar toch...

Nu, een week later, denk ik dat ik dat gevoel kan verklaren. Naast ontevredenheid is er vooral ongerustheid. Ik besefte het ineens toen ik gisteren onze hond slaapwel wenste. Elke avond zeg ik :" Zo Marley, dit was het weer voor vandaag. Morgen weer een dagje met ons drietjes, wat goed hé!" En Marley zucht.

Het is de keerzijde van geluk. Als je het echt goed hebt samen, hoe moet het dan als je het kwijt bent? Hoe kan je ooit nog verder zonder de beste man en de beste hond? Ik ben afhankelijk geworden van dit geluk. En dat boezemt mij angst in.

Daarom is 40 jaar worden voor mij een keerpunt.
Vanaf nu zeg ik elke dag vol dankbaarheid: "Morgen weer een dagje met ons drietjes. Goed hé!"
En dan net als onze Marley, een diepe zucht...van tevredenheid.

Doordeweekse conversaties

2011-07-04T11:13:00.004+01:00

Zit ik met mijn man in een restaurantje in Apeldoorn dat we voor de eerste keer uitproberen (voor de geïnteresseerden: La Niche), nippend aan een frisse Italiaanse Chardonnay, genietend van de goede muziek en de stilte, wordt de orde plots verstoord door bevolking aan de tafel achter ons. Twee koppels waarvan de mannen duidelijk ouder waren dan de vrouwen. Af en toe werden de conversaties aan die tafel wat luidruchtig zodat wij ongevraagd mochten mee genieten. In het begin vonden we dit uiteraard storend, maar al gauw sloeg dit om in een hilarisch evenement.

Het begon eigenlijk al eerder bij de bestelling van onze drank. Mijn man kiest een wijn van de kaart, vraagt het meisje heel verbaasd: "Wilt u daar een hele fles van?" Wat anders, een slokje?
De wijn werd uiteindelijk gebracht door een jongen en hij maakt aan tafel de fles open. Niet moeilijk met een draaidop. Vraagt hij beleefd: "Wilt u proeven?" Zegt mijn man: "Nou ja, hij kan niet echt naar kurk smaken hé", waarop die jongen terug zegt: "Nou, dat kan wel hoor, een fles zonder kurk kan ook naar kurk smaken." We kijken hem allebei verbluft aan.

Dan kwam die groep binnen. Ook van hen leren we nog verbazingwekkende dingen. Wist u dat in Las Vegas het eten heel goedkoop is? Meer nog, als je in een restaurant eet waar je wel veel betaalt, dan is dat omdat je omgeven bent met mooi volk. Mooi volk werd omschreven als zakenmensen en vrouwen.In Las Vegas betaal je dus voor het onbekende gezelschap om je heen. Na 2 bezoekjes aan Las Vegas heb ik dat nooit doorgehad!

Toen ging de telefoon van één van beide heren. Hij zegt: "Ik zit lekker te eten in een restaurant." Niets mis mee zou u zeggen, inderdaad, je moet het echt gehoord hebben. Restaurant werd uitgesproken als restorauun...op z'n Frans (of poging tot).

We vonden la Niche geen toprestaurant, maar we hebben er ons wel kostelijk geamuseerd. Zonder extra kosten voor het mooie gezelschap.

Foute kruispunten en andere foute boel

2011-06-27T12:43:00.003+01:00

Er zijn twee kruispunten in Apeldoorn waar ik een grondige hekel aan heb: kruispunt Deventerstraat - Burgemeester van Uffordlaan en het kruispunt Burgemeester van Uffordlaan - Molenstraat. Het eerste omdat ik er enige tijd geleden in mijn kont ben aangereden, het tweede omdat ik er 14 dagen geleden voor het rode licht ben stilgevallen en het hele verkeer blokkeerde. De auto wilde niet meer starten en daar stond ik dan, op vrijdagochtend 8 uur, onze Marley in de koffer, vier pinkers aan en maar hopen dat iemand me komt helpen.

En ja hoor, na ongeveer 5 minuten stopte een behulpzame oudere man. Meteen erna stopte een politieauto met twee piepjonge grietjes erin. Met z'n vieren hebben we de auto aan de kant geduwd, zodat ik geen irritante hindernis meer was.
Na ongeveer een kwartier stond de wegenwacht er al die me heel attent tot de garage heeft begeleid. De hond en ik kregen ook nog een lift naar huis. Om half tien was het hele drama alweer voorbij.

Diezelfde week is onze kredietkaart frauduleus gebruikt. En mijn bankkaart is geskimd. Van onze belastingaanslag ben ik een week niet goed geweest. Onze voorraad Italiaanse wijn is ook bijna op. En in dekamarkt is de cola al drie weken niet bijgevuld.

Is er nog leven na de dood?

Bloemkool met patatten

2011-06-20T14:03:00.007+01:00

Vrijdagavond 17 juni. Hier had ik mij al de hele week op verheugd. Mijn man mocht nog eens keertje naar een Ollandse bruiloft en ik mocht volgens de hier geldende etiquette niet mee. Op de uitnodiging stond aangegeven dat je dieetwensen mocht doorgeven. Hieruit maakten
wij de logische deductie dat mijn man daar eten kreeg.
Helaas is logica hier niet logisch.

In die veronderstelling beleefde ik een geweldige Vlaamse avond. Bloemkool met patatten...dat is pas lekker! Let op, dit was slechts mijn eerste portie, nadien heb ik nog een gelijkaardige tweede portie verorberd. Je kan wel merken dat dit voor mij al lang geen dagelijkse kost meer is.

Mijn man zat erbij en keek er naar. Minachtend en vol afgrijzen. Hij is niet van de Vlaamse kost en zeker niet van bloemkool en patatten. Niettemin heb ik in zijn gezelschap goed geboefd. En ik zei nog: "Misschien ga je vanavond op die trouwerij nog wel snakken naar mijn bloemkool. Wie weet wat krijg je daar voor brol?"

Rond middernacht kwam mijn man weer thuis. Ik vroeg: "Hoe was het?"
Hij antwoordt laconiek: "Slecht, weer typisch Ollands. We kregen helemaal niks te eten. Twee bitterballen, dat was het. Ik heb fokking honger! Ik ga bamisoep maken. Ik ga nooit meer naar een Ollandse bruiloft."
"Heel goed schatje", zei ik, "blijf maar bij mij thuis, bloemkool met patatten is zo slecht nog niet hé...."

Terwijl mijn man chagrijnig bamisoep maakte, viel ik weer voldaan in slaap...

Vier minuten beroemd

2011-06-14T09:41:00.006+01:00

Dinsdagavond 7 juni, 19u30. Ik ben in het CODA gebouw om mee te doen aan de wedstrijd Coda Open: mijn verhaal. Schrijvers mochten een verhaal insturen over een bepaald voorwerp dat een speciale betekenis heeft. Op zich geen moeilijke opdracht, was het niet dat je maar maximaal 400 woorden mocht gebruiken. Ik heb mijn verhaal 'Lady of the rings' ingeleverd, een ironische vergelijking tussen mijn verlovingsring en mijn trouwring.

Tot mijn verbazing werd ik 1 van de 9 genomineerden die hun verhaal in 4 minuten tijd mochten komen vertellen op Coda Open. Bij binnenkomst kreeg ik te horen dat TV Apeldoorn dit zou uitzenden op zaterdag 11 juni. Een jury bestaande uit een journalist van de Stentor, een columnist en kinderboekenschrijfster Nanda Roep zouden de winnaar kiezen op basis van inhoud en manier van vertellen. Ik was hier helemaal niet op voorbereid en besloot gewoon te improviseren en maar wat te doen.
En het was lastig. Mijn oortjes bleken te klein voor de microfoon, ik zweette me kapot onder de hete lampen en ik moest alle moeite doen om mijn beschreven voorwerpen te laten schitteren tijdens mijn betoog. Ik hoorde warempel het publiek lachen en grinniken. Ik deed het goed...

Uiteindelijk werd ik tweede. Ik kreeg een eervolle vermelding in de vorm van "Anne Allée vonden wij heel sterk, zowel haar verhaal als haar voordracht, maar we zoeken de winnaar dichter bij huis, al was het heel nipt..." Jammer.

Een beetje ontgoocheld was ik wel, maar dat was snel over. Tientallen mensen zijn me komen vertellen dat ze mijn verhaal toch wel het beste vonden. Dat doet deugd. Uiteindelijk heeft het publiek toch het laatste woord. Ook de beroemde Nanda Roep kwam me vertellen hoe het bij het juryberaad is gegaan. Dat ik voor haar de echte winnaar was, maar dat de voorzitter het er niet mee eens was en zijn eigen wil heeft doorgedreven. Geen twijfel mogelijk dat de voorzitter dat zure mannetje van de Stentor was.

De aanmoediging van Nanda heeft me echt goed gedaan. Als je voor iemand als zij een afgetekende winnaar bent, dan maakt het allemaal niet meer uit. Dan weet je dat je gewoon verder moet doen. En dat zij het belangrijk vond om mij dat te komen vertellen, vind ik onbeschrijfelijk.

Ik ben nu alweer met een volgende schrijfwedstrijd bezig. In te leveren op 24 juni. Vol enthousiasme, goesting en passie. En voor het eerst maakt het niet uit of ik word genomineerd.

Want voor één compliment van Nanda Roep wil ik nog tientallen ontgoochelingen meemaken...

De Gelderse schrijfwedstrijd

2011-06-07T09:44:00.004+01:00

Zondag 29 mei was het prijsuitreiking van een Gelderse schrijfwedstrijd in Arnhem. Na het fiasco in Apeldoorn enkele maanden geleden, had ik er eigenlijk geen zin in. Weer uren doorbrengen in een zaal met onbekende bekende zeveraars die auteur worden genoemd en daar louter zijn om de tijd te rekken. En een publiek vol amateurschrijvers die zo zeker zijn van zichzelf dat ze gaan winnen, dat ze zich helemaal opgekalfaterd hebben of net het tegenovergestelde. Maar ik moet voor de belastingdienst 1225 uren presteren, dus ik ging maar weer.
En waarachtig, het viel reuze mee! Er was geen pauze, het evenement was na iets meer dan een uur klaar en de twee auteurs die mochten voorlezen waren nog echt goed ook. De genomineerden werden vrij snel bekendgemaakt en het programma liep vlot door.

Alleen de presentator viel toch wat uit de boot. Het bleek 1 of andere schrijver uit Arnhem te zijn die regelmatig schrijft voor het tijdschrift Parmentier. De uitgeverij met dezelfde naam was organisator van de schrijfwedstrijd. De presentator maakte enkele serieuze taalfouten, meer nog, hij bekende vol trots docent Nederlands te zijn, terwijl hij luttele seconden voordien zijn redacteur bedankte omdat die 'honderden fouten uit zijn manuscripten haalt'. Slik! Hij droeg knalgroene sportschoenen onder een donker grijs pak. Weer echt Ollands.

Uitgeverij Parmentier kon er ook wat van. Bij de inzending van ons verhaal moesten we 2 voldoende gefrankeerde enveloppen meesturen: eentje voor een ontvangstbewijs te ontvangen en eentje om de uitnodiging voor de prijsuitreiking te krijgen. De winnaar kreeg een gratis exemplaar van het tijdschrift, voor de anderen lag het - na betaling- voor het grijpen in de aankomsthal.

De grootste ontgoocheling was voor mij eigenlijk de winnaar. Ik zou zo graag eens begrijpen waarom iemand wint. Het rapport van de jury was zo bombastisch en spreekwoordelijk omschreven dat niemand echt begreep waarom zij nu gewonnen had. Het thema van de wedstrijd was 'Mijn Amerika', maar ik heb hier helemaal niets van teruggehoord in het gewonnen verhaal. Het excuus van de jury: "Amerika is zo subtiel aanwezig (lees niet aanwezig) dat het een verheven kunst is."

Het gewonnen verhaal had dus helemaal niks met Amerika te maken en dat blijkt kunst te zijn.
Ik snap geen reet van Ollandse literaire logica...maar ik heb weer uren gemaakt voor de belastingdienst.

Cursus schijven: 182 euro

2011-05-17T09:34:00.009+01:00

Ik dacht, laat ik eens gek doen en in Olland een schrijfcursus volgen...gewoon voor de fun of it. Je moet toch wat als de zwembaden gesloten worden.

Op de website van Markant in Apeldoorn (voor de Belgen: Markant is een soort kunstacademie) vind ik wat ik zoek, een cursus Schrijvershoek. In 10 maandagavonden leer je creatief schrijven. Ach, waarom niet...

Ik bekijk de aankondiging en ik krijg per direct de slappe lach. Het aanbod van de cursus gaat als volgt:

In deze cursus bespreken we verschillende aspecten van creatief schijven: van het zoeken naar een idee tot het keizen van een vorm. Zo ontdekt u welke manier van werken en welk genre u het beste ligt. Dit betetekent dat er vabn alles langskomt; verhaal(fragment), poëzie en stukje uit je eigen leven. Heldere opdrachten en korte speelse oefeningen leiden tot creatief resultaat en verrassende inzichten. Zo ontdekt u uw eigen schijfproces en beleeft u veel plezier aan schijven.

Prijs: 182 euro

Ik heb naar Markant de volgende reactie gestuurd:
Hallo,
Ik bekijk uw cursusaanbod voor volwassenen en heb interesse in de cursus schrijvershoek. Tot mijn verbazing staat uw aankondiging bol van de fouten! U vraagt 182 euro voor 10 lessen, maar u slaagt er niet eens in uw aankondiging deftig op te maken, dus wat heb ik te leren bij u?
Misschien toch maar even goed corrigeren voor meer mensen dit opmerken (en daardoor afhaken)...

vriendelijke groeten,
Anne

Of moet ik dergelijke nonsens ook beschouwen als 'creatief schrijven'? Euh...schijven?

Wilde zwijnen in levende lijve

2011-05-10T05:24:00.004+01:00

Ik hou van de natuur. Ik hou ook van de bosrijke omgeving in Apeldoorn. Ik vind konijnen, eekhoorntjes en reetjes heel schattig. Maar wilde zwijnen zie ik liever in mijn stoofpotje...

Op een mooie vrijdagmiddag wandel ik goedgezind in het bos in Loenen. Geen wolkje aan de hemel, alleen maar stilte en bladgeruis. Onze Marley rent over en weer en vindt het allemaal geweldig.

Plots blijft hij staan, zijn haren rechtop. Hij gromt wat en begint te blaffen. Ik blijf staan en kijk in de richting waarnaar hij blaft, maar ik zie niks. Soms is hij wat in de war en blaft hij naar een stuk hout dat een rare vorm heeft. Ik wilde net weer doorlopen, toen plots uit het struikgewas enkele meters voor mij een kolossaal zwijn verscheen. Ik schrok me dood. Ik greep onze Marley bij zijn staart, deed hem aan de lijn en rende hard weg. Dat beest zag er zo verschrikkelijk angstaanjagend uit, weegt ongetwijfeld een paar honderd kilo en volgens mij kan het best hard lopen. Voor mijn ogen ontrafelden zich al enkele doemscenario's, wat als dat zwijn ons achterna komt? Wat als Marley erachteraan was gegaan? Heeft dat ding honger? Voelt het zich bedreigd?

Hoe graag ik ook dieren zie, zwijnen horen vanaf nu alleen maar thuis in mijn stoofpotje. En dat vindt onze Marley, die zijn wandeling met de helft ingekort zag, ook...

Is boekhouden hier wel een vak?

2011-05-03T08:47:00.004+01:00

We hebben net onze vierde boekhouder in 4 jaar tijd aangeworven. Net als met andere dingen, is ook op dit vlak kwaliteit en betrouwbaarheid moeilijk te vinden. Onze vorige boekhouder hebben we op staande voet ontslagen en we zijn helemaal niet van plan hem ook maar 1 cent te betalen. We zijn weer mooi gefopt met die typische Ollandse blabla en we hebben ondertussen al een berghok vol smoesjes.

We verwachten een teruggave van de inkomstenbelasting. Dit zou onze vakantie betalen in september. Ik had het allemaal dik voor mekaar. Wij geven onze boekhouder in januari al de opdracht om onze aangifte op tijd in te leveren, dus voor 1 april. Ik bezorg hem alle stukken en documenten, helemaal volledig, begin maart. Ik stuur nog een email om te bevestigen dat de aangifte tijdig binnen moet zodat we de teruggave in juli op de rekening gestort krijgen.

Wat blijkt? Er is tot op vandaag helemaal geen aangifte gedaan. Erger nog, dat is ons ook helemaal niet gemeld. Nog erger nog, het gaat vierkant in tegen onze toch wel heel duidelijke instructie.

Wat kan hiervan de reden zijn? Ik heb ze allemaal gehoord: ziek, achterstand door ziekte, te druk. Maar in werkelijkheid gaat het gewoon om luiheid. Blijkt dat de boekhouder standaard voor al zijn klanten uitstel vraagt, 'omdat hij niet alle aangiften voor 1 april kan doen'. Dus ook niet 1 aangifte die hij begin maart al kan opmaken? Verder is het zo druk, dat het kantoor om 15u30 al helemaal leeg is en op vrijdag niet gewerkt wordt.

Ik heb in België 1 jaar bij een belastingkantoor gewerkt. Wij hadden een naam voor de aangifteperiode: 'busy season'. Tijdens die busy season werkten wij 10 uur per dag, 6 dagen op 7. Er werd alleen uitstel gevraagd voor aangiftes waarvoor de documenten niet volledig waren. In overleg met de klant! Zo gingen er in enkele weken tijd duizenden aangiftes de deur uit.
Daarom 'hebben Ollanders een baan' en 'gaan Belgen werken'.

Ik heb echt helemaal genoeg van dat smoesjesgedoe in dit zielige land...

Alleen welkom met volle maag en... volle blaas

2011-04-28T19:41:00.001+01:00

Dit is een update van mijn verhaaltje van 4 april. U weet wel, mijn man is door een sportmakker uitgenodigd op zijn bruiloft. Helaas heb ik een deel van de feiten niet correct weergegeven. Puur uit onwetendheid van mijnentwege, zeker niet opzettelijk of frauduleus.

Bij de uitnodiging zat namelijk ook een cd die je moest beluisteren. Dat hebben we vanavond gedaan. En wat blijkt?
Als cadeautip (naast wat lekkers voor de hond) weergalmde het liedje van Abba...money money money....Ook moest je je consumptiekaart uploaden....
Dat geeft dus samengevat de volgende situatie:
- je moet geld geven als cadeau
- je moet wat voor de hond meebrengen
- je moet gegeten hebben voor je komt
- je mag geen partner meebrengen
- en als klap op de vuurpijl: Je krijgt voor de hele avond (zijnde van 18u30 tot 24u30) drie consumptiebonnen en 1 gebakje (met een duidelijk klemtoon op de 1).

Mijn man vertelt me dat dit zelfs bij Ollanders als enigszins beschamend wordt ervaren.
Als dat echt zo is, dan is er nog een sprankeltje hoop op enig fatsoen...

Het einde van Toos

2011-04-18T07:52:00.005+01:00

Zaterdag 16 april. Het is zover, Adios on Stage treedt op met het stuk Dorpsbelangen. Drukke toestanden in een gemeentehuis waar niets is wat het lijkt. Om 20u gaat het gordijn open en we zijn vertrokken...

Het is toch altijd spannend om voor eigen publiek te spelen. Je wilt dan echt schitteren, soms lukt dat en soms niet. Ik heb tot nu het geluk gehad om plezante rollen te mogen spelen. Vorig jaar een blonde del en nu Toos, een bemoeizuchtige koffiedame die veel chaos creëert. Het is altijd geweldig om personages neer te zetten die heel ver van je eigen ik af staan. Daarom speel ik toneel...en voor het applaus natuurlijk.

Na een half jaartje oefenen zit het er weer op en kijken we weer uit naar een nieuw stuk. Wat dat wordt is nog onbekend.

Maar Toos is niet meer...altijd moeilijk om weer afscheid te nemen van je alter ego...

Mijn zwembad kost te veel geld

2011-04-13T07:16:00.004+01:00

Het is nog niet erg genoeg dat in Olland nergens een deftige bakker te vinden is die ook nog eens open is op zondagochtend, maar ze gaan nu ook mijn enige deugd in dit vreselijke land afpakken. De gemeente gaat de zwembaden sluiten. Kostenbesparing heet dat. Er is geen geld meer om mensen nog relatief goedkoop aan sport te laten doen. En dat voor een waterland als Nederland...

Op dinsdag ga ik een uurtje zwemmen. Niet omdat ik dat zo graag doe, maar omdat het goed voor me is. En ik ben niet de enige. We hebben onze vaste club: een paar vrouwen van 65+, eentje van 80+, een vervelende trut van 50+ die nooit plek maakt voor een ander en ik. Dat uurtje zwemmen maakt 40% uit van mijn sociaal leven. Sinds onze Marley samen met een hond van een van die vrouwen achter een zwijn is aangegaan, hoor ik er helemaal bij. Ik geef tips aan de oudjes om sneller vooruit te komen, ik krijg aanmoedigingen van een 86 jarige ex-triatleet, ik hoor verhalen over malafide boekhouders en ambtenaren en eentje gaat tegen haar goesting met haar schoonmoeder naar de kapper.

Hoe komt de gemeente er dus bij om zwembaden te sluiten? Ons hele sociale leven is ontregeld. Heel asociaal van de gemeente.
En dat terwijl diezelfde gemeente wel informatiebijeenkomsten houdt om mensen in de bijstand erop te wijzen dat ze nog niet het maximum aan premies aanvragen! Wilt uw kind danslessen volgen? U heeft recht op 300 euro! Een nieuwe ijskast nodig? De gemeente betaalt!
Is het geen idee om die mensen eens aan het werk te zetten en ze hun privileges te laten verdienen zoals het hoort?

Een zwembad opkuisen bijvoorbeeld?

Alleen welkom met volle maag

2011-04-04T09:27:00.014+01:00

Dit verhaal is vooral bedoeld voor de Vlaamse lezers. Omdat Ollanders niet gaan begrijpen waarom dit verhaal hilarisch is. Dit verhaal is een goed voorbeeld van het hemelsbreed mentaliteitsverschil tussen Ollanders en Belgen. Dit verhaal is de reden waarom Vlaanderen nooit bij Olland kan ingelijfd worden.

Vorige week kwam mijn man thuis met een uitnodiging voor een trouwfeest van één van zijn sportmakkers. Nu ja uitnodiging, het was een volgeschreven wit post-it'je. De uitnodiging - overigens geschreven door de hond - luidt als volgt:

'Mijn baasjes gaan trouwen en ik zou het heel leuk vinden als je voor mij iets leuks of lekkers meeneemt naar de bruiloft.
P.S. Denk eraan dat je wel moet gegeten hebben voor je komt!'

Niet alleen word je vriendelijk doch dwingend verzocht wat mee te nemen voor de hond,
maar het mag ook duidelijk wezen dat de hond graag de avond bourgondisch wil doorkomen, terwijl jij dus gewoon op je kin mag kloppen.
En dat is nog niet alles. Op deze gastvrije braspartij zijn partners van genodigden niet welkom.

Kortom, nadat je een cadeau hebt gekocht voor het bruidspaar, de hond van de geneugten des levens hebt voorzien en je bovendien nog zelf voor je eten hebt moeten zorgen, kan een pintje voor de van op afstand mee lijdende partner er niet af.

Neen Vlaamse landgenoten, het is echt GEEN 4 april grap...

Kutwijf en lullo

2011-03-28T13:55:00.007+01:00

Mijn lotgenote journaliste Sabine Vandeputte heeft het al eens eerder beschreven: woorden in Olland die fysiek pijn doen. Zij kreeg toen kuttekop naar haar hoofd geslingerd en het raakte haar hard. Na 4 jaar word je daar niet meer warm of koud van, maar het blijft me echt verbazen hoe charmant Ollanders zijn.

Gisteren stond ik voor een verkeerslicht. Het was groen en de auto voor mij bleef gewoon staan. Ik toeterde. En toen begon het...
Een woedende man stapte uit en liep met zwaaiende armen naar me toe.
"Zeker voor de eerste keer leren toeteren? Kutwijf dat je bent! Wat ben jij een ongelooflijk KUTwijf zeg! KUTWIJF dat je bent!"
Ondertussen werd de hele auto ondergespuwd.
Ik lachte breed naar hem. Hoe woester hij werd, hoe harder ik lachte.
"Kan je dat woord ook foutloos schrijven?" wilde ik weten.
Het was maar goed dat de hond achterin zat of ik had dit verhaal wel eens zonder tanden moeten vertellen. Ik ben dus een kutwijf omdat ik wil doorrijden bij groen. Wat een zielige vertoning weer.

Mijn man werd eens aangesproken in het bos omdat hij onze Marley los liet lopen. Die man was absoluut niet te verstaan en mijn man vroeg dan ook netjes om eens deftig te praten als hij wat te vertellen had. Een hele reeks onverstaanbare woorden die alleen uit medeklinkers bleken te bestaan doorkliefden de lucht en belandden in onze gehoorgang. Het enige dat ik verstond was het allerlaatste woord ; lullo!

Mooi koppel zijn wij: kutwijf en lullo. Wij zijn morgen 3,5 jaar getrouwd, dat is al 3,5 jaar langer dan de meeste weddenschappen hadden voorzien.

Mooi stelletje toch?

Gezocht: goed voorbeeld

2011-03-22T09:25:00.007Z

Overkomt het u ook regelmatig dat u met iemand een afspraak heeft en dat die persoon zonder bericht gewoon niet komt opdagen? Mij overkomt het 8 op de 10 afspraken. Een beetje te veel van het goede vind ik zelf. Beleefdheid heb ik met de paplepel binnen gekregen. Altijd dank u wel zeggen, mevrouw en meneer zeggen, altijd antwoorden als mensen je wat vragen, je handen wassen na het plassen en voor het eten, zo ook afspraken tijdig afmelden als je die niet kunt nakomen.
Op de laatste drie afspraken die ik met de boekhouder maakte is hij niet opgedaagd. De mannen van het onderhoud van de verwarmingsketel: niet opgedaagd. Gisteren hadden we een afspraak met iemand van de hondenuitlaatservice: niet opgedaagd. Afspraak met de verzekeringsagent: niet opgedaagd. Afspraak voor een telefonisch interview voor de krant: niet bereikbaar.

Om dan nog maar te zwijgen over de telefonische beloftes om teruggebeld te worden. Dat gebeurt al helemaal niet. En al die lege beloftes dat ze van alles voor je gaan regelen...nog grotere rotzooi dan de puinhoop in Japan.

Ik weet niet waarom mensen hier zo zijn, maar het is ongelooflijk irritant. Ik herinner mij mijn eerste interview op radio Gelderland. Daar verkondigde ik en plein public dat Ollanders vooral onbetrouwbaar zijn. Dat vond de presentator toen heel opmerkelijk, maar we zijn nu 4 jaar verder en mijn mening wordt nog steeds bevestigd.

Wie geeft het goede voorbeeld en leert zijn of haar volk weer de basisregels van beleefdheid? Ik kende ze al toen ik zes was...

Belgen over Olland

2011-03-14T14:41:00.009Z

Vandaag heb ik geen goesting in mijn 139ste blogverhaal over Olland. Dus laat ik even anderen aan het woord. Zie hier uitspraken van mijn lotgenoten in een medley, verzameld op www.belgen.nl...

'Als je in Nederland ingeschreven staat, mag je in Nederland niet rijden met een Belgische nummerplaat...'

'Men moet de zaken lang-zaam en dui-de-lijk aan de Ollander uitleggen. Daarom is er nu een splinternieuwe website om Ollanders uit te leggen hoe ze met dat chipje op hun pasje moeten betalen. Kijk op http://hetnieuwepinnen.nl. Neen, dat is geen Ollandergrap.'

Uit de Ollandse pers: 'Zes miljoen Belgen hebben het Nederlands als eerste taal, 4,5 miljoen het Frans en in Oost-Vlaanderen spreken 75.000 Belgen Duits.'

'Hoe komt een Belg nu in "Holland" terecht? Land ontvlucht of zo?'

'Aardig, leuk, lekker en gezellig. In sommige duistere wandelgangen van het leven, het roddelcircuit, wordt beweerd dat dit de enige vier woorden zijn die je moet kennen om in Nederland te kunnen overleven.'

'Jarig zijn doe je in een kring. Iedereen zit verzameld rond het koffieservies als was het een kampvuur in de winter.'

'Iedere keer als ik vertel dat ik een Belg ben krijg ik al 9 jaar lang dezelfde vragen/ opmerkingen. Waarom ik niet terugga naar België want dat is leuker, als ik hier wil blijven waarom ik geen Nederlander word of een dubbel paspoort aanvraag, wanneer wordt Vlaanderen weer deelgemeente van Nederland...?'

'Ik heb uiteindelijk voor een andere oplossing gekozen: eind dit jaar emigreren mijn man en ik naar Nieuw-Zeeland, zijn we helemaal van het gezeik af.'

Tja, emigreren...ooit had ik als kind ambitie een wereldberoemde actrice te worden, later wilde ik topadvocate worden, nog later wilde ik avontuurlijk reizen en ervaringen opdoen, daarna in Chili of Argentinië een B&B uitbaten en genieten van de zon, zee en liefde...nu is mijn ambitie zo rap mogelijk Olland kunnen verlaten...

Platte kaas en luie vrouwen

2011-03-07T10:47:00.013Z

Supermarkt Albert Heijn heeft zijn eerste Belgische winkel geopend in Brasschaat. Nederlanders vinden AH een super supermarkt, maar ik vind het een grote bugtwinkel. Ik ga er nooit boodschappen doen en ik twijfel of menige Bourgondische Belgen dat wel gaan doen. Om toch enige kans op slagen te hebben, hebben ze zich gevestigd in de gemeente Brasschaat bij Antwerpen. Dus bij succes is nog niks bewezen, want het cliënteel is gewoon Ollands, met een goeie gevulde bankrekening en een ruime villa.
De manier waarop AH zich op de Belgische markt vestigt is ook niet erg flatterend. Ze bieden producten aan waarvoor de Vlaming eerst op de website moet kijken wat het betekent. Zo heeft AH op zijn website een filmpje met een leerproces: tosti is croque-monsieur, stamppot is stoemp en grapefruit is pompelmoes. Kwark vertalen ze als verse kaas, dit klopt helemaal niet. Kwark is voor de Vlaming gewoon platte kaas en niks anders. Het marktonderzoek van AH kon dus iets beter.

Wat ook beter kan is de overbeschermde behandeling van vrouwen in Olland. Vrouwen zijn in 2011 echt geen arme huiswijfjes meer die afhankelijk zijn van de werkende man. Nochtans blijkt in Nederland meer dan de helft van de vrouwen niet voor zichzelf te kunnen zorgen. Dat geloof ik graag. Enkele uitzonderingen niet nader genoemd, ken ik alleen maar vrouwen die deeltijds werken. Omdat de man werkt. En als ze scheiden, dan teren ze op ruime uitkeringen en/of alimentaties, betaald door diezelfde man. Dit stamt nog uit de periode van Napoleon, toen vrouwen niet werkten of een ondersteunende taak uitvoerden in de zaak van hun man, zoals receptioniste bij de dokter. Maar anno 2011 kunnen vrouwen echt wel beter hoor, alleen in Olland vindt men van niet. Een Ollandse krant typeert ze als luie vrouwen en deed er een enquête over, ik citeer en doe verder maar geen uitspraken. Toch bleek 25% van de Nederlanders het ermee eens te zijn.

Ik stel dus voor om morgen de 100ste internationale vrouwendag maar in stilte te laten voorbijgaan...

Van oplichtster tot koffiemadame

2011-02-21T10:14:00.004Z

In het aankomende toneelstuk van Adios on Stage, 'Dorpsbelangen', is mijn rol beperkt tot drie scènes. Ik had zelf verzocht om een kleine rol aangezien ik dit jaar nogal druk ben met andere projecten. Maar die drie scènes kreeg ik maar moeilijk geleerd. Mijn personage is een oplichtster die samen met gemeentelijke koffiedame Toos een huis heeft gekocht dat de gemeente erg graag wil hebben om het bestemmingsplan uit te breiden. Ondanks dat ik blij was met deze kleine bijrol, was de motivatie om de tekst te leren soms erg ver te zoeken. Het personage kreeg ook geen vorm, geen echt karakter en geen herkenbare eigenschappen. Lastig.

Tot twee weken geleden iemand van de groep aankondigde dat ze tijdens de geplande optredens een operatie moest ondergaan aan de knie. De mededeling zelf heb ik gemist, omdat ik net die woensdag ervoor koos nog gezellig een extra glas te wijn te drinken met mijn man. Maar toen ik de oefenruimte- iets te laat dus- binnenliep, werd ik overdonderd door een bende bedrukte gezichten. De optredens kunnen na een half jaar oefenen niet doorgaan. Er was niemand om in te vallen en het personage kon niet geschrapt worden.

Ik zal nooit de complete metamorfose vergeten toen ik welgezind riep; 'Dan speel ik toch Toos!' Dertien opgeklaarde gezichten keken me verrast aan. Mijn rol is veel kleiner en kan dus makkelijk door iemand snel overgenomen worden, al moet de regisseuse die zelf even spelen.

Ik heb welgeteld twee weken om mijn nieuwe rol te leren. Tekst en handelingen. Ik ben nu Toos, een bemoeizuchtige koffiemadame op een gemeentehuis, die vol spreekwoordelijke wijsheid zit en alles (opzettelijk) in het honderd doet lopen. Wat mij betreft is het de plezantste rol van het stuk. Maar twee weken is natuurlijk wel erg kort.

Wie benieuwd is of het lukt, kan op zaterdagavond 16 april komen kijken.
Maar één ding is zeker, op woensdagavond voor de toneelrepetitie geen extra glas wijn meer...

Hoeveel provincies heeft Nederland?

2011-02-14T09:29:00.005Z

Zaterdagavond deed ik voor de eerste keer mee met de Apeldoornse Muziek en Kennis quiz. Ik vormde een team met twee toneel collega's en twee onbekende medestrijders. In het begin van de quiz werd door de presentator enthousiast aangekondigd dat er voor het eerst in de geschiedenis een Belgische meedeed. Zo, de toon was ineens gezet.

Naast vragen over muziek kwamen ook kennisvragen aan bod. Onder andere hoe het voetbalstadion van Anderlecht heet, wie de premier van België is en uit welke partijen Groen links is ontstaan. De hoofdstad van Honduras, de ligging van Vuurland en de goedkoopste auto ter wereld werd eveneens beschouwd als algemene kennis.
Uit de muziekintro's herkenden we Modern Talking, Elvis, Madonna, Randy Crawford, Mike Oldfield en nog tientallen anderen. We wisten acht van de tien volksliederen en Jezus heet met zijn achternaam van Nazareth. Helaas was de kennis in onze groep te eenzijdig om in de top te eindigen.

De vraag 'Hoeveel provincies heeft Nederland?' ging al lachend vooraf met de volgende uitlating van de presentator 'Jammer voor die ene zuiderling hier aanwezig die dit waarschijnlijk niet weet, maar hoeveel provincies heeft Nederland?'
Ik was de enige in mijn groepje die onmiddellijk reageerde: 12!

Volgende keer doe ik zeker weer mee, maar dan stel ik mijn eigen groepje samen.
Criterium van deelname is; noem alle Ollandse provincies met hun hoofdsteden!

Kent u de Portugese luiwammes chagrijn?

2011-02-07T10:08:00.015Z

Onze hond Marley is een echte persoonlijkheid in huis. Ook al is na een wetenschappelijk onderzoek in de hondencrèche besloten tot 'normaal gedrag', wij ervaren het vaak toch anders. Zoals 's morgens. Marley is vaak niet aanspreekbaar tot hij uitgelaten wordt. Wanneer dat is, bepaalt uiteraard hij en hij alleen. Hij houdt van uitslapen en wenst verder niet gestoord te worden. Hij is in onze ogen het merk 'straathond' niet waardig. Daarom hebben we zijn soortnaam omgedoopt tot 'Portugese luiwammes chagrijn'.

Op een goede dag laat mijn man onze Marley uit in het bos. Worden ze aangesproken door een vrouw die wil weten wat voor soort hond hij is. Mijn man vindt zichzelf vaak de leukste thuis, dus antwoordt hij vol enthousiasme:
"Dat is een Portugese luiswammes chagrijn!"
"Een wat?"
"Een Portugese luiwammes chagrijn. Kent u dat ras niet?"
"Oh, jawel hoor, ik denk inderdaad dat ik daar weleens van gehoord heb."

Wat is hier wetenschappelijk mee bewezen? Dat Ollanders veel onzin uitkramen.

Een weekje uit mijn leven...

2011-02-01T08:23:00.004Z

Soms begrijpen mensen niet goed waarom ik zo negatief over Nederland ben. Daarom geef ik jullie even een kijkje in mijn leefwereld. Dit is wat gebeurt in een doodgewone week.

Op zaterdag mochten we onze nieuwe tafel gaan ophalen. Hier hebben we lang naar uitgekeken want we hebben best hard moeten zoeken naar de perfecte tafel. We hebben nog een zetel erbij en barkrukjes, dus we hadden een busje geregeld om alles in 1 keer op te halen. Wanneer we vol spanning de tafel uitpakten, bleek deze beschadigd. Zucht...

Enkele dagen later werd eindelijk onze pizzapan geleverd. We hadden deze pan al twee keer teruggestuurd omdat eerst de grillplaat en later een warmtegeleider kapot was. Dus derde keer, goeie keer denk ik dan. Zondagavond maakten we vol enthousiasme onze pizza. Ook hier hebben we lang op moeten wachten, de pan is bijna twee maanden lang op en neer gereisd. Blijkt nu dat dit machien niet goed werkt, want de pizzabodem blijft gewoon deeg. Op zondagavond geen eten, daar worden wij niet goed van. Bovendien blijkt bij gebruik de grillplaat helemaal vies te worden en mag je dit niet met water reinigen. Je moet de pan 80 minuten op 400 graden voor een open raam zetten zodat het vuil verbrandt. Echt weer een Ollandse uitvinding. Zucht...

Nadat we onze teleurstelling wat hadden verwerkt, besloten we een goede fles wijn van 11 euro te openen. Gelukkig hadden we de dag ervoor vier flessen ingekocht. Bij het openen van de eerste fles brak de kurk helemaal af. Die wijn konden we niet meer drinken. We openden een tweede fles en ook deze bleek slechte kurk te hebben. Ook geen goeie wijn op zondagavond. Zucht...

Bij de post zit een betaling voor de rechtsbijstandverzekering. Deze verzekering hebben we al tig keer opgezegd. Zucht...

En dan is dit nog een vrij goede week. Omdat ik die week geen openbaar vervoer moest nemen en gewoon op tijd, zonder problemen en niet onderkoeld op mijn werk arriveerde...
Ik dank onze Heer. Amen.

Eerst leren praten en schrijven, dan kan je ook foutloos zeuren

2011-01-24T11:21:00.004Z

De pers staat deze dagen vol over de besparingsmaatregelen in het onderwijs. Als je te lang over een studie doet, moet je een boete betalen. De gemiddelde Ollander schreeuwt hard zijn ongenoegen hierover uit. Ik begrijp echt niet waarom.
Alleen in Olland kan je 12 jaar over een studie geschiedenis doen. In andere landen doe je er standaard 4 jaar, bij pech 5 jaar over. Omdat die studie gewoon in 4 studiejaren is opgebouwd. Elk studiejaar moet je slagen voor alle vakken. Zo simpel is het. Dus doe effe normaal en studeer eens tijdens je studietijd. Je hebt als student verder toch niets anders te doen? Ik moest tijdens mijn studie elk jaar 5 weken lang examens doen en duizenden bladzijden leren! Daar ben je toch student voor? Waarmee hebben studenten het hier dan zo druk dat ze 12 jaar over een studie moeten doen?

Verder zullen deze besparingen een serieuze kwaliteitsverbetering van het onderwijs met zich meebrengen. Alle hangers en nietsnutten gaan eruit en enkel de gemotiveerde student blijft over. Ook dat lijkt mij heel normaal...

Bovendien vind ik het protest van de studenten nog het meest lachwekkend. Eerst behoorlijk leren spreken en schrijven denk ik dan, dan mag je een mening hebben over de kwaliteit van het onderwijs.

In de meeste landen gaan kinderen ook al naar de kleuterschool vanaf 3 jaar. Dat vinden ze in Olland ook niet kunnen, want dat gaat ten koste van de hechte relatie tussen kind en ouder. Zal wel, als je bekijkt dat ouders gewoon gaan werken en hun kinderen bij grootouders droppen.
Net zoals ze bij zwangerschapsverlof hier echt wel een maand voor de bevalling moeten stoppen, in België is dat een week en in Afrika bevallen ze gewoon langs de weg tijdens het water halen.

Om maar te zeggen, Ollanders zijn in mijn ogen wat verwend. Iedereen en alles moet maar voor hun keuzes opdraaien en pas als alle hulpmiddelen zijn uitgeput, gaan ze zelf een inspanning doen.

Of hoe 'socialisme' ontzettend asociaal kan zijn.

Vlaams op zijn Ollands

2011-01-17T13:41:00.006Z

Vrijdag dacht ik na 4 jaar eindelijk een stukje hemel op aarde in Olland gevonden te hebben. En wel in de vorm van een echt Vlaams restaurant in Winterswijk. De website van De Gulle Waard laat er geen twijfel over bestaan, Vlaamser dan dit vind je nergens in Olland. De hele menukaart staat in het Vlaams, je kunt kiezen voor een Pallietermenu of een soldenmenu. Ze gebruiken echte Vlaamse ingrediënten gecombineerd met lokale Achterhoekse producten. Ze koken volgens het principe van slow food, wat inhoudt dat er nog tijd genomen wordt om lekker te koken met puur biologische producten. En vooral, de nonkel uit Knokke-Zoute zorgt voor inspiratie.

Na een uur rijden kwamen we met hoge verwachtingen aan in een uiterst gezellig en landelijk ogend restaurant. Bij binnenkomst viel mijn oog onmiddellijk op een bord met de spreuk 'Geduld is een schone zaak'. Vreemd, in Vlaanderen is geduld een schone deugd. Nu ja, we worden verwelkomd door een vriendelijke Ollandse ober die ook de eigenaar bleek te zijn.
Na een korte kennismaking viel ons al onmiddellijk op dat het Vlaamse imago niet echt helemaal klopte. Buiten de website was eigenlijk helemaal niks Vlaams aan dit restaurant. De meest nabije link was de Ollandse vader van de afwashulp die in België woont.

Toen de eigenaar hoorde dat ik wel echt Vlaams was, kreeg hij het een beetje benauwd. We spraken hem aan over de wereldberoemde slow food universiteit in Piemonte (Italië) waar we dit jaar zijn geweest. Hij keek ons aan of hij het in Keulen hoorde donderen. Blijkbaar nooit van gehoord. Enkele gerechten op de kaart waren volgens hem zo typisch Vlaams, zoals geitenvlees en varkenswangetjes. Ik heb het in mijn hele leven nog nergens in een Vlaams restaurant op de kaart zien staan. De inspirerende nonkel uit Knokke-zoute was ook fake, elke Vlaming weet dat je Knokke-zoute uitspreekt als Knokke-zoet (met korte oe).
Kortom, dit restaurant bleek 1 grote luchtbel te zijn waar niets was wat het leek.

Ondanks deze toch wel grote teleurstelling was het eten lekker en van hoge kwaliteit. Hier geen cup a soup als dagsoep, maar een echte heerlijke, verse tomatensoep. We gaan zeker nog eens terug, maar gewoon op z'n Ollands.

Na deze belevenis moesten we nog naar een bruiloft in de Achterhoek. Daar was gelukkig alles weer puur en authentiek Ollands.

Een bank met ideeën

2011-01-10T15:10:00.002Z

In de zomer kregen wij een brief van de Rabobank dat we in het najaar worden uitgenodigd voor een gesprek. Bedoeling is een herziening van de polis die aan de hypotheek verbonden is. Voor de Belgen is hier wel een woordje uitleg nodig. In Olland krijg je bij de aankoop van een woning een hypotheek. Je betaalt maandelijks een vast bedrag aan de bank, maar dat is alleen intrest, geen kapitaal. Voor dat kapitaal moet je zelf sparen bij een verzekeringsmaatschappij, via een malafide beleggingsproduct. Voor ons Belgen is dit een heel raar systeem.
Nu bleek dat het beleggingsproduct pure afzetterij is. Voorbeeld: We hadden in 2010 een opbrengst van ongeveer 500 euro en verzekeringsmaatschappij Interpolis houdt 450 euro 'kosten' in, dus opbrengst voor ons was 50 euro. Inderdaad, u leest het goed.

Nadat hierop door één of andere ombudsinstantie is gereageerd moest de bank dit aanpassen.
En hiervoor mochten we op 28 december langskomen.
En wat blijkt?

Het begon goed met de volgende mededeling:
"Uw polis wordt omgezet naar risicovrij banksparen waarvoor geen jaarlijkse kosten worden aangerekend." Concreet betekent dit voor ons een opbrengst van 500 euro in plaats van 50 euro. Ik denk bij mezelf, als het te mooi is om waar te zijn is het meestal ook zo. Dus ik wacht gespannen verder af.
"Hiermee vervalt wel de overlijdensverzekering die u had. Die moet u opnieuw aangaan. Wij bieden u dit aan bij onze vaste maatschappij Interpolis, voor meneer komt dat neer op 27 euro per maand. U moet hierover beslissen voor 31 december, daarna worden - jawel- 450 euro kosten aangerekend."
Zoals ik al zei, het klonk te mooi om waar te zijn

Voor een keertje was ik voorbereid en ik had die dag een ontzettende baaldag, dus de Rabobank kreeg de volle laag.
" Nou meneer, ik wil helemaal niet meer bij Interpolis. Die verzekering heeft ons jaren bestolen met allerlei kosten, gaat met meer dan 80% van onze opbrengst ervandoor zonder enige vorm van motivering. Ik wil Interpolis niet meer."
"Dat begrijp ik mevrouw, maar de Rabobank wil liever niet dat u elders een overlijdensverzekering afsluit."
"Om eerlijk te zijn, meneer Rabobank, voel ik me serieus genaaid door u (ik kon mijn oren niet geloven dat ik zo Ollands uit de hoek kon komen!). U nodigt ons uit op 28 december, we moeten beslissen voor 31 december of we mogen weer gaan betalen. U smeert ons een overlijdensverzekering aan die veel te duur is. Ik ben er zeker van dat wij elders een goedkopere vinden. En bovendien wil ik met Interpolis niks te maken hebben. U mag in reclamecampagnes wel vooropstellen dat de Rabobank een bank met ideeën is, maar een dorpsidioot heeft ook ideeën. Het is de kunst ook goede ideeën te hebben en Interpolis lijkt ons geen goed idee."

Uiteindelijk mochten we zelf een overlijdensverzekering zoeken. We hadden al snel eentje gevonden voor 7 euro/maand minder. Dit bespaart ons duizenden euro's. En het belangrijkste, Interpolis ligt eruit.

Nu nog het zelfde toontje bij de boekhouder die vindt dat we te veel kosten inbrengen, bij mijn werkgever die mij niet voldoende faciliteiten biedt, bij de marktkramer die mij constant rot fruit meegeeft, bij de politieagent die mijn rijbewijs ongeldig verklaart... en ik kan mijn verplichte tijd hier misschien nog welgezind uitzitten.

Spreken zonder inhoud

2011-01-04T08:55:00.006Z

Dit is een verhaal over uitdrukkingen. Ollandse uitdrukkingen uiteraard, want die slaan meestal helemaal nergens op. Aan sommige zal ik nooit gewend raken, omdat ze eigenlijk compleet het tegenovergestelde zeggen van wat bedoeld wordt. Ik geef enkele voorbeelden.

Als Ollanders ergens niet blij mee zijn, dan 'worden ze daar niet vrolijk van'. Deze uitdrukking hoor ik bijna dagelijks. Wat mij zo verbaast is dat men doet alsof men anders wel vrolijk is. Nog niks van gemerkt.

Een andere: Ik baal als een stekker. Tot op heden is mij het verband tussen het werkwoord balen en een stekker niet duidelijk.
Of wat denk je van 'wat denk je zelf?' Deze retorische vraag wordt gesteld als je aan een Ollander een blijkbaar stomme vraag stelt. Om geen stom antwoord te moeten geven kaatsen ze de bal terug met deze vraag zodat de vraagsteller geen reet wijzer is en zijn eigen vraag moet beantwoorden. Waarom zou ik in godsnaam een vraag stellen als ik zelf het antwoord blijkbaar weet?
In dezelfde sfeer heb je 'dat wil je niet weten!' Deze uitdrukking krijg je te horen wanneer de spreker meent dat je beschermd moet worden tegen de waarheid. Bijvoorbeeld, het was zo druk in de stad, dat wil je niet weten. Waarom vertel je het mij dan? Als jij meent dat ik iets niet wil weten, dan moet je erover zwijgen.

En als verder niemand nog wat te vertellen heeft, 'dan houdt het op!'
Zoals nu.
Einde verhaal.

Aan het woord of anonieme toeschouwer?

2010-12-20T09:08:00.004Z

Vrijdagavond organiseerde de gemeente Apeldoorn tijdens Boek en Bal de prijsuitreiking van een wedstrijd voor beginnende schrijvers. Een driekoppige jury zou uit alle inzendingen drie genomineerden kiezen en die maakten dan kans op de publieksprijs of de juryprijs. Ook ik heb aan de schrijfwedstrijd 'Aan het woord!' meegedaan. Ik verwachtte er helemaal niets van, wanneer zou Olland eens iets positief doen voor mij, maar ik ging toch maar kijken en vooral luisteren naar de teksten die dan wel genomineerd zouden worden.

Het begon al goed toen bleek dat jurylid Henny Stoel liever bij de voorstelling van Youp van t'Hek zat dan haar functie van jurylid in een schrijfwedstrijd te vervullen. Lekker belangrijk die beginnende schrijvertjes. Het tweede jurylid van der Klis zette al meteen de toon door in zijn inleiding aan te geven dat het aantal inschrijvingen erbarmelijk laag was (44 om precies te zijn), dat de kwaliteit bedroevend was en dat de teksten bol stonden van taalfouten en spellingsfouten. Op dat moment heb ik eerlijk gezegd 2 minuten geloofd dat ik toch een kans zou maken.

Helaas, de eerste genomineerde, schrijver Groenendijk, mocht zijn verhaal voorlezen en maakte een loeier van een taalfout (ouder als). Niettemin was hij wel genomineerd. Heel apart.
De tweede genomineerde, schrijfster Lammens, las een oersaai verhaal voor waarbij ik jaloers naar mijn man keek die de luxe had om al zittend in slaap te kunnen vallen. Zij kreeg later de juryprijs. Om het beeld maar de schetsen.
De derde genomineerde, schrijfster van der Waag, had wat mij betreft het beste verhaal en ging dan ook terecht met de publieksprijs naar huis.

De prijsuitreiking had op een uurtje klaar kunnen zijn en dan hadden we nog met enige zelfwaardering naar huis kunnen gaan, was het niet dat de organisatoren het nodig vonden om meer dan een half uur te lullen met twee beroemde en gelauwerde dichters van wie volgens mij niemand in de zaal al ooit gehoord had. Het enige wat mij is bijgebleven is dat voorlezen uit eigen werk ook een kunst is en dat je als professioneel schrijver een heel ingewikkeld leven moet leiden (of lijden). Want schrijver zijn is blijkbaar iets heel bijzonders. Zo vertelde dichter Benali vijf lange minuten over de hoeveelheid koffie die hij dronk op een dag, hoe laat hij gaat slapen en opstaat en dat hij een hypotheek heeft. Zat ik ook maar op de voorstelling van Youp van 't Hek!

Dit was echt een compleet verloren avond. Eigenlijk is het best een eer als je bij zo'n amateuristisch gedoe toch een anonieme toeschouwer mag blijven...

Inpakken en wegwezen

2010-12-09T10:06:00.005Z

Ik woon nu 4 jaar in Nederland en ik merk dat het slecht met mij gesteld is. En het wordt steeds erger. Ik maak taalfouten waarvoor ik op school de klas zou uitgestuurd worden, ik moet meer moeite doen om dingen te begrijpen en de enige oplossing om met bemoeizuchtige Ollanders om te gaan is drinken zodat ik het niet meer hoor. Ik heb betere tijden gekend.

Als ik er goed over nadenk, bestaat mijn leven hier alleen nog uit het constant verdedigen van mezelf op aanvallen die meer met ego problemen van de aanvaller te maken hebben dan met mezelf. Ik word daar zo moe van. Over alles wordt zo gezeurd. Zoals Billy Joel al zo mooi kon verwoorden: you can speak your mind but not on my time.
Alles moet je zelf doen of het is niet goed gedaan. De overheid behandelt je hier op manieren die de rechters van het Hof van de Rechten van de Mens nog zouden doen blozen. Mijn grens is bereikt, ik heb genoeg van dit armzalig vertier.

Daarom hebben we besloten ons binnenkort uit te schrijven. Voor dit leven heb ik niet mijn familie en vrienden achtergelaten. Ik had meer verwacht van Olland, niemand kan me verwijten dat ik niet met een open mind hiernaartoe ben gekomen. Maar Olland heeft niet aan mijn verwachtingen voldaan. Hoe erg is het als je na al die jaren nog steeds 7 uur op een trein gaat zitten om naar je tandarts en dokter in België te gaan? Om je charcuterie te kopen zodat je wat deftigs hebt om op je brood te leggen, om rust te hebben?

Ons appartement staat te koop en onze zaken zijn geregeld.
Nu nog op een mooie dag inpakken en wegwezen...

Eerst betalen, dan vragen

2010-11-22T14:54:00.005Z

Onlangs deed ik in de Telegraaf mee aan een test: ben jij een goed baasje voor je hond? Natuurlijk weet ik wel dat ik een goed baasje ben, maar het door een onafhankelijke test bevestigd zien is toch wel een extra opsteker. En ja hoor, na het invullen van een korte vragenlijst bleek ik het beste baasje van de wereld te zijn. Het gaf me een goed gevoel.

Later die dag werd ik gebeld door een verzekeringsmaatschappij.
"Naar aanleiding van een test is bewezen dat u een perfect baasje bent voor Marley."
"Ja, klopt."
"Heeft u al een ziektekostenverzekering voor Marley?"
"Neen."
"Wij bieden een geweldige verzekering aan voor Marley. Die kost 15 euro per maand. Wilt u daar meer informatie over?"
"Ja, ik wil wel eens kijken."
"Okee, wat is uw adres? Dan stuur ik u alvast de polisvoorwaarden op. Wenst u toch geen gebruik te maken van de verzekering, dan stuurt u binnen 2 weken de polis weer terug. Wat is uw rekeningnummer waarvan wij de premie mogen innen?"
"Ik moet dus eerst betalen en dan krijg ik de polisvoorwaarden te zien? Ik zit dus aan een verzekering vast zonder de polisvoorwaarden te kennen en als ik niet op tijd reageer zit ik eraan vast?"
"Dat klopt."

Kijk, dit is nu weer zo een geweldig voorbeeld van pure manipulatie. Je doet heel onschuldig een testje om jezelf een goed gevoel te geven. Voor je het weet zit je vast aan een verzekering waarvan je de polisvoorwaarden pas na betaling krijgt. En je krijgt een zeer korte reactietermijn om ervan af te zien. Met andere woorden, de kans dat je ongewild een jaar lang vastzit aan een verzekering die je niet wilt is vrij groot.

En zo gaat het met vele dingen hier in Olland. Je zegt een telefoonabonnement halverwege de maand op en je betaalt toch nog de hele maand. Pas nadien, als het hen uitkomt, krijg je het teveel betaalde misschien wel eens terug. Besef je dat je helemaal verkeerd bent ingelicht over je pensioensparen en wil je ervan af of op een andere manier sparen? Pech mevrouw, u moet 75% van uw gespaard kapitaal afstaan als 'vergoeding'. Wil je een nieuwe ritssluiting in je jas? Eerst betalen mevrouw, dan gaan we aan het werk.

Ligt het nu aan mij of vindt nog iemand dat allemaal vreemd? Als het hier dan toch als normaal wordt aangenomen, waarom wordt mijn loon niet in het begin van de maand gestort maar pas op het einde? Waarom mag ik geen belastingteruggave vragen in het midden van het jaar?
Waarom mag ik mijn btw-aangifte niet 1 keer per jaar doen?

Omdat dit Olland is...

Hoor het ook eens van een ander

2010-11-15T11:47:00.010Z

Ik heb een boodschap voor al diegenen die vinden dat ik te negatief over Nederland (en vooral Nederlanders) ben. Sabine Vandeputte, journalist bij de vrt, werkt tijdelijk in Amsterdam. Ik ken haar niet en zij kent mij niet, maar onze verhalen zijn zo gelijkend op elkaar dat het bijna beangstigend is. Zou het dan toch zo zijn dat Ollanders arrogant zijn, dat ze niet fatsoenlijk kunnen praten en schrijven en dat ze niet doorhebben hoe de overheid manipuleert?
Enkele voorsmaakjes:

'Vlaanderen en Nederland groeien taalkundig steeds verder uit elkaar. En dan hebben we het niet over hoe het Nederlands in het noorden zo veel harder klinkt en doorspekt is met slecht Frans en voor ons belachelijke tussenwerpsels als nou en hartstikke. Nee, het is veel erger dan dat. Ik vind het wel jammer. Ik ben nog opgegroeid met bewondering voor sommige Nederlandse taalkunstenaars. Nu raak ik hier nog zelden in vervoering door wat iemand zegt of schrijft. Integendeel: ik ben hier al uitgescholden met woorden die fysiek pijn deden.'

'Er wordt geïnformeerd over werkzaamheden dat het een lieve lust is. Er zijn wedstrijden aan verbonden, kinderen krijgen kleurplaten en als je niet oplet ken je alle bouwvakkers bij naam. De overheid pakt het hier zo slim aan dat zelfs het onaanvaardbare toegejuicht wordt.'

Om het op z'n Ollands te zeggen: Hier word je niet vrolijk van. Of baal je nu als een stekker?
Voor diegenen die meer willen lezen, http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/buitenland
Dit was het. Vanaf nu kan ik volstaan met een verwijzing naar die weblog.

Met dank aan Sabine Vandeputte. Het is een hele opluchting om er niet langer alleen voor te staan.

Klant is koning?

2010-11-05T06:38:00.005Z

Onlangs stond in de krant dat bedrijven in Nederland heel klantonvriendelijk zijn. Vooral banken, verzekeringsmaatschappijen en telefoonmaatschappijen schitteren met een dikke onvoldoende.
Nadat je als klant bent binnengehaald met allerlei smoesjes, blijkt dat het enige wat je verder te doen staat betalen is. Vooral niet moeilijk doen en geen lastige vragen stellen.
Het valt me inderdaad op dat bij een nieuw contract het geld ontzettend snel van de rekening gaat. Bij een opzegging daarentegen loopt alles in het honderd. Het contract is beëindigd maar het geld blijft van je rekening gaan. Storneren is voor mij een maandelijks agendapunt geworden. Het gaat nooit eens een keertje goed.

Op het lijstje van klantonvriendelijke ondernemers mogen bovenaan ook de parfumeriezaken vermeld worden. Bij Ici Paris XL kom ik al jaren niet meer. Een half uur om aftershave te kopen die ik van de toonbank kan aanwijzen lijkt me toch overdreven.
Dus probeer ik Douglas maar, maar ook daar gaat het van kwaad naar erger.
Ik sta aan de kassa met mijn flesje aftershave.
"Mevrouw, kan ik u helpen?"
"Ja, ik wil afrekenen."
"Oh, ik mag alleen inpakken, mijn collega helpt u zo verder."
"okee..."

Na tien minuten:
"Sorry mevrouw voor het lange wachten, mijn collega komt zo."
"Uw collega heeft andere mensen al afgerekend en staat nu in te pakken, dat was toch uw job, inpakken?"
"Ja, klopt, maar het komt nu even zo uit."
"Hoezo, ik sta te wachten en u staat niets te doen. Ik zie dat daar nog iemand staat niks te doen, kan zij niet afrekenen?"
"Nee mevrouw, zij is manager, zij doet geen kassa."

Dan komen nieuwe klanten binnen. De 'manager' snelt erop af: "Kan ik u helpen mevrouw?"
Mmmm, die overgeschminkte etalagepop wil alleen maar wat flaneren dus. Het zou me niet verbazen dat ze niet eens kan rekenen of weet hoe ze de kassa moet bedienen.
Ondertussen sta ik al ruim 15 minuten aan de kassa. Eentje die normaal afrekent staat in te pakken, eentje die moet inpakken staat niks te doen en eentje die blijkbaar niks moet doen staat naar de deur te staren om binnenkomende klanten te bespringen. Die vervolgens weer stranden aan de kassa.

Ik heb de aftershave laten staan en ben de winkel uitgelopen.
Klant is koning? Misschien, maar de winkelier is keizer.

Wijn te koop

2010-10-14T09:59:00.008+01:00

Vol trots delen wij onze nieuwe bedrijfsactiviteit aan de wereld mee: wijn verkopen. We hebben van onze hobby een deugd gemaakt en zijn voor 2 weken naar de Italiaanse wijnvelden getrokken. En Italianen kennen er wat van! Zij komen rechtstreeks van het veld om vol trots hun wijn te laten proeven. En ze drinken gewoon mee.
Wijn proeven is daar echt wijn drinken: geen 3 slokjes in het bodempje, maar gewoon een half vol glas. Dat gaat zo snel anderhalf uurtje door zodat je de volgende drie uur om de vijf minuten moet vluchten naar een boom om te plassen. Maar wat een lekkere wijnen!

Om helemaal in de sfeer te komen zijn we ook een ochtendje mee druiven gaan plukken. Dat is hard labeur. Ongelooflijk dat de hele familie, tot omaatjes toe, dat elke dag 12 uur doen, een maand lang. Het moet een passie zijn, anders kan je dat niet opbrengen. Wij waren helemaal kapot van dat beetje inspanning. Wijn maken is echt een kunst.

We hebben in ieder geval een goede voorraad meegebracht, zo'n 180 flessen. Die willen we nu gaan verkopen. Als dat niet lukt, komen we wel een tijdje toe voor eigen gebruik. Heeft u goesting in een lekkere fles Italiaanse wijn, bestel dan via anne@datuwines.nl. Een overzicht van de aangeboden hemelse dranken vindt u binnenkort op www.datuwines.nl.
Kies en koop!

Op uw gezondheid!

Trick or treat

2010-10-05T09:13:00.004+01:00

Donderdag 30 september, 16 uur en later.
Net terug van een zonnige vakantie in Italië en al vier dagen grote kuis bezig. Tussendoor moet ik weer even optreden op een bedrijfsfeestje. In Apeldoorn Noord vindt een groots jubileumfeest plaats. Na een succesvol optreden vorig jaar bij hetzelfde bedrijf werden we ook dit jaar weer gevraagd om hieraan mee te doen. Dus op naar de kledingverhuur om een gedaanteverwisseling te ondergaan.

Zo werd ik een candy girl, het meisje dat met een houten bak vol snoep rondhuppelt en haar snoepgoed uitdeelt. Dit typetje leent zich ook weer uitstekend om er alles uit te flappen wat je als bescheiden Vlaamse niet durft. En mensen lachen gestaag mee. Ook om zichzelf.

Dit optreden kreeg een onverwachte wending wanneer duidelijk werd dat de dj en cocktailbarmannen à la Tom Cruise echte Antwerpenaren bleken te zijn...Het deed ongelooflijk deugd om mijn Vlaamse taaltje nog eens te horen en gewoon zonder nadenken woorden als sebiet en goesting te kunnen gebruiken. Het feest kreeg een heel aangenaam tintje.

En zo huppelde ik weer achteloos rond tussen voortvarende Ollanders, gesteund door de nabijheid van Vlaamse vrienden.
Zelfs de cocktails smaakten aangenaam zoet voor het snoepmeisje...

Elegant in Apeldoorn

2010-09-06T14:41:00.008+01:00

Dit weekend vond op het paleis Het Loo weer een editie van het Concours d' élégance plaats.
Dit groots evenement met oldtimers zou me normaal niet zo boeien, was het niet dat ik deze keer deel van het decor was. Onze toneelgroep Adios on stage was ingehuurd om typetjes te spelen te midden van oude Buicks, Jaguars, auto's uit de jaren 20 en ander leuk speelgoed. Ik dwaalde rond als straatjochie, die wat kattenkwaad uithaalt en de straat voor de grote sprintrace moest schoonvegen.

Tussen de acts in nam ik ruim de tijd om vooral het publiek te bekijken. Het grote deel was echt koude kak, mensen die wel 20 euro neertellen om binnen te komen, maar verder 20 cent voor een snoepje te veel geld vonden. Het soort volk dat voor de buitenwereld chique wilt doen, maar ondertussen tussen de veilige muren van hun villa leven van boterhammen met confituur om die hele schijnvertoning te kunnen betalen. Je herkent ze gewoon aan hun behoefte om uit de hoogte te doen, polokraagjes rechtop te zetten en vooral gezien te worden.
Maar tot mijn verbazing liepen er ook echt heel aardige mensen rond. Mensen die echt rijk zijn gedragen zich heel gewoon en buiten hun kleding zie je eigenlijk niet eens hoe gefortuneerd ze zijn. Dat zijn ook de mensen die heel leuk reageerden op onze typetjes. Een klasse van verschil.

De faciliteiten voor de achterban waren wel een beetje benedenmaats. Omkleden deden we in een container die we moesten delen met 20 potten bloemen en 10 andere figuranten. Voor de wc moesten we het hele terrein over, een uitstapje van 20 minuten. Lunch was naar goede Ollandse gewoonte een halve liter melk met een broodje kaas. Dat kon voor zo een elegant gebeuren wel iets beter.

Maar alles bij elkaar was het een hele belevenis om op paleis Het Loo rond te lopen en je echt terug te wanen in die vergane glorie. Een tijd die nog charmes had. Zelfs al houd je niet van oldtimers, dan nog kon je er intens van genieten. Was het niet van de auto's, dan wel van het aanwezige volk.

Elegantie in Apeldoorn, je maakt het dan toch om de twee jaar mee....

Mijn vluchtgedrag

2010-08-24T08:49:00.006+01:00

Schrijven is vaak een combinatie van fictie en werkelijkheid. Je begint met een situatie uit je leven en dan maak je er een beetje je eigen versie van. Wat overdreven, wat spannender, wat humoristischer.
Het probleem is dat mensen in je eigen omgeving dit vaak niet kunnen onderscheiden. Zij denken dat wat ze lezen ook helemaal waar is. Hoe hard je ook probeert duidelijk te maken dat je creatief met de waarheid bent omgegaan, ze geloven wat ze zelf willen geloven. En dan krijg je soms wat overtrokken reacties.

Af en toe doe ik mee aan schrijfwedstrijden. Het gaat om korte verhalen die ik ooit nog eens zal bundelen in een boek wanneer ik er genoeg heb. Helaas brachten die wedstrijden nog niet zoveel op. Tot enkele weken geleden...

Het onderwerp was 'mijn vluchtgedrag', te beschrijven in max. 500 woorden. Het mocht over van alles gaan, vluchten als je je buurvrouw op straat ziet, vluchten van de schoonmaak die moet gebeuren,...eender wat. Ik schrijf ook een verhaaltje en stuur het vlak voor de deadline in. Toen kreeg ik volgende email:

Gefeliciteerd! U bent gekozen tot prijswinnaar van de ‘Vluchtgedrag’-actie van Karakter Uitgevers B.V.

Dit betekent dat u van harte uitgenodigd bent op de boekpresentatie van het nieuwe boek ‘Vluchtgedrag’ van Loes den Hollander.Tijdens de presentatie zal Loes een mini-lezing geven over het ontstaan van Vluchtgedrag en haar publiek uitleggen hoe je tot het schrijven van een thriller komt. Wie weet, ontdekt u dan ook iets over u zelf.

En zo staat er vanaf nu op mijn website: Anne Allée, prijswinnares schrijfwedstrijd.
Helaas blijft het verhaal voorlopig op de schijf van mijn computer staan. Om de ongelukkige reacties van de hierboven vermelde personen te vermijden.

Ook hier verval ik in mijn-dit keer helemaal werkelijk bestaande-vluchtgedrag...

Onzichtbare regels

2010-08-16T13:52:00.009+01:00

Olland is het land van de ontelbare regeltjes. Je mag niet dit en je mag niet dat. De overheid bemoeit zich zelfs in ruime mate met zaken die in de privésfeer horen. Ik vind Olland geen democratie, maar een verdoken dictatuur. Niet op alle vlakken, maar wel op net iets te veel.

Zo ga ik regelmatig met onze Marley naar het bos. Marley heeft beweging nodig en hij vindt het geweldig om te rennen en achter de bal of de frisbee aan te hollen. Vaak staat op kleine paden aangegeven dat je daar mag wandelen, maar de hond moet aangelijnd zijn. Om die reden blijven we dan ook altijd op de hoofdweg. Geen probleem zou je denken.

Tot de boswachter verschijnt. Dan blijkt de hond plots overal aangelijnd te moeten zijn. Ook al staat deze regel verder nergens aangegeven. In Olland bestaan zelfs onzichtbare regels.

Van dat gezeur kreeg ik al snel genoeg. Ik heb het volgende even uitgeprobeerd:
"Mevrouw, wilt u de hond aan de lijn doen?"
"Euh, je ne compends pas. Parlez-vous français?"
"Tja, ik spreek geen Frans hoor...you speak English?"
"Non monsieur, pas anglais, français!"
"youuuuu.....doooooogggggggg.....liiiiiinnnneeeeee...."
"Il n'y a pas un règlement qui pose ça."
"Noooooooo, dooooooggggggg on liiinnneee."
"Je ne comprends pas monsieur, bonne journée."

Deze aanpak is voor herhaling vatbaar. Blijkbaar is koeieneren in het Frans toch een stap te ver voor de Ollandse boswachter.
Moeten ze ook maar normaal doen en geen regels opleggen die nergens aangegeven zijn.
Zoals ik al zei, Olland is een verdoken dictatuur.
En zoals ex-premier Paul Vanden Boeynants al zei: trop is gewoon te veel.

Portugese helden

2010-07-22T13:07:00.009+01:00

Zaterdag 17 juli was voor onze hond Marley een heugelijke dag. In Amersfoort was er een reünie voor alle hondjes die via de organisatie Mirbessa uit Portugal waren geadopteerd. Onze Marley heeft voor het eerst zijn zusje Sheeba ontmoet. Net als zijn baasjes bleek ook Marley niet erg family minded, maar Sheeba vond haar broertje wel best leuk. Broer en zus herenigd, mooi om te zien.

Onze dank gaat vooral uit naar Filippa. Zij heeft in de Portugese bossen de moeder ontdekt met acht puppy's, waarvan onze Marley de kleinste en de meest verwaarloosde was. Filippa is voor ons een heldin. Niet alleen heeft ze het leven van onze beste vriend Marley gered, ze heeft hiermee ook ons leven in de meest positieve zin veranderd. De onvoorwaardelijke vriendschap die we elke dag mogen ervaren, de urenlange tochten die we samen maken, de grappige toestanden waarmee we in een deuk liggen, de vertederende moment als Marley verdriet heeft...het heeft ons dagelijks leven ongetwijfeld meer rijkdom gegeven.

Wij zijn dol op onze Marley en daarom ook op Filippa. Wilt u eens een goede daad stellen en u weet niet goed hoe, steun Mirbessa. Kijk op www.dierenhulpmirbessa.nl en geef, hoe miniem ook. Alle beetjes helpen.
Opdat ook andere onfortuinlijke honden van de dood gered worden en ook andere baasjes een nog beter leven krijgen...

Code Oranje

2010-07-12T13:58:00.002+01:00

Jieeeehhaaaaaahhhhhh.....Het WK zit er eindelijk op. Zucht. We hebben het weer overleefd.
Oranje niet. Gelukkig maar. Ik kon zondagavond tenminste normaal slapen, zonder het aanhoudende gedreun van duizenden toeters en evenveel gillende wijven met te veel Heineken in hun blaas. De ramen konden met een binnentemperatuur van 30 graden gewoon open blijven staan. En onze hond hoefde niet getraumatiseerd onder tafel te kruipen. Het leven is een stuk aangenamer wanneer Olland verliest. Dan heerst er rust en vrede. Amen.

Natuurlijk is het verlies van Oranje de schuld van de scheidsrechter. Hij is duidelijk omgekocht. De goal van Spanje viel na buitenspel en al die gele kaarten en die ene rode waren toch onterecht! Maar wat krijgt u als u rood en geel mengt? Juist...oranje.

De buitenlandse pers spreekt schande over het speelgedrag van het Ollandse team in de finale. Heel andere berichtgeving dan in de Ollandse pers. Hier likken ze hun wonden en littekens die enkel en alleen zijn veroorzaakt door hun eigen arrogante opstelling. Zonder te spelen waren ze al wereldkampioen. Klopt. Na het spelen dus niet meer. Nog nooit Ollanders zo stil weten afdruipen...het kan verkeren, zei Bredero.

Vandaag, de dag na de finale, dondert en bliksemt het overal. Stevige regenbuien komen uit de hemel vallen. Overal is er wateroverlast.
Dit extreme weer kreeg van het KNMI code...oranje.

My name is Penny, Money Penny

2010-07-06T08:53:00.009+01:00

Ik zat vorige week bij de kapper in het tijdschrift AM te bladeren, toen mijn oog viel op een artikel over businessvrouwen. Meer nog, het ging over 50 genomineerde vrouwen voor de Porsche Award. De winnares werd uiteindelijk de oprichtster van Moneypenny. Zij behaalt momenteel een omzet van 2 miljoen euro en wil binnen 10 jaar het tienvoudige verwezenlijken.

Dat trok me wel aan. Na het bekijken van de website kom ik erachter dat Moneypenny vooral hoogopgeleiden aan werk helpt, maar het werken gebeurt van thuis uit en meestal op niet normale werkuren zeg maar. Dat beviel me nog meer en ik heb me ingeschreven voor freelance werk.

Ik haal mijn cv boven en werk hem bij. Ik vul keurig een hele vragenlijst in. Ik zoek godvergeten gegevens op die ze blijkbaar zo nodig hebben. Dit alles duurde ruim een uur, maar hey, wie weet wat het kan opleveren!
Na het versturen van de hele boel krijg ik een email terug van Moneypenny met de volgende boodschap (samengevat):
Wij hebben reeds 7000 mensen in ons bestand. Zij krijgen voorrang. Alleen als deze pool is uitgeput, kom jij misschien aan de beurt. En oh ja, je wordt niet automatisch geselecteerd bij een vacature. Je moet zelf op onze website kijken welke vacatures er zijn en daar moet je elke keer op solliciteren. Maar vergeet niet dat jij pas de laatste in rij bent.

Kortom, je moet nog alles zelf doen en je maakt geen kans. Als dat nu eens op hun homepage had gestaan, had ik al die moeite niet moeten doen. Maar zo werkt het niet bij de businessvrouw van het jaar.

Benieuwd of ze over 10 jaar haar 20 miljoen moneypennies heeft behaald...

Kijken mag, aankomen niet...

2010-06-29T07:30:00.005+01:00

Ik ben al bijna tien jaar werkzaam als redacteur. Ik heb 2 boeken geschreven. Als freelancer verdien ik wat bij met het redigeren en uitgeven van boeken. Ik werk halftijds bij een gemeente als redacteur. En toch vinden Ollanders het de laatste tijd noodzakelijk mij te komen zeggen hoe ik mijn werk moet doen. Alsof een Vlaamse van Ollanders taallessen moet krijgen...

Onlangs kreeg ik een manuscript van 200 blz. A4 bomvol tekst onder ogen. Of ik een offerte kon maken om het te redigeren en uit te geven, maar het mag vooral niet te veel kosten. Dus graag een marginaal nazicht, want, ik citeer: "Ik geef er niet om dat er fouten in mijn boek staan. Het draait om de inhoud, niet om de taal." Ik heb een offerte van 1800 euro gemaakt, inclusief smartengeld om te moeten aanhoren dat ik als uitgeverij wordt gevraagd boeken vol fouten uit te geven.

Nadien kreeg ik een manuscript toegestuurd met de vraag of ik het wilde redigeren, met de kanttekening "niet de regel van de , en toe te passen omdat het in Nederland nu eenmaal verkeerd gebruikt wordt en iedereen daar gewoon aan geworden is."
Ja, net zoals hun zeggen dit en hun zeggen dat...ook mooi schaamteloos ingeburgerd hier.

Maar hier kan ik mij nog tegen weren, omdat ik uiteindelijk altijd het groene boekje aan mijn kant heb. Maar wat te doen als het corrigeren van een tekst gelijk staat met het aantasten van een zelf opgeblazen onfeilbaar ego? Wat als het opmerken van fouten wordt opgevat als een persoonlijke aanval op ikbenzogeweldigenjijgaatgeenfoutenvanmijtentoonstellen.nl? Wat als het er uiteindelijk op neerkomt dat onervaren mensen zich als redacteur gaan opstellen om hun imago heel te houden? Kortom, wat als taal botst met ego's?

Ik kies voor taal. Ego's vallen niet in mijn vakgebied.

Gefeliciteerd! Je bent nog niet dood!

2010-06-15T09:45:00.003+01:00

Mijn collegaatje Gea werd op woensdag 9 juni 40 jaar. Dat werd op het werk natuurlijk uitbundig gevierd met versieringen, koffie en Ollandse taarten vol vettige slagroom. Zelf zat ze er niet mee dat ze 40 geworden was. Integendeel, 40 is het nieuwe 30 hadden we besloten. Ze vond het wel een beetje raar, maar ontredderd was ze zeker niet.
Tot op het moment dat mensen binnen liepen om haar te feliciteren.

"Gefeliciteerd Gea, oh 40....tja, je moet maar denken, blij dat ik die leeftijd al gehaald heb."
"Ach meisje, zolang je maar gezond bent, sommigen op jouw leeftijd liggen in bed met kanker."
"Kop op meid, voor hetzelfde geld was je al dood, dat gebeurt allemaal zomaar in deze tijden."
"Weet je, je hebt een man en 2 kinderen en een baan, het leven kan erger...toch?"

Ik zat erbij en keek ernaar. Naarmate de dag vorderde raakte het gemoed van Gea wat zwartgalliger...Ik denk dat ze blij was dat ze na die dag vol "complimentjes" weer naar huis kon.

Ik ben volgend jaar aan de beurt...dan word ik 40. Voor mijn collega's blijf ik maar gewoon 39...

Kiezer zonder stem

2010-06-08T19:31:00.004+01:00

Morgen 9 juni zijn het parlementsverkiezingen in Olland. Daar zijn ze in België goed van op de hoogte. Tijdens het journaal werd er uitgebreid verslag uitgebracht over het debat dat gisterenavond op televisie werd uitgezonden. De Vlaamse omroep heeft zelfs een correspondent ter plekke gestuurd om hierover te berichten. In Vlaanderen worden de Ollandse verkiezingen aandachtig gevolgd, omgekeerd bestaat er vanuit Olland niet de minste interesse in de Belgische verkiezingen. Waarschijnlijk omdat Ollanders gewoon niet begrijpen waar het in een ander land over gaat.

Na afloop van het debat werd aan verschillende mensen gevraagd of ze weten op wie ze gaan stemmen. Het antwoord was unaniem: Geen idee. Ook in mijn eigen omgeving weten mensen niet op wie ze morgen gaan stemmen. Ik begrijp dat niet. Je weet toch welke thema's voor jezelf belangrijk zijn en dan kies je voor de partij die je eigen standpunten daarover deelt. Moeilijk is dat toch niet? Ben je een profiteur die al jaren teert op een uitkering, dan stem je links, ben je van mening dat besparingen in de eerste plaats moeten gebeuren op de post ontwikkelingshulp, dan stem je VVD, wil je dat het Marokkaans tuig oprot, dat stem je PVV. Zo simpel is het toch?

Maar er is iets wat ik echt heel vreemd vind aan het stemgedrag van de Ollanders. Voor een keertje mogen ze eens GEVRAAGD hun mening geven over iets en dan weten ze het niet. Nu hun mening eens echt telt, hebben ze niets te bieden.

Ongetwijfeld komen de meningen wel weer spontaan als het er niet meer toe doet...

Identiteitscrisis

2010-05-31T12:59:00.003+01:00

Scenario:
Tijdstip: vrijdag, 28 mei 2010, 15u20
Plaats van actie: servicepunt postkantoor in winkelcentrum de Oranjerie.
Scène: Mevrouw X staat bij de balie. Meneer Y is de werknemer van dienst.
Mevrouw Z (druk met zichzelf) spreekt voor haar beurt en steekt mevrouw X voor. Mevrouw X zucht en laat begaan. Mevrouw Z gaat weg, mevrouw X is aan de beurt.
Mevrouw X begint:

"Goedemiddag, ik kom een aangetekend schrijven ophalen."
"Heeft u een identiteitsbewijs bij?"
"Ja zeker."
"Oh, heeft u geen Nederlands identiteitsbewijs?"
"Neen, is dat nodig dan?"
"Ik mag u geen aangetekend schrijven meegeven als u geen Nederlands identiteitsbewijs heeft."
"Dat is wel merkwaardig aangezien ik helemaal geen Nederlands identiteitsbewijs kan krijgen."
"Is dat zo?"
"Ja dat is zo, dat kunnen alleen Marokkanen en Turken. EU-burgers krijgen dat niet. Het zijn Ollandse regels hoor. Ik kan als Belgische die hier 3 jaar woont geen Nederlands identiteitsbewijs krijgen."
"Nou ja, ik weet niet hoe dat zit, maar ik mag u eigenlijk niets overhandigen."
"Mijn Belgisch paspoort is afgeleverd door het Belgisch consulaat in Nijmegen hoor!"
"U moet een Nederlands paspoort tonen."
"Tja, wel lastig hé als ik dat niet kan krijgen. Wil dat zeggen dat ik dus geen aangetekende brieven meer kan ontvangen? Leuk boeltje hier weer!"
"U krijgt het deze keer mee, maar eigenlijk mag het niet."
"Goed om te weten, als ik ooit aanmaningen krijg van de belastingdienst mag ik die dus ook niet voor ontvangst ondertekenen. Handig! Bedankt voor de tip!"

Einde dialoog.
Mevrouw X verlaat het gebouw met een ontzettend vrij gevoel.
Einde scène.

Komt een patiënt bij de dokter...

2010-05-17T10:02:00.004+01:00

Onze huisarts gaat met pensioen. Eigenlijk huisartsen, want ook haar man bleek dokter te zijn, nooit wat van gemerkt. Na 35 jaar hebben ze hun zakken goed gevuld en vinden ze het tijd om te rentenieren. Op zich kan je hen geen ongelijk geven.

Hun afscheid gaat niet onopgemerkt voorbij. Het wordt een groots feest voor alle patiënten, zo groot dat er bij de uitnodiging richtlijnen werden gegeven.
Zo krijg je als patiënt een gekleurde sticker op je brief. Wij hebben een gele sticker. Na het lezen van de brief heb ik begrepen dat wij welkom zijn tussen 18u en 19u. Niet eerder want voor ons komen nog de groene kleur, de blauwe, de rode en de oranje. Het is een strak schema. Een uurtje, geen seconde langer. En geen idee of we wat te eten en te drinken krijgen...

Natuurlijk is een uurtje ook maar kort. Misschien kan je tegen de dokters niet alles zeggen wat je wilde zeggen. Voor dat geval steekt er bij de uitnodiging nog een wit A4 blad. Daar mag je alle gelukwensen opschrijven die je niet (voldoende) hebt kunnen uitdrukken. Die deponeer je dan in een doos bij de ingang. Alle middelen zijn goed om jezelf te laten ophemelen.

Oh, en mocht je in dat uurtje er ook nog even aan denken om hun zoon te sponsoren die voor artsen zonder grenzen werkt, graag een stevige donatie in een tweede doos, eveneens te vinden bij de ingang.

Weer typisch Ollands deze gang van zaken. Je wilt graag in de belangstelling staan maar het mag niks kosten. En met het overdadige loon dat ze beiden al die jaren ontvangen hebben voor hun amper deeltijdse baan, kunnen ze best hun zoon zelf sponsoren.

Wij blijven gewoon thuis.

Kikkersgat boetevrij

2010-05-11T08:44:00.004+01:00

Als regelmatig bezoeker van het recreatiedomein Bussloo stoor ik mij enorm aan bepaald arrogant gedrag van Ollanders. Ondanks de voorziening van een eigen naaktstrand, vinden sommige Ollanders het toch weer nodig andere mensen lastig te vallen en naakt te zonnen op plekken waar het niet mag. En geloof me, het zijn niet bepaald de mooiste figuren die daar met wijde benen in vol ornaat tentoon liggen. Enorm onsmakelijk.

Aangezien Olland toch het land is van "je mag niet dit en je mag niet dat...", heb ik officieel klacht neergelegd bij de beheerder. Het naaktstrand kan je als onbezorgde wandelaar goed vermijden als je wilt, maar die onverwachte blubbervormen buiten dat gebied zijn behoorlijk storend en vooral choquerend.

Na een week krijg ik volgend antwoord van de beheerder van het domein:
"Allereerst wil ik u bedanken voor het kenbaar maken van uw klacht.
U geeft aan dat het Kikkersgat ook gebruikt wordt als naaktstrand terwijl deze hier niet voor is aangewezen.
Wij vinden het ook niet wenselijk dat hier mensen naakt recreëren en wijzen de mensen er dan ook op dat ze hier niet geacht worden naakt te zijn, maar zijn helaas gezien de beperkt beschikbare hoeveelheid personeel gedwongen prioriteiten te stellen en kunnen hier niet doorlopend actief op handhaven."

Twee dingen vallen mij op.
Ten eerste, ik vind het weer zo typisch Ollands dat ze geen personeel hebben om hier regelmatig tegen op te treden, maar dat er wel constant 2 mensen in een camionetteke rondrijden om boetes voor verkeerd parkeren uit te delen. Zelfs in de winter, wanneer de wegen daar onberijdbaar waren door ijs en sneeuw.

Ten tweede kan misschien de naam veranderd worden van de plek waar de naakte zonnekloppers in overtreding zijn.
Kikkersgat is toch echt wel te flatterend...

Calamiteiten voor gevorderden

2010-04-26T11:44:00.007+01:00

Net als ik denk, gekker dan dit kan het echt niet meer worden, wordt het gekker. In Olland gebeuren echt zaken die dan ook alleen maar in Olland kunnen gebeuren. Het is een beetje zoals het politiek gekibbel in België, zonder dat gedoe zou het niet echt België zijn. Zo is het ook met Olland. Zonder de meest ongeloofwaardige gebeurtenissen zou het Olland niet zijn.

Niet alleen ontpopt Linda de Mol zich tot mensenhandelaar door gratis 15 gigolo's weg te schenken via haar tijdschrift, ook het magazine Glossy kan er wat van en geeft een gratis echtscheiding weg. Je moet wat verzinnen om je bij de Ollanders te profileren.

En verzinnen helpt echt wel. Zo kregen vijf getuigen van het drama op Koninginnedag in Apeldoorn vorig jaar smartengeld uitbetaald. Smartengeld is een soort schadevergoeding voor het morele leed dat je hebt geleden. Heel opmerkelijk daarbij vind ik wel dat deze vijf personen de hele gebeurtenis hebben gadegeslagen op hun luie kont, vanaf de sofa, met hun vertrokken smoelen achter de televisie!!!! U leest het goed. Je moet er maar opkomen eigenlijk en vooral durven.

Hier kan ik als bescheiden Vlaamse weer wat van leren. Op Koninginnedag dit jaar wordt onze straat de hele dag afgesloten, van 7u tot 24u. Ik vind het een traumatische ervaring om opgesloten te zitten. Hiervoor ga ik bij de gemeente een schadeclaim indienen. Ook voor onze hond Marley die niet naar het bos kan en dus de hele dag gefrustreerd op 80 vierkante meter moet vertoeven.
En als de hond gefrustreerd is, dan wij als baasjes ook...

Mijn brievenbus trauma

2010-04-19T13:54:00.004+01:00

Iedereen zal het wel hebben. Een persoonlijk trauma. Sinds ik in Olland woon heb ik er dertien in een dozijn. En het blijft maar stijgen. Ik vertik het om in therapie te gaan, want dat dekt de ziektekostenverzekering niet. Dus vertel ik het maar aan u. Dat lucht ook op.

Ik heb een trauma van de markt op zaterdag omdat iedereen tegen me aanloopt zonder pardon te zeggen en boert en snuift in mijn oren. Ik heb een trauma van het naaktstrand in Bussloo sinds ik daar enkele weken geleden toevallig belandde en onze Marley als een gek tegen het klokkenspel van een dikke vette Ollander stond te blaffen. En ik heb een trauma van dat ene kruispunt in de Deventerstraat sinds ik daar vorige week in mijn kont ben aangereden.

Maar het grootste trauma dat ik hier heb opgelopen is het brievenbus trauma. Ik maak de brievenbus maar twee keer per week leeg, gewoon omdat ik meer niet aan kan. Elke maandag en vrijdag open ik met kloppend hart dat ding op zoek naar al het slechte nieuws dat ik tot dan heb kunnen negeren. Of het zijn overdadige rekeningen die niet correct zijn. Of aangetekende zendingen die van alles kunnen betekenen. Of het zijn blauwe enveloppen die nooit goed nieuws brengen (daarvoor werken we te hard). Of het zijn dreigbrieven van een niet nader te noemen gemeente die vindt dat wij te goed voor onszelf zorgen en haar laks beleid met ons zuurverdiende centen wilt sponsoren. Of het zijn golfboekjes waar mijn man weer plezante ideeën van krijgt. Of brieven van de gemeente Apeldoorn dat we weer een dagje gegijzeld worden in ons appartement omdat de koningin komt. Of een brief van justitie dat we weer 80 euro mogen ophoesten omdat we 4 km te hard hebben gereden.

Wanneer ik eens goed nieuws krijg? Als ik daarover nadenk eigenlijk nooit. Met uitzondering van kerstkaarten en verjaardagskaarten. Twee keer per jaar dus.

Als die socialist Cohen echt burgemeester van Nederland gaat worden na 9 juni, dan plak ik mijn brievenbus gegarandeerd dicht. Geen nieuws is tenminste nog goed nieuws!

Geen rimpel te veel

2010-03-19T09:41:00.005Z

Adios on stage heeft weer een nieuwe uitvoering klaar. Dit jaar geen zatte nonnen in een rechtbank, maar een bende arrogante en rare wezens in een schoonheidssalon. Er gebeuren nare perikelen met biotex (of is het botox?), echtgenotes en minnaressen komen elkaar onverwacht tegen (of toch niet zo onverwacht?) en eentje begint af en toe luidkeels te jodelen. U begrijpt het, in deze beautyfarm heeft niemand een rimpel te veel.

Ik speel dit jaar Guusje, een jonge blonde veulen in een strak lichaam...Zij brengt een midweek door in het schoonheidssalon met haar oudere minnaar Bram. Maar dat verloopt niet zoals zij had verwacht...

Goesting in een avondje humor? Benieuwd hoe een amateurtoneelgezelschap op het podium al dan niet onderuit gaat? Wil je zelf oordelen of het terecht is waarom wij in een bepaald bejaardentehuis niet echt meer welkom zijn?

Kom op zaterdagavond 17 april naar deze unieke voorstelling! Nadien krijgt u deze kans nooit meer! Toegangskaarten kosten 5 euro en zijn te verkrijgen aan de kassa. De voorstelling gaat door in gebouw Samuel, Brinkenweg 111 in Klarenbeek (Apeldoorn).
Het doek gaat open om 20 uur.

U bent gewaarschuwd....

So you think you can drive?

2010-03-10T14:33:00.003Z

Telkens wanneer ik een beetje zonder inspiratie zit, gebeurt er weer iets bijzonders. Het houdt nooit op hier in Olland. Elke keer weer overtreft de bureaucratie zichzelf.
Ik weet niet of menig Ollander zich hiervan bewust is, maar de Nederlandse wetgeving zit stampvol regels die helemaal niet kunnen. Omdat ze indruisen tegen Europese wetgeving of tegen internationale verdragen. Die regels negeer ik dan ook gewoon.
Zo hoef ik mij als EU-burger helemaal niet verplicht aan te melden bij de IND want in de Europese Unie heerst vrij verkeer van personen, goederen en diensten. Dat een ongehuwde vader geen ouderlijke macht heeft staat helemaal haaks op het Internationaal Verdrag van de Rechten van het Kind. En blijkbaar rijd ik hier al 3 jaar met een ongeldig rijbewijs rond. Pffff, zal wel.

Gisteren werd ik aangehouden door een politiezwaantje. Bij het tonen van mijn rijbewijs bleek mijn Belgisch rijbewijs niet geldig te zijn in Nederland. Ik heb nochtans een Europees rijbewijs. Maar Olland zou zichzelf niet zijn als ze geen ongeldige afwijkende regeltjes hadden.

"Nou mevrouw, als u in Nederland woont, heeft u een Nederlands rijbewijs nodig."
"Nou meneer, dit is een Europees rijbewijs, het staat er in 9 talen op!"
"Als u in Nederland woont, geldt uw Belgisch rijbewijs niet, u moet op het gemeentehuis een Nederlands rijbewijs halen."
"Maar meneer, dit is een EUROPEES rijbewijs. Het Ollands rijbewijs ziet er net zo uit!"
"Dat kan zijn mevrouw, maar u rijdt met een ongeldig rijbewijs."
Zucht...

Volgende keer dat ik word aangehouden geef ik een vals adres in België op. Krijg ik geen boete en mag ik zonder gezeur rijden.
De grens oversteken krijgt vanaf nu toch iets stouts en spannends....

Kramer vs Kramer

2010-03-02T09:30:00.003Z

Is de gemiddelde Nederlander geboeid door de politiek of door de sport? Deze vraag lijkt misschien op het eerste zicht eenvoudig, maar voor mij is dat niet zo. Aan de ene kant heb je 16 miljoen bondscoaches in Olland, langs de andere kant heeft iedereen wel wat te zeggen over bijvoorbeeld Wilders.
Maar vorige week werd het opeens heel duidelijk. Het kabinet is gevallen maar daar geeft de gemiddelde Ollander geen moer om. Het enige waarover iedereen praat is de diskwalificatie van Sven Kramer op de Olympische Spelen in Vancouver. Wie is verantwoordelijk? De coach omdat hij een verkeerde instructie gaf? Of Kramer zelf omdat hij beter moest weten? Heel Olland was in de ban van deze discussie. Het feit dat het land niet bestuurd wordt is bijzaak.

Dat er verkiezingsposters van politieke partijen in het Turks en Arabisch zijn opgesteld, interesseert alleen de telegraaflezer. Kramer was immers gediskwalificeerd.
Dat Wouter Bos een handige verkiezingsstunt heeft gedaan met het kabinet te laten vallen, het zij zo. Kramer was immers gediskwalificeerd.
Dat in Almere angstig wordt afgewacht of Wilders de grootste gaat worden, zien we dan wel weer. Kramer was immers gediskwalificeerd.

De Oranjegekte slaat duidelijk niet alleen toe bij het voetbal. Ik vraag me af of de gemiddelde Ollander nog wel beseft wat er in de rest van de wereld aan de hand is...

De (lege) doos van KPN

2010-02-18T12:03:00.003Z

Gisteren, tijdens mijn toneelrepetitie, kreeg ik een telefoontje van mijn provider KPN. Gewapend met een weelderige haarbos blonde krullen ging ik de strijd aan met diegene die mij wat wilde aansmeren. De komende tijd ben ik op woensdagavond tussen 20u en 22u30 Guusje en dit Ollands personage kent geen Vlaamse bescheidenheid.

"Mevrouw, ik kan uw KPN abonnement een stuk goedkoper maken."
"Okee, hoe werkt dat dan?"
"Wij bieden u een maand lang 1000 gratis minuten aan die u kunt opmaken tussen 20u en 8u 's morgens wanneer u belt naar een andere KPN klant. Daarna kost het 9,50 euro per maand."
"Ik mag die minuten alleen 's nachts gebruiken dus?"
"Neen mevrouw, tussen 8u 's avonds en 8u 's morgens."
"Dat is nacht voor mij meneer. Ik bel nooit op dat tijdstip, dus wat ben ik dan met die 1000 minuten? Ik slaap 90% van die tijd. En na een maand moet ik er nog voor betalen ook! Als het nu nog beltijd overdag was, dan ben ik tenminste wakker."
"Maar mevrouw, u begrijpt toch wel dat het gratis is?"
"Ach neen meneer, het is de eerste maand gratis en daarna niet meer. Bovendien heb ik geen zin om nadien aan van alles vast te zitten."
"U kunt het elk moment weer opzeggen hoor."
"Nou, dat bedoel ik! Ik heb geen zin om iets te krijgen waar ik niks mee ben en daarna er nog aan te moeten denken om het op te zeggen of ik zit er eindeloos aan vast."
"Maar het is gratis mevrouw!!!"
"Meneer, u biedt mij een lege doos aan met een mooie strik rond. Daar heb ik geen enkele behoefte aan. U mag het houden. Nu moet ik gaan, ik ben zonet met mijn minnaar een beautysalon binnengegaan en ik moet even met mijn blonde krullen gaan wapperen terwijl mijn minnaar ons midweekje van 5000 euro betaalt. Fijne avond nog!"

Jammer dat Guusje over 2 maanden weeral de kast in moet!

Schaduwschrijvers in het donker

2010-02-10T07:56:00.005Z

Het is voor onbekend schrijverstalent heel moeilijk om je boeken bekendheid te geven. Overal krijg je de deur tegen je neus omdat je geen hersenloze BN'er bent of omdat je geen ongelooflijk maar waargebeurd levensverhaal hebt.
Daarom was ik ook zo enthousiast over het initiatief van Bas en Liesbeth. Zij richtten schaduwschrijvers op om onbekend talent toch de kans te geven gelezen te worden. Zij zetten je boek online en het is gratis te downloaden voor de geïnteresseerde lezer. Vindt de lezer het boek goed, kan hij of zij het nog steeds kopen via de koopbutton. Onbekende schrijvers staan zo tenminste al in de schaduw en niet meer in het donker.

Ik sta met mijn boekje Waanzin op de vijfde plaats in de top 10 van populairste boeken. Ik vind het geweldig. Ik heb van een lezer de hoogste quotering gekregen, dat zijn 5 sterren. Meer nog, het was zelfs een lezer die mij niet eens persoonlijk kent!
Dit is zijn recensie:
Super, echt super. Felicitaties. Schaterlachen om bizarre en toch erg herkenbare situatie. Geloofwaardig vooral waanzinnig goed en heel erg herkenbaar. Ook in heb het ooit besloten om in de waanzin te stappen door een paar haltes over te slaan. Bedankt

Hier heb je als schrijver ontzettend veel deugd van.

Jammer genoeg heeft schaduwschrijvers het licht moeten uitdoen. Een schrijver had zonder toestemming van zijn uitgever zijn boek op schaduwschrijvers geplaatst. Hoewel Bas en Liesbeth het betreffende boek onmiddellijk weer van de site hebben gehaald, hadden ze toch een rechtszaak aan hun broek. De uitgeverij vroeg een schadeclaim voor gederfde inkomsten.

Ik kan je wel dit vertellen, als je je boek gratis moet aanbieden om lezers te trekken, dan heb je echt geen gederfde inkomsten.
En zo staan door de druk van een arrogante dictatoriale uitgeverij weer honderd schaduwschrijvers eenzaam in het donker...

De wondere wereld van google

2010-02-03T08:55:00.004Z

Gisteren overkwam mij een heugelijk feit. Ik kreeg spontaan een e-mailtje van Philip. Philip, mij tot gisteren 12u13 totaal onbekend, is een Belg die woont in Nederland. Hij voelde grote nood om mij een e-mailtje te sturen. Hij had, net als ik, behoefte aan een gelijkgezinde Belg in Olland.
Zonder hem ooit gezien te hebben, heb ik nu al met hem een speciale band.

Om diegenen, die mij mijn idee over Olland kwalijk nemen even te confronteren met het feit dat mijn mening wel degelijk gedeeld wordt, hier enkele uitspraken van Philip.
"Het is inderdaad te gek voor woorden, dit overheidsapparaat, vooral dan die dienst met 30000 ambtenaren, waar de hele tijd automatisch blauwe enveloppen verstuurd worden... ik heb ook al van alles met ze meegemaakt op die korte tijd, inclusief telefonische hoorzitting"

"Al die regeltjes hier en dan dat vingertje van ''opgepast!''
Ik heb ook het onbehaaglijke buikgevoel dat deze overheid een van de slechtste is naar haar burgers toe: er gebeuren hier zoveel ingrepen met vaste kosten ten nadele van de burgers"

"De verhoging van de motorrijtuigenbelasting terwijl er nog een discussie is over welke vorm er nu komt, die idiote hypotheekrente-aftrek die de banken spekt met ons belastinggeld, die hele DSB-affaire is toch een poppenkast (alle banken hebben zo een woekerpolissen verschaft, mij hebben ze ook eentje in mijn maag proberen splitsen...), en waarom is tandzorg niet in de basisverzekering ?"

Zo, nu hoort u het ook eens van een ander.

Hoe Philip bij mij is terechtgekomen?
Hij googelde op "Belastingontwijking".

Zout in de wonde

2010-01-22T08:03:00.003Z

Open brief aan de directie van de NS

Geachte directieleden,

Graag stel ik mij aan u voor. Ik ben een regelmatig gebruiker van uw vervoersdiensten. Vooral op maandag sta ik welgemutst op perron 4 in Apeldoorn te wachten op de trein naar Deventer.
Sinds enkele weken sta ik echter wel erg lang te wachten. Urenlang. Het zal wel iets met mijn gebrek aan een grondige kennis economie te maken hebben, maar ik begrijp de gang van zaken niet goed. Al meer dan 4 weken meldt u een logistiek probleem. U beschikt over onvoldoende treinen. Ter vergoeding biedt u de onfortuinlijke reiziger een goedkoop zoutkaartje aan. Daar stel ik mij volgende vragen bij:

1. Het zoutkaartje is geldig tussen 9u en 16u en na 19u. U begrijpt dat ik daar als hardwerkende klant geen reet aan heb. De arbeidende medemens is het zwaarst getroffen door uw logistiek probleem. Uren onderweg en veel te laat op de werkplek. U meent ons tegemoet te komen door een zoutkaartje ter beschikking te stellen aan de gepensioneerde ambtenaar of de bijstandsgerechtigde profiteur. Ik ben hierdoor danig in de war.

2. Verder lijkt het mij een probleem dat u zoutkaartjes aanbiedt ter compensatie voor het gebrek aan treinen. Om van het zoutkaartje gebruik te kunnen maken, heeft u wel degelijk rijdende treinen nodig. Het lijkt mij dat dit nu juist uw probleem is. Hoe ziet u dat precies?

3. Kunt u mij ook even uitleggen hoe u erin slaagt een tekort aan treinen te hebben? U had er voordien toch genoeg? Waar zijn die dan naar toe? Of heb ik het verkeerd begrepen en heeft u geen tekort aan treinen, maar aan machinisten? Zij geraken natuurlijk ook niet tijdig bij hun werkgever.

U begrijpt, geachte directie, dat ik uw huidige gang van zaken niet goed begrijp.
Mocht het geheel aan mijn verstandelijk vermogen liggen, mijn oprechte excuses voor de tijdsverspilling waardoor waarschijnlijk weer een trein minder kon rijden.

Maar uw zoutkaartje strooit veel zout in de wonde...

Ik begin het te leren...

2010-01-14T12:54:00.004Z

Om hier in Nederland niet constant bedonderd te worden moet je arrogant en heel bot zijn. Dat is mijn ervaring tot hiertoe. Als je beleefd en bescheiden bent, kom je hier nergens en word je langs alle kanten genaaid. Zo ben ik na drie jaar eindelijk zover dat ik geen rekeningen meer betaal als ik niet precies weet waarover het gaat. Ik storneer elke betaling die mij niet aanstaat en ik schrijf constant brieven naar instanties die mij bezwaren met allerlei acceptgiro's zonder enige informatie waarover het gaat.

Gisteren ging ik nog een stap verder. Mijn giftige pen maakte plaats voor verbaal krapuleus gedrag. In een recreatiedomein waren de kleine wegen zo glad, dat ik de auto gewoon aan de kant van de weg had geparkeerd. Uit veiligheid voor mij en mijn medeweggebruikers. Komt daar één of andere opzichter een bon uitschrijven:
"Mevrouw, u mag hier niet parkeren. U krijgt een bon."
"Meneer, de wegen zijn hier veel te glad. Ik rijd niet veel met de auto, dus ik voel me heel onzeker op deze smalle gladde wegen. Ik sta hier niemand in de weg. U bent toch begaan met verkeersveiligheid of niet?"
"Mevrouw, dat interesseert mij allemaal niet. U mag hier niet staan, punt uit."
"Meneer, als u wilt dat ik mij netjes op uw parking parkeer, dan moet u er maar voor zorgen dat die parking goed bereikbaar is."
"Dit is niet de enige parking, er zijn er nog andere."
"Oh ja? Gij hoort toch ook wel dat ik nie van hier ben. Hoe moet ik da nu weten da er hier nog meer parkings zijn? Ik ken alleen maar deze weg. En dan geeft gij mij ne bon omdat ik het veiliger vond niet verder te rijden en hier aan de kant te staan? Wa is da nu weer voor gezever?"

Na enig heen en weer gescheld kreeg ik alleen een waarschuwing en geen bon.
Zo werkt het hier, gewoon je arrogant opstellen en een frank bakkes hebben.

Volgende keer ga ik nog een stapje verder. Dan doe ik alsof ik geen Nederlands ken en spreek ik gewoon in het Frans of het Spaans.
Deftig onderwijs brengt je dus echt wel wat op in het leven...

Blaas boven baas

2010-01-07T08:06:00.004Z

Ook in deze koude winterdagen heeft onze Marley zijn dagelijkse wandeling nodig. Hij vindt het allemaal best, rollebollen in de sneeuw, achter de bal aanrennen...hij heeft de tijd van zijn leven.
Ik vond de sneeuw in het begin ook wel plezant en gezellig, maar nu krijg ik er stilaan genoeg van. De temperatuur mag nog eens boven nul komen en de moeilijk begaanbare voetpaden zijn een echte kwelling. De winter mag weer vertrekken. Nog sneller dan hij gekomen is.

Gisteren moest ik dus weer op pad om de hond uit te laten. We zijn naar Bussloo geweest, het meer helemaal rond is 2 uur wandelen. Het zonnetje scheen, dus vol goede moed beginnen we aan ons tochtje. Onderweg moet ik dringend plassen. Voor diegenen die mij niet persoonlijk kennen, als ik moet plassen, moet ik plassen. Ik probeerde nog in te houden, maar na 20 minuten hield ik het niet meer en ik kromp in elkaar door een zeer pijnlijke pisblaas. Maar hard als ik ben liep ik gewoon verder in de hoop dat het over ging, wat uiteindelijk een ijdele hoop bleek te zijn en wat ik eigenlijk ook wel wist. Noch mijn handen tussen de benen houden om alles weer naar boven te duwen, noch huppelen bleek een afdoende oplossing.

Toen, bij een temperatuur van -3, heb ik mijn jas uitgedaan, mijn handschoenen afgeworpen, mijn broek naar beneden getrokken en ben ik in mijn blote kont tussen de struiken gaan zitten. Wat een opluchting!!!! Er zijn maar weinig zaken in het leven die zo een voldaan gevoel geven dan een overvolle pisblaas ledigen...

Onze Marley begreep er niks van en hij stond erbij en keek er naar. Maar hij plaste er niet over, ik heb mijn territorium mogen houden. Het ultieme respect dat je kunt krijgen van je hond...

Eindelijk is 2009 voorbij

2009-12-31T11:12:00.003Z

2009 werd het jaar van afscheid nemen.
Afscheid van een deel van mijn jeugd, met de dood van striptekenaar Jef Nys en dus ook een beetje van Jommeke. Ook met de dood van Ria van de Dolly Dots is een deel jeugdjaren verloren gegaan.
Afscheid van een groot regisseur, Sydney Pollack wiens nooit gemaakte films ik nu al mis. Afscheid van mijn leeftijdsgenote Yasmine, Vlaamse presentatrice, waardoor ik elke dag mezelf afvraag hoe ver de maatschappij een mens kan drijven om zo te eindigen.
Afscheid van Jomme Dockx, dé enige ijverige ambtenaar uit de jaren 80.
Afscheid van Patrick Swayze, de man die bloed sneller deed stromen in Dirty dancing, maar voor mij een held was omdat hij jarenlang gelukkig was met zijn jeugdliefde.
Afscheid van Lei Clijsters, ooit stervoetballer bij mijn ploeg KV-Mechelen. Ongelooflijk dat zo een man de strijd heeft verloren in de zwaarste wedstrijd uit zijn leven.

Maar het moeilijkste afscheid was van mijn vader. Nog dagelijks denk ik aan 17 juli 2009, de dag dat ik een halve wees werd en mijn moeder weduwe. De lege stoel aan tafel is nog het ergste omdat goed eten zijn passie was. Soms denk ik nog dat hij gewoon efkes naar de kapper is...

Voor alle mensen die dit jaar een leegte hebben nagelaten deze hulde.
Nu draag ik 2009 ten grave...het is genoeg geweest.

Ik ben een Nugger

2009-12-10T13:57:00.003Z

Op mijn werk krijg ik het overheidsmagazine Binnenlands Bestuur. Af en toe staan daar ook echte interessante zaken in, zoals deze week. Ik ben eindelijk te weten gekomen wie ik ben voor de Ollandse staat. Ik ben een Nugger, iemand die zijn huis moet opvreten alvorens hij of zij hulp krijgt van de Ollandse overheid. Eerlijk gezegd, zo voel ik me hier ook.

Toen ik hier meer dan 3 jaar geleden kwam wonen, met 2 diploma's op zak en 14 jaar werkervaring, was Olland niet geïnteresseerd in mij. Alleen in mijn spaarcenten, daar wilde de overheid graag een grote hap van. Maar dat ik hier geen baan kon krijgen en bijgevolg geen inkomen had, daar gaf niemand om. Voor medelijden moet je van buiten de EU komen of graag op je luie dikke kont zitten. Dan heb je pas recht op een menswaardig bestaan. Voor de echte Nuggers onder ons geldt: trek je plan!

Nuggers zijn mensen die nergens recht op hebben omdat ze gespaard hebben of een partner met een inkomen hebben. Heb je je hele leven gewerkt en word je ontslagen, krijg je geen uitkering want je hebt een huis met een overwaarde of je partner verdient het loon van een parttimer.
Heb je nooit gewerkt, spaar je niet of heb je nooit op enige manier deelgenomen aan de economische activiteit van het land, dan krijg je premies voor van alles en nog wat. Voor een nieuwe ijskast, een flatscreen en noem maar op. Heb je gewerkt en gespaard voor je ijskast, komen ze bij verlies van inkomen daar gewoon beslag opleggen.
Er gaat echt iets verkeerd in dit linkse land.

Ik heb al vaker mijn ongenoegen geuit over deze scheefgetrokken linkse situatie. Elke dag weer kom ik nieuwe dingen te weten die ik beter niet had geweten. Ik word er echt ziek van. Ik zou niet naar de gemeente kunnen gaan om geld voor een treinticket te vragen om mijn man te bezoeken in de gevangenis. Ik kan geen rechtszaak aanspannen wanneer ik niet word aangenomen en beweer dat dat op basis van discriminatie is. Ik krijg op het einde van het jaar geen 100 euro als compensatie voor het bedrag eigen risico in de ziektekosten. Mensen in de bijstand krijgen meer vakantiegeld dan ik...

Ik ben in Olland gewoon een Nugger...
Maar wel met een hoofdletter graag!

Mijn eerste vrije zondag in weken

2009-11-30T07:58:00.002Z

Ik heb de hele week uitgekeken naar gisteren. Zondag 29 november, de eerste dag in weken dat ik gewoon helemaal niets te doen had. Ik had de strijk gedaan, alles was opgeruimd, gestofzuigd, ik kon eens eindelijk op mijn positieven komen en genieten van een dagje niets doen.
Deze ideale dag was in mijn hoofd al perfect gepland. Uitslapen, ontbijten met op de achtergrond het radioprogramma de prehistorie, douchen, met onze Marley naar het bos, dvd kijken met een Grimbergen in de hand en dutje doen. Perfect.
Onze Marley was geweldig en heeft mee geslapen tot 10u30. Dan was het hoogtijd dat hij uitgelaten werd.

Nog in halve pyjama en met mijn ogen half open gingen we de straat op. Ik verheugde mij al op een goei sjat kaffe en een lekker ontbijt als ik thuis kwam. Plots werd ik uit mijn roes gehaald door 1 of andere arrogante Ollander.
"Mevrouw, u doet het helemaal niet goed met uw hond. Hij bepaalt duidelijk de regels en niet u."
"Euh, ik..."
"Ik ga met u niet in discussie mevrouw. U weet duidelijk niet waarover u praat, ik wel, ik zit in de hondentraining. U moet ...(zus en zo doen)..."
"Maar..."
"U moet met mij niet in discussie gaan. Daar heb ik geen zin in."
"Nou meneer, dan ben ik maar een slechte hondenbaas. Dat is dan pech voor de hond."
En ik liep gewoon weg, klaarwakker en helemaal opgefokt van die arrogante houding van die betweter.

Thuisgekomen deed ik mijn verhaal. Mijn man wijst mij erop dat ik veel te bescheiden ben en meer van mij moet afbijten tegen die arrogante Ollanders.
Ik heb aan het ontbijt de volgende zin moeten oefenen:
"Jij moet je bek dichthouden en doorlopen of anders lig je in het kanaal!"

Ik ben 1 meter 67, weeg nog geen 50 kilo en kan amper een stoel opheffen...

Over mannen en vrouwen...

2009-11-19T11:59:00.004Z

Zondagmiddag 15 november was een heugelijke dag voor Datubooks. Als kleine onbeduidende uitgever mocht ik mijn eerste boekpresentatie houden in Tilburg. Aanleiding was de publicatie van het boek "Eindelijk, ik lééf!" van A. van Bebber. Het is geen gemakkelijke bevalling geweest (letterlijk en figuurlijk, zie verder), maar het was een grandioos succes. Ik heb ter plekke en via email vele gemeende complimentjes gekregen. Zelfs de uitgever die in eerste instantie het manuscript had afgewezen was aanwezig. Hij zal wel gebaald hebben. Eigen schuld dikke bult.

Het aanwezige publiek was, voor mij althans, niet alledaags. Het tot nu toe meest succesvolle boek van Datubooks gaat over de verbouwing van een man naar vrouw. Transseksualiteit zeg maar. U begrijpt dat het lezerspubliek hier enigszins anders is dan normaal.

Mijn man was ook mee en hij voelde zich niet erg op zijn gemak. Transseksuelen, travestieten en homo's zijn niet zo zijn ding. Met dichtgeknepen billen stond hij tegen de muur geleund terwijl hij toekeek hoe zijn vrouw haar eerste speech als uitgever hield voor dit bonte gezelschap.

De fotograaf van dienst was ook in verandering. Zij werd een hij, alleen was het niet zo duidelijk hoever dat al stond. Ook de ober wist met enige moeite te gokken op meneer of mevrouw. Lastig voor de buitenstaanders.

Na de presentatie hadden we een etentje. We waren met zijn vieren. Ik zat naast de auteur, een man die vrouw is geworden. Haar mannelijk lid is verwijderd. Over mij zat mijn man. Met mannelijk lid, dat was duidelijk. Naast mijn man zat de fotograaf, waarvan niet zo duidelijk of ze nu al voorzien was van het mannelijk lid of niet. Toch wel vermoeiend om de juiste woorden te vinden.

Maar één ding is wel duidelijk. Ik heb die dag iemands droom in vervulling gebracht. De dankbaarheid van de auteur en haar familie was overweldigend. Dan weet je dat je echt iets goed in je leven hebt gedaan...

Nog nagenietend van dit intense gevoel ga ik iets goed voor mezelf doen...maar dat wordt weer een ander verhaaltje.

Die goeie oude tijd

2009-11-09T10:06:00.003Z

We hebben er helemaal genoeg van. Al weken is er geen bal op de tv. Nog niet eens een film met Doris Day. Dus hebben we besloten onze tijd nuttig te besteden en de bloemetjes binnen te zetten. Binnen, want voor ze buiten te zetten zijn we te oud. We zijn op onze rust gesteld. Cocoonen heet dat.

Vroeger toen ik kind was, gebeurde het weleens dat de elektriciteit uitviel. Geen tv en geen radio. Maar dat was toen geen probleem. We haalden monopolie uit de kast en hadden een ontzettend gezellige avond. We namen ons altijd voor dit meer te doen, maar zodra de tv weer aanschoot, zaten we weer snel in de zetel naar het kastje te kijken. Eigenlijk zonde. Maar in die tijd had je tenminste nog plezante programma's om naar te kijken.

Met enige weemoed naar die tv-loze avonden hebben we nu eindelijk het karakter om het zapmachien te laten liggen voor wat hij waard is en de kinderlijke traditie van vroeger weer in te voeren. We hebben wat spelen gekocht, zoals scrabble, yahtzee en tien voor taal. Of we pokeren. Fleske wijn erbij, popcorn en de hond die onder tafel ligt en mijn voeten warm houdt. De verwarming staat op en we hebben ons huispak aan. Is dat geen ideale winterse avond?
Alleen de open haard ontbreekt nog...maar die komt er ook wel een keer. Maar niet in Nederland.

Het vallen van de bladeren

2009-10-28T14:44:00.003Z

Het is ronduit prachtig. Adembenemend. Ik heb het over het bos in de herfst. Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik geniet van de herfst. Meestal bereid ik me op dit moment van het jaar stilaan voor op mijn winterdip die meestal in november de kop opsteekt. Niet dit jaar. Dankzij onze Marley leer ik de herfst kennen op een heel andere manier.

Bijna elke dag ga ik met onze Marley naar het bos. Hij heeft dat nodig. En hij geniet. En ik geniet van zijn genieten. Hij springt in de bladeren, rent als een gek op en neer en stoeit met andere hondjes alsof zijn leven ervan afhangt. Zo plezant om te zien.
Door onze Marley wandel ook ik nu veel door het bos. En sinds enkele weken ben ik betoverd door de kleurenpracht. Alle schakeringen groen, rood, bruin en geel spelen met het zonlicht en creëren een prachtig lichtspel dat wat met je doet. Zoals je laten verloren lopen.

Normaal volg ik netjes de hondenroute, maar vandaag was het zo mooi in het bos, dat ik niet op de wegbewijzering heb gelet en pardoes ergens in het midden van het bos terechtkwam. Ook onze Marley huppelde vrolijk verder. Na twee uur verder huppelen hebben we de auto weer gevonden. Moe maar voldaan van één van de mooiste wandelingen uit mijn leven. Uitgezonderd die in de wijnvelden natuurlijk.

Ik verheug me al op onze wandelingen in de winter, met dikke jas, handschoenen en een pots op. Dan thuiskomen en een dutje doen. Een trappistje drinken...
Voor het eerst in mijn leven ga ik vrij opgewekt de winter in. Met dank aan onze hond Marley.

Krakers gekraakt

2009-10-19T09:54:00.003+01:00

Olland is in de ban van de antikraakwet. Eerlijk gezegd heb ik nooit echt begrepen hoe dat kraken nu eigenlijk in elkaar zit. Mag je nu echt zomaar in iemands huis binnendringen en dat met een buitensporige bezettingsdrang gratis gaan bewonen? Ik ging het uitzoeken en ja inderdaad, als het gebouw meer dan 12 maanden leeg staat mag je legaal kraken.

Ik sta er versteld van hoe dat allemaal kan. Je mag een gebouw dat langer dan 12 maanden leeg staat binnendringen en bezetten. Als eigenaar word je maar heel miniem beschermd. Alleen als de eigenaar aantoont dat hij van plan is wat met het pand te gaan doen, kan hij de krakers doen verwijderen. Anders niet.
Meer nog, als kraker bel je gewoon de politie op dat je het pand gekraakt hebt, je zet een bed, tafel en stoel neer en de politie maakt een pv op dat je legaal bezit hebt genomen van een onbewoond pand.
Om de leegstand tegen te gaan zegt men.

Ik begrijp dat men wil optreden tegen eigenaars die hun panden laten verwaarlozen. Maar sinds wanneer mogen burgers het recht in eigen handen nemen met steun van de overheid?
Als ik word beroofd, mag ik niet eens wettige zelfverdediging inroepen om mijn spullen te beschermen. Ik mag geen overvaller in elkaar slaan en geen dief aanrijden. Want recht spreken doet nog altijd de onafhankelijke rechterlijke macht.

Als je in dit land maar een links getint motief hebt, dan mag je altijd wat meer dan een ander. Dus hoera voor de nieuwe antikraakwet!

Advocaat van de duivel

2009-10-12T10:25:00.008+01:00

Op zondagavond kijken we meestal naar het programma Wegmisbruikers. Voor de Vlamingen: in dit televisieprogramma worden mensen die slecht rijgedrag vertonen aangepakt.
Af en toe worden ook wel eens Vlamingen aangehouden. Persoonlijk vind ik die afleveringen altijd heel plezant om te kijken. Echt lachen met welke excuses die Vlamingen aan komen zetten om hun rijgedrag goed te praten.

Soms gebeurt het dat de bestuurder in een auto met Belgische nummerplaat het gaspedaal helemaal indrukt om snel de grens te bereiken. De Ollandse politie heeft immers over de grens geen bevoegdheid meer. Wilde achtervolgingen worden dan ingezet. Meestal wint de Belg.

Onlangs verdedigde een Belgische bestuurder zijn verkeersovertreding met het argument dat "hij niet bij de vergadering was uitgenodigd waar al die stomme regeltjes worden bepaald." Dus waarom zou het zijn probleem zijn?
Een andere keer verwees de aangehoudene naar zijn mentale gezondheidstoestand. Hij verklaarde dat hij schizofreen was en dat de pillen die hij van zijn dokter kreeg hem alleen nog maar zotter maakten. Hij dacht dat hij achtervolgd werd, vandaar het wat aparte rijgedrag.

Vorige week kregen de politiesurveillanten te maken met een Belg die veel te snel reed. Maar dat was niet helemaal zijn schuld, want, zo verklaarde hij: "Mijne kilométrique is kapot, dus ik kan niet weten hoe snel ik werkelijk rijd." Het feit dat hij ook zijn auto moest starten met een schroevendraaier maakte de zaak er niet beter op.

Kortom, altijd lachen met Belgen in de uitzending.

Gisteren tijdens Studio Sport werd de Belgisch/Ollandse bondscoach Dick Advocaat opgebeld. Hij is nu advocaat van de rode duivels. Lijkt geen slechte zet, want hij krijgt best goede kritieken en de spelers hebben er vertrouwen in.
Vraagt de presentator aan Dick Advocaat wat wordt bedoeld met "de Belgische foert-mentaliteit". Jammer genoeg kon de bondscoach hier niet echt op antwoorden.

Ik zou zeggen, willen jullie de prestaties van Dick Advocaat in België een beetje volgen, kijk eens af en toe naar wegmisbruikers.
Geen beter voorbeeld van de Belgische foert-mentaliteit!

De terug plezant club

2009-10-05T07:35:00.003+01:00

Fons Wuyts, bezieler van de Vlaamse taal, kon het niet langer aanhoren hoe de Vlaamse jeugd "verollandste". Hij richtte uit protest tegen de teloorgang van het Vlaamse taaltje de anti-leuk club op en haalde hiermee herhaaldelijk de kranten en de pers. Hij wil aantonen dat de Vlaamse jongeren zich meer en meer laten beïnvloeden door de Ollandse taal door onder andere het veelvuldig gebruik van het woord leuk. Vandaar de anti-leuk club.
Zijn initiatief telt ondertussen al enkele honderden leden waaronder uiteraard mezelf. Als het ter bescherming van het Vlaamse erfgoed is, doe ik gewoon mee. In Vlaanderen hoort alles plezant te zijn en niet leuk. En dus is de "anti-leuk club" ondertussen omgedoopt tot de "terug plezant club". Ieder volk zijn eigen taaltje denk ik dan.

Ook de nieuwsdienst en allerhande zangers en schrijvers worden gevraagd om terug meer het woord plezant te gebruiken. En zelfs Ollanders juichen dit initiatief toe. Zij vinden het hartstikke leuk dat Vlamingen iets plezant vinden.

En dus laten de Vlaamse ministers Balkenende even weten dat ze het niet plezant vinden dat hij de Westerschelde nog niet heeft uitgediept zoals afgesproken. En Ollandse politieagenten vertellen een 19 jarige Belg die stomdronken het verkeer staat te regelen dat ze dat niet leuk vinden. Vanmorgen las ik in de krant dat de nieuwe K3 een Ollandse is, dat zullen de Ollanders wel leuk vinden. De Vlamingen zullen dit echter veel minder plezant vinden.

Maar onder toeziend oog van de "terug plezant club" zal streng worden toegekeken dat de liedjesteksten in ieder geval wel plezant blijven!

Gezondheidszorgen

2009-09-28T15:14:00.002+01:00

Heb je soms ook het gevoel dat je de krant leest en echt niet kan geloven wat daar verkondigd wordt? Dat gevoel had ik vandaag toen ik in vette letters zag staan dat Olland de beste gezondheidszorg van Europa heeft. Ik denk dat zelfs de meeste Ollanders hiermee moeten lachen. Maar nadien werd het mij duidelijk wat er eigenlijk echt bedoeld werd. Ik leg het u even uit.

Het sterkste punt van de Ollandse gezondheidszorg is de ruime patiënteninspraak. Dit is helemaal waar. Zoals ik al eens heb geschreven, werd mijn doktersbezoek verrassend afgerond met de medische vraag: "Mevrouw, wat denkt u zelf?" U kan dus niet ontkennen dat u als patiënt ruime inspraak in uw eigen diagnose krijgt.

Verder zijn de aangeboden diensten goed bereikbaar. Inderdaad. U krijgt steevast een voicemail die u netjes vertelt dat de dokter niet aanwezig is. Als mijn man gaat golfen op een doordeweekse middag staat hij met 3 huisdokters op de baan.

Misschien moet het onderzoek zich maar eens meer toespitsen op de kwaliteit van de zorg. In mijn toneelclubje volgt een meisje van 19 jaar een opleiding operatie-assistent. Geen erkende opleiding zo blijkt en je mag eraan meedoen zonder enige medische voorkennis. Al doende leer je zeg maar. Blijkt deze opleiding veel verpleegsters aan te trekken die zich willen opwerken.

Geen enkele "verpleegster" slaagt echter in het vak medische wiskunde. Met andere woorden, ze slagen er niet in de verhoudingen van bepaalde oplossingen te berekenen zodat ze je niet vermoorden met een overdosis.

Olland de beste gezondheidszorg? Helemaal mee eens, bewaking van de gezondheid is hier een heel grote zorg!

Over Amerikanen en Ollanders

2009-09-24T12:24:00.006+01:00

We zijn net weer terug van een vakantie naar de VS. Eigenlijk opmerkelijk dat dit onze bestemming was als je bedenkt dat ik Amerikanen en Ollanders erg op elkaar vind lijken. Oppervlakkig, geen smaak, te dik en onuitstaanbaar in het buitenland. Uiteraard zijn er Ollanders die zich absoluut niet aangesproken voelen door deze beschrijving en terecht. U weet zelf wel of u in de massa valt of niet.
Maar algemeen gesproken gaat volgens mij deze vergelijking wel op.

Tot mijn grote verrassing heb ik toch een groot verschilpunt, naast het klimaat, ontdekt op onze vakantie. Dit in het voordeel van de Amerikanen en in het nadeel van de Ollanders. Daar waar de Ollanders al hun goede producten massaal uitvoeren in ruil voor exorbitante EU-subsidies, houden Amerikanen hun goede shit helemaal voor zichzelf! We hebben de meest fantastische wijnen gedronken in de wijnvelden van Californië die alleen daar te verkrijgen zijn. Uitvoeren is geen optie wegens genoeg afzetmogelijkheden in eigen streek.
De meest smakelijke, sappige perziken konden onze smaakpapillen meer dan bekoren. We hebben zelfs druiven gegeten waar smaak aan zat. Allemaal van Amerikaanse makelij en voor eigen gebruik bewaard.

Dan kom je weer in Olland waar je nectarinnen na 2 dagen helemaal rot kan weggooien. Op de markt kreeg ik munt en koriander aan halve prijs omdat ze helemaal bruin geworden waren. En de beste Zeeuwse mosselen eet je niet in Olland.

En Marco Borsato is failliet. Hem hadden ze echter beter wel uitgevoerd...

De kloof tussen theorie en praktijk

2009-08-24T07:24:00.007+01:00

Gisteren, zondag 23 augustus, was het schitterend weer. Zo perfect dat wij een dagje gepland hadden in het drielandenpunt Eupen-Malmédy. We wilden dit dagje uit combineren met de bezichtiging van een vakantiewoning. De planning was als volgt:
Vertrek uit Apeldoorn om 9u30, afspraak bezichtiging om 12u30 en daarna een lange wandeling met onze Marley maken door het prachtig natuurgebied de Hoge Venen. Vervolgens de smaakpapillen verblijden met een goeie trappist van het vat op een rustig terrasje. Nog een slaatje eten geflankeerd met een tweede trappist en een sigaartje voor mijn man en op het gemakje weer huiswaarts keren.

Dit is wat werkelijk gebeurde.
Bij aankomst bleek onze Marley uit verveling zijn korset te hebben doorgebeten. Hij kon niet meer aan de lijn. De vakantiewoning was een compleet verwaarloosd kot waar ik nog geen hond in zou laten slapen. De wandeling door de Hoge Venen was een voltreffer, als je abstractie maakt van het feit dat onze hond zich in paardenstront heeft gewenteld en mijn man in een overvolle modderpoel stapte. Geen nood, tijd voor een gezellig terrasje en een koude trappist! Op naar het stadje Eupen! Daar aangekomen bleek de hele auto naar paardenstront te stinken en bleek je tien euro entree per persoon te moeten betalen om het centrum van Eupen in te mogen. Dan maar weer de stinkende auto in, op zoek naar een restaurantje met terras. We volgden enkele aangeduide zaken, maar die bleken keer op keer niet te bestaan. Uitgehongerd en uitgedroogd maar weer verder gereden richting huis, waar we door het veelvuldig doorkruisen van België, Duitsland en Nederland op een gegeven moment niet meer wisten in welk land we nu eigenlijk waren.

Uiteindelijk stopten we in Valkenburg. Daar nestelden we ons op een terrasje, waar we na vijf minuten ook alweer weg waren. Je kon daar niet eten. We rijden verder naar één of andere aangegeven château. Daar aangekomen bleek dat een vijfsterrenhotel /restaurant/ lounge te zijn waar mijn onder de modder hangende man en onze naar stront stinkende hond niet naar binnen konden.
Vol goede moed dan maar naar het centrum van Valkenburg, waar een festival van straattekenaars aan de gang was en dus razenddruk. Uiteindelijk het eerste beste vrije tafeltje in beslag genomen en na een uur wachten de meest degoutante maaltijd gegeten, zelfs naar Ollandse normen. Gelukkig smaakte de koude, donkere Brugse Zot wel. Het was al lang 18.00 uur gepasseerd...

Ik beschouw dit echt als één van de meest verloren dagen uit mijn leven. Een mooie zonnige dag doorgebracht in de auto, 7 uur lang, op zoek naar drank en eten.

En de slogan van het bedrijf van mijn man is "bridging the gap between theory and practice".
Komt goed schatje!

De floppers van Olland

2009-08-17T10:13:00.004+01:00

Op dezelfde dag dat ik mij op deze weblog positief heb uitgelaten over Olland, kreeg ik weeral een serieuze domper op mijn ingesteldheid.

Nadat ik die avond thuiskwam van het werk, vond ik in de brievenbus twee enveloppen van het centraal justitiebureau. Inderdaad, twee boetes voor te snel rijden. De ene boete was voor 4 km te hard, de andere voor 10 km te hard, beide gepleegd op een autosnelweg. Samen goed voor een waarde van 100 euro. Wie het normaal vindt dat je op een autosnelweg wordt beboet voor 4 km te hard is op zijn hoofd gevallen en blijven botsen. Ongelooflijke pesterijen vind ik zulke praktijken.

Diezelfde avond merk ik dat er onverwacht door een verzekeringsmaatschappij 750 euro van de rekening is gehaald. Zomaar ineens, zonder enige informatie waarom. Bij navraag (wat mij weer enige tijd heeft gekost) blijkt dat wij voor een premieaanpassing van de AOV, die wij verlaagd hebben, toch nog enkele maanden de vroegere hogere premie moeten betalen. Waarom? Geen idee! Dus in de plaats van onze premie aan te passen aan de nieuwe situatie en deze met 120 euro te verlagen, stelt de verzekeraar dat wij nog enkele maanden gewoon 120 euro extra moeten blijven betalen, ook al is de dekking dus sterk verminderd. Wij krijgen het te veel betaalde bedrag ooit wel eens terug. Wanneer? Geen idee.
Met andere woorden, wij, kleine werkende zelfstandigen, financieren een grote verzekeraar. Ik zou met mijn levendige fantasie dit niet eens kunnen bedenken.

Sorry folks, maar Olland kan mij echt niet meer positief stemmen. Het wordt tijd voor wat anders...

De vijf toppers van Olland

2009-08-10T10:14:00.004+01:00

Ik kreeg onlangs de opmerking van een fervent lezer van deze weblog dat het eens tijd wordt dat ik iets positief over Olland schrijf. Dat leek me in eerste instantie een moeilijke opdracht, want Olland heeft me tot nu toe nog niet veel goeds in mijn leven gebracht. Maar toen ik erover ging nadenken - en ik moest wel hard nadenken- ben ik er toch in geslaagd vier positieve dingen over Olland te vinden. Het was pas afgelopen zaterdag op een zonnig terras in Tilburg dat ik mijn top vijf kon vervolledigen. Ziehier mijn vijf positieve gedachten over Olland.

1. Olland heeft fantastische wegen en fietspaden. Dat is gewoon zo.
2. Olland heeft ongelooflijk goede hondenvoorzieningen. Overal zijn er uitlaatplaatsen, onze Marley kan gewoon naar de crèche en hoe vaak genieten wij niet van onze eindeloze wandelingen in het hondenbos. Of op het vier kilometer lange hondenstrand in Noordwijk! Ollanders zijn erg goed ingesteld op dieren.
3. Olland heeft nog ontzettend mooie plekjes, vol groen, bos en heide...je hoeft niet ver te rijden om in de natuur verloren te lopen. Zalig!
4. Olland houdt altijd en overal uitverkoop in kledij. De kortingen zijn gigantisch en ik vind hier altijd nog mooie koopjes in mijn maat. Niemand draagt hier namelijk XS.
5. Olland heeft maar één trappist, La trappe. Zaterdag heb ik die voor het eerst geproefd in Tilburg, rechtstreeks van het vat. Ik kan oprecht stellen dat de enige trappist die Olland rijk is, ook erg lekker smaakt. Ik vind hem beter dan de Belgische Orval of Westmalle. Het doet niet eens pijn dat openlijk toe te geven.

U ziet, ik kan Olland best waarderen in de dingen die hier wel goed zijn. Dat heeft de Belgische regering ook begrepen. Na drie ontsnappingen in tien dagen tijd, gaat België criminelen opbergen in Ollandse gevangenissen. Als de Ollanders erin slagen om niemand te laten ontsnappen, breid ik mijn lijstje onmiddellijk uit met een puntje 6.

Besparingtips voor gevorderden

2009-08-03T08:34:00.005+01:00

Onlangs lanceerde mijn werkgever een oproep op intranet. Om een besparing te kunnen realiseren van 1,7 miljoen euro werd beroep gedaan op de creativiteit van de werknemers. "Stuur je besparingsvoorstellen in en het beste idee wordt beloond met 100 euro!"
Weeral 100 euro extra uitgegeven dat niet begroot is. Begint al goed.

Alle voorstellen zijn opgenomen in een lijst en dit is wat de creatieve werknemer zoals kon bedenken.
De meest voor de hand liggende ideeën klinken heel aannemelijk zoals minder inhuur van externen, verlaging van de wervingskosten door niet langer gebruik te maken van dure advertenties, een selectieve wervingsstop en zuiniger omgaan met verwarming, licht en airco.

Andere voorstellen konden echter veel minder op mijn sympathie rekenen. Ik ben helemaal niet van plan om vrijwillig 2 verlofdagen per jaar in te leveren en ik wil mijn reiskosten nog steeds betaald krijgen (het is al een aalmoes).
Verder ga ik geen verslagen op een MP3 speler zetten (snap hier de besparing niet goed) en ik ga ook geen theewater in een grote kan doen (ook hier is de besparing mij niet helemaal duidelijk).

Aangezien mijn werkgever een gemeente is, heb ik wel zo een beetje mijn eigen gedachtekronkels over besparingen. Bijvoorbeeld niet langer een hele sportzaal afhuren voor een gratis cursus aerobic voor allochtone vrouwen die 4 keer na elkaar niet komen opdagen zodat de boel niet doorgaat. Afschaffing extra vakantiegeld voor mensen in de bijstand. Mijn man krijgt als werkende zelfstandige toch ook helemaal niks als hij vakantie neemt. Geen subsidies meer voor buurtbarbecues en dergelijke, laat mensen maar voor hun eigen feestjes betalen. Hou op met al die gratis vaccinaties, dat kan je toch wel zelf betalen en bij je zorgverzekeraar indienen. En misschien ook stoppen met het uitdelen van gratis energieboxen aan mensen die verwarmen met de ramen wijd open en zich drie keer per dag uitgebreid douchen.

Ik denk dat ik al een groot deel van 1,7 miljoen gevonden heb.
En ik kan er nog wel enkele bedenken...maar vrije meningsuiting is hier ook niet meer wat het ooit geweest is.

Afscheid

2009-07-21T14:26:00.003+01:00

Vrijdagavond 17 juli om 19u52 is mijn vader overleden. Dit gebeurde thuis in het bijzijn van zijn naasten, zoals hij het zelf heeft gewild. Na twee jaar strijden is een einde gekomen aan een oneerlijk gevecht. Zijn lichaam was moe en kapot. Hij was 10 dagen eerder nog 68 jaar geworden.

Mijn vader was een fervente fan van deze weblog. Hij was altijd van alles op de hoogte. Wanneer ik thuis bij mijn ouders kwam wist hij piekfijn te vertellen wat ik weer neergeschreven had. Soms vond hij het zo hilarisch dat hij mijn moeder erbij riep en haar op de PC liet lezen wat ik te vertellen had. Soms werd zelfs de hond erbij gehaald.

Mijn vader is nooit voor mij een held geweest, hij is ook niet altijd even gemakkelijk in de omgang geweest. Maar ik zal mijn vader altijd blijven herinneren als de meest moedige man die ik heb gekend. De manier waarop hij van het leven en ons afscheid heeft genomen getuigt van ongekende wilskracht. Ik hoop dat ik een beetje van deze eigenschap geërfd heb. Ik zal het nog hard nodig hebben in mijn leven.

Pa, deze is nog voor u....

Mijn vader
komt wat later,
zei ik tegen God,
en hij antwoordde:
Neen, hij komt op tijd
je vader is klaar
met het leven
het weegt voor hem te zwaar.
Ik kromp vol angst ineen
en gaf geen kik
tot het geluid van zijn laatste adem
overging in mijn rouwend gesnik...

Een gesprek tussen een Ollandse dokter en een Vlaamse patiënt

2009-07-13T15:06:00.005+01:00

Een luidspreker door de hele wachtzaal in een dokterspraktijk:
"Mevrouw Tuerlings!"
Ik sta op en heb geen idee bij wie ik moet zijn. Een jonge arts komt me gelukkig tegemoet. Hij mocht me wel eens persoonlijk komen ophalen in de wachtzaal. Zo is het net alsof je in het gemeentehuis een nieuw paspoort moet ophalen. Gezellig.

Dokter: "Zo, wat is het probleem?"
Ik: "Ik ben ontzettend moe en ik heb last van mijn keel. Vooral 's morgens heb ik een hoest en als ik praat krijg ik vaak een zware kriebel waardoor ik moet hoesten. Mijn keel doet ook pijn."
Dokter: "Okee, rookt u?"
"Neen"
"Bent u allergisch?"
"Neen"
"Mmmmmm....wat denkt u zelf dat het probleem is?"
"Ik heb zeker een ijzertekort en misschien ook vitamine B. Heb ik elk jaar. Verder denk ik dat er wat mis is met mijn schildklier."
"Okee, vindt u het goed als ik een bloedonderzoek laat doen?"
"Ja, lijkt me wel noodzakelijk."
"Je mag je in 1 van volgende voorzieningen aanmelden. Na een week bel je dan voor het resultaat."
"Oh, kan hier geen bloed worden getrokken?"
"Neen, daarvoor moet u naar 1 van de adressen op de lijst."

Dit was mijn tweede doktersbezoek ooit in Olland. De eerste keer moest de arts gaan googelen om te begrijpen waarover ik het had. Nu heb ik mijn eigen diagnose mogen stellen. Het verbaast mij nog dat ik zelf geen bloed moet trekken. Als patiënt kan je maar beter goed voorbereid naar je doktersafspraak gaan.

Diezelfde avond ben ik met mijn klikken en klakken uitgeschoven op een natte brug. Op een tiende van een seconde lag ik op de grond. Het duurde 2 minuten om mijn diagnose te stellen: kapotte knie, verrokken spieren en een vlaag van zinsverbijstering.

De rest zoek ik wel op google...

Een fles Chardonnay en gemarineerde biefstuk

2009-07-06T08:44:00.004+01:00

Gisteren 5 juli ben ik 38 jaar geworden. Op zich is dat geen ramp, maar sinds enkele jaren maak ik me op mijn verjaardag steeds de bedenking dat ik als kind mijn huidige leeftijd echt oud vond. Mijn zus is 10 jaar ouder dan ik, dus voor mij was ze altijd al oud.

En zo had ik op mijn oude dag geen behoefte aan veel gedoe. Ollanders vieren altijd zo uitbundig hun verjaardag, maar ik heb in dat feestgedruis helemaal geen goesting. Ik vind er niks aan om een hele dag volk over de vloer te krijgen dat je moet bedienen van eten en drank om vervolgens in een kring allemaal leverworst en komkommer te vreten en te praten over de meest onnozele dingen.
Dus heb ik mij afgezet tegen dit soort evenementen, waarschijnlijk tot ergernis van sommigen die vinden dat ik me maar moet aanpassen, maar ik beslis nog altijd zelf over mijn eigen vrije tijd.

En zo hebben we met ons drietjes een simpele maar heel fijne dag gehad. Na uitslapen, een serenade van mijn man en een lekker ontbijt zijn we naar het hondenstrand in Noordwijk gereden. Frisbee gooien met onze Marley en wandelen op het strand...dit is echt plezant. Daarna een flesje Chardonnay op een terraske soldaat gemaakt, mijn man heeft zijn sigaartje gerookt en bij thuiskomst een gemarineerd biefstukje in de pan gelegd...

's Avonds een jaartje ouder maar voldaan gaan slapen...
Meer moet dat toch echt niet zijn?

Uitgewezen en nagewezen

2009-06-22T14:39:00.003+01:00

Soms word je toch echt niet goed van bepaalde dingen die je 's morgensvroeg op je nuchtere maag te lezen krijgt in de krant. Mijn motto "Ik behandel mensen zoals ze mij behandelen" vind ik op zich heel rechtvaardig, alleen jammer dat deze ongeschreven regel niet als basis geldt voor het Belgische strafrecht. Vrouwe justitia zou veel correcter recht spreken. Is rechtvaardigheid voor het slachtoffer dan zo onrechtvaardig?

Neem Simon W. Hij werd bijna 2 jaar geleden neergestoken en levensgevaarlijk gewond door twee minderjarige broertjes uit Oekraïne. Omdat hij het telefoonnummer van een meisje niet wilde geven.

De bestraffing van deze daders is op zijn minst opmerkelijk en apart te noemen.
Tijdens het strafonderzoek werden de twee daders pardoes het land uitgezet door de dienst vreemdelingenzaken omdat ze geen geldige asielaanvraag hadden ingediend. De dienst vreemdelingenzaken was niet op de hoogte van het strafrechtelijk onderzoek. Zo gezegd, zo gedaan, de broertjes uit Oekraïne wonen sinds enige tijd in alle vrijheid blijheid in Israël. Met dank aan de Belgische staat voor het gratis transport.

Het proces gaat dan toch gewoon door en vandaag kwam het verlossende arrest. Ze werden allebei-bij verstek- schuldig bevonden aan poging tot moord, maar volgens de rechter was bestraffing niet nodig.
De jongetjes kregen alleen een berisping met een uitgestoken wijsvingertje schuddend in de hoogte. Foei foei foei.
Waarom besliste de rechter zo? Wel, de jongetjes wonen nu toch in Israël en hebben zich voordien wel netjes aan de voorwaarden gehouden. Geen idee wat dit laatste eigenlijk betekent.

Uitgewezen en nagewezen, en het recht is geschied.
Oja, het slachtoffer krijgt wel een dokter toegewezen om hem te begeleiden.
En een autobestuurder die een boke achter het stuur aan het eten was kreeg een boete van 100 euro...

Going dutch...

2009-06-15T15:08:00.005+01:00

Elke keer wanneer ik over straat loop heb ik dezelfde bedenkelijke gedachte. Hoe belachelijk gaan mensen hier gekleed! Je hebt natuurlijk uitzonderingen, maar ik kan toch stellen dat 90% van de Apeldoornse bevolking problemen heeft met kleren in de juiste maat te vinden. Het straatbeeld van dikke pubers met hangende vetranden, benadrukt door een veel te smal truitje, over een nog smaller en nog korter jeansrokje is zowaar erg onsmakelijk om te aanschouwen. Grote ronde oorbellen en de haren vol gel waren volgens mij hot in de periode van de Dolly Dots. We zijn nu helaas 25 jaar later.

Ook helaas is het feit dat het niet alleen onzekere pubers betreft. Hun ouders kunnen er ook wat van. Vaak dragen ze dezelfde jas, vader loopt met gemak in een korte oranje broek met een roos overhemd en moeder draagt bloemetjes netkousen onder een gestreept groen rokje met een geel/paars bloesje.

Het zal u dus niet verbazen dat ik mijn eisen van deftigheid ook wat heb bijgesteld. In het weekend laat ik 's morgens de hond uit en dat doe ik meestal in een grijze joggingbroek met een roze hartjes/ballonnetjes pyjamajasje en mijn haren nog in dezelfde staat dan acht uren voordien. Of ik trek aan wat er op de grond te vinden is. Maar ik zet wel mijn Armani zonnebril op en ik heb mijn diamanten oorringen in. Mijn Gucci sjakosch laat ik uit praktische overwegingen toch maar thuis. Je moet tenslotte niet overdrijven.

En dan nog loop ik er deftiger bij dan 90% van de voorbijgangers...

Europa met gesloten grenzen

2009-06-06T10:49:00.005+01:00

Donderdag, 4 juni 7u30. Dit wordt ongeveer de langste dag uit mijn leven. Ik zit als waarnemend ambtenaar in een stemburo in Eefde. Het zijn vandaag Europese verkiezingen en ik wil wel eens meemaken hoe dat in zijn werk gaat.
Om 7u30 gaat het stemburo open en om 21u gaat het weer dicht. Aangezien er met rood potlood wordt gestemd, moeten we daarna nog handmatig stemmen tellen en vooral hertellen. Ik ben om 24u thuis, wat betekent dat ik meer dan 16 uur gepresteerd heb die dag. Ik kreeg er 130 euro en koffie voor. Broodjes, een bord frieten met ketchup en cola was zelf te betalen. Erg respectloos.

Gelukkig was het volk dat de moeite nam om te gaan stemmen ontzettend gezellig. Ongeveer 90% waren 50-plussers en die mensen hebben met de steeds verdere uitbreiding van de EU toch een zekere mate van humor opgebouwd. Zo kwam een man stemmen met de volmacht van zijn "(v)echtgenote" en liep een vrouw het stemlokaal uit met de verkeerde man. Die 50-plussers vonden stemmen met potlood toch "zo lekker ouderwets" en genoten zichtbaar van deze activiteit.

In corrupte landen worden tijdens verkiezingen waarnemers van de VN gestuurd om een oogje in het zeil te houden, maar in Olland nemen ze het ook niet nauw. De stemhokjes staan gewoon open en bloot, geen gordijn, dus als ik even mijn ogen goed richtte, kon ik perfect zien wie links en wie rechts was. Sommigen lieten hun kinderen in vol ornaat aanduiden welk bolletje gekleurd ging worden. Het tonen van een identiteitsbewijs werd als uiterst bezwarend ervaren, maar niemand heeft er blijkbaar moeite mee dat je hier voor een vervanging van het wc-raampje in je huis een vergunning moet aanvragen.
Eentje wilde persé blanco stemmen en ergerde zich aan het feit dat er geen partij blanco kon worden aangeduid.

Iemand maakte terecht de opmerking waarom hij niet in de stad waar hij werkte kon gaan stemmen, of zelfs in een ander Europees land, want het zijn toch Europese verkiezingen. Europa bemoeit zich met alles wat haar niet aangaat, maar zelfs haar eigen verkiezingen kan ze niet met open grenzen regelen. Ik kon hem alleen maar gelijk geven.

Nu ik 16 uur van mijn leven besteed heb aan de Europese democratie van morgen en daar bovendien amper voor vergoed werd, eigen ik me nu het "grenzenloze" recht toe om nog meer anti-Europa te zijn. Tenslotte heeft Europa mij al enkele duizenden euro's gekost bij mijn emigratie naar Olland. Gewoon door dubbele belastingen, formaliteiten en het verliezen van bepaalde geldelijke rechten.

En dan moest ik nog op 4 juni mijn drie colaatjes zelf betalen...

Vogeltje gij zijt gevangen...

2009-05-27T09:56:00.002+01:00

Hilarisch nieuws: België gaat 500 gedetineerden overbrengen naar Tilburg in Nederland.
Reden: overbevolking in de Belgische gevangenissen.
Ik zie het hele scenario al zo voor mij. Van die 500 gaan er onderweg waarschijnlijk 100 ontsnappen. Het leuke is dat ontsnappen in Nederland niet strafbaar is. Als de wet ondertussen niet gewijzigd is, ook niet in België trouwens. Een paar honderd kilometer vrijheid dus...interessant.
Verder kost dit aan de Belgische belastingbetaler 167 euro per dag per gedetineerde. Ik heb zelfs nog niet eens betalend in zo een duur hotel gezeten. Eten en drank uiteraard inbegrepen.

Ik vraag me af wie de onderbroeken van die gevangenen gaat betalen. In Hasselt kampen ze door de overbevolking van de gevangenis met een nijpend onderbroeken tekort. Zit dat mee in de prijs?

En voor al die "kansarme" criminelen die beroep kunnen doen op een pro deo advocaat (gratis dus), wie gaat daar de reiskosten van betalen?
En hoe zit het met de Franstalige gevangenen? Moeten die Ollandse bewakers dan op Franse les? Je moet als cipier toch wel doorhebben/begrijpen als ze voor je neus een ontsnapping zitten te beramen?

Lijkt me toch allemaal niet zo simpel. Een andere oplossing kan zijn om veroordeelden gewoon naar buiten te laten lopen.
Dat overkwam Gie Laenen. Ooit was hij mijn favoriete jeugdboekenschrijver, nu is hij een veroordeelde pedofiel. Daar kan ik nog niet van over. Na zijn veroordeling in de rechtbank tot 4 jaar cel, liep hij gewoon zonder dat iemand zich erom bekommerde de rechtzaal uit richting vrijheid.

Ik denk dat er echt iets niet klopt in dit systeem...

Lekker slim of gewoon slimste mens?

2009-05-20T14:15:00.002+01:00

Na een dagje hard werken wil ik eens lui in de zetel zitten en wat televisie kijken. Zo'n momenten heb ik de laatste tijd niet vaak want ik ben te druk met alles en als ik dan toch eens kan zitten, val ik na 10 minuten al in slaap.

Maar nu zit ik dus kant en klaar voor de tv. Natuurlijk is er dan weer geen bal op en zo blijf ik steken bij een quizprogramma. Hoe erg kan het zijn?
Geloof me, erg!

In "lekker slim" worden 2 mannen gekoppeld aan 2 vrouwen die ze niet kennen en die vormen dan samen een team. De mannen moeten dan raden of die vrouwen op gestelde vragen het antwoord weten. Ik kijk voor de vragen en om mijn integratieproces te versnellen, maar wat is uw excuus?

Zo leer ik dat BTW staat voor Belasting Teruggaaf Waarde. Nederland telt ook maar 11 provincies want Utrecht blijkt geen provincie te zijn.
De Berlijnse muur verdeelde Berlijn in 2 gebieden: een stuk voor de Britten en een stuk voor de Amerikanen. Ooit stond er ook een muur tussen Nederland en Duitsland, maar dat bleek later dan meer een gordijn te zijn.
De Noordzee ligt aan de Noordpool en Poetin is de linksbenig Nederlandse aanvaller van Real Madrid.
De Maas is dezelfde rivier als de Rijn en Majoor Bosshardt lijkt verdomd veel op het slachtoffer in de Deventer moordzaak.
In je lichaam bevindt de hamer zich in de knie en het aambeeld in de eileiders.
Een hermafrodiet is iemand die fraudeert, al kan dat op zich niet echt fout gerekend worden als je tweeslachtig bent.

Ik kijk toch liever naar "De slimste mens". Daar leer ik ook wat van, maar dan wel juiste dingen. Het niveau is hoog en je moet wat bewezen hebben als je die quiz wilt overleven. Maar ja, dat is ooit op de Nederlandse televisie afgevoerd wegens te weinig kijkers.
In Vlaanderen is het een groot succes. Hoe zou dat toch komen?

Lekker slim? Dacht het niet.

toneel op locatie

2009-05-13T13:49:00.005+01:00

Zaterdag 9 juni tussen 14u en 17u. Ik bevind mij op het bedrijventerrein in Apeldoorn Noord. Er is een bedrijfsfeestje aan de gang en daar kwamen een aantal onverwachte gasten opdagen. Zoals deze twee. Ze crashten de party, liepen ongegeneerd rond en gaven iedereen gevraagd en ongevraagd hun mening. Deze twee dames becommentarieerden uitgebreid de outfits van de gasten, wroetten zonder blikken of blozen in hun privéleven en lieten zich vooral goed verwennen wat eten en drinken betreft.

Ze verdwenen weer net zo snel als ze waren opgedoken en hun plaats werd even later ingenomen door twee half stonede hippies die zonder schroom op spacecake trakteerden en met iedereen in peace wilden leven.

Waarom ik dergelijke dingen doe? Omdat ik als Vlaamse hier vaak te bescheiden ben om te reageren op de grofheid van Ollanders en via mijn personages kan ik me helemaal uitleven en zonder schaamte es goed mijn gedacht zeggen.

En iedereen vindt het nog geinig ook...

Van buurmeisje tot wilde weldoenster

2009-05-04T11:00:00.002+01:00

Ik stel u voor: mevrouw Gerda Hendrickx. In mijn jeugdjaren was zij mijn buurmeisje, dochter van de melkboer. Nu heeft ze 7 miljard euro teveel en wil dat wegschenken. U leest het goed. 7 miljard.

Het verhaal is een beetje verwarrend en niemand weet het echt precies, maar ze staat wel elke week volop in de Belgische kranten en weekbladen. Van rijke zakenlui zou ze 7 miljard euro vergaard hebben voor "bewezen diensten" zeg maar en dat wil ze nu aan de wereld gaan uitdelen. Je moet wel een project hebben dat de maatschappij ten goede komt. Als je het goed motiveert, krijg je geld. Zomaar.
Verder wil ze de wereld meer doen dansen en lachen. Hiervoor organiseert ze in de grootste hal in Mechelen een 9 dagen durend feest waar ze zoveel mogelijk mensen wil naartoe krijgen om het wereldrecord dansen te verbreken. Het loopt, volgens haar eigen verklaring, helemaal storm en zelfs president Obama zal aanwezig zijn. Verscheidene beroemdheden die zouden komen hebben echter geen weet van een uitnodiging.

Haar eigen familie verklaart haar helemaal zot. Maar zij blijft hardnekkig volhouden dat ze de wereld zal laten zien dat ze het allemaal meent.

Ik neem de proef op de som en ik dien een geldelijke aanvraag in voor de dierenorganisatie Mirbessa die de adoptie van onze Marley heeft geregeld. Die vrijwilligers verdienen wel een extraatje. Verder dien ik een project in om 10.000 boeken van mij op te kopen zodat ik ze gratis kan uitdelen aan alle mensen. Hierdoor gaan 10.000 mensen meer kunnen lachen en ik heb naambekendheid om nog meer boeken te schrijven en te verkopen.

Dit is zoals ze zelf beschrijft, een win-win project.

Waar een mens zich tegenwoordig al niet moet tot verlagen om wat boekjes verkocht te krijgen...maar zo gaat het blijkbaar tegenwoordig in de maatschappij.
Ik vind het in ieder geval enorm spannend of mij dit gaat lukken. En zo niet, weet ik wat me te doen staat om veel publiciteit te krijgen.

Zot zijn doet toch geen zeer.