Je nadert een rood verkeerslicht. Er zijn twee rijstroken om rechtdoor te rijden. De linkse rijstrook houdt enkele tientallen meters na de lichten op en iedereen moet verder rijden op de rechtse rijstrook. Ik vond het altijd logisch om rechts in de rij te staan zodat mensen die komen aanrijden wanneer het licht op groen springt links zonder afremmen kunnen verder rijden en voor de rij invoegen. Maar blijkbaar dacht ik verkeerd.
De volgende situatie gebeurt, hoe toevallig kan het zijn, in 90% van de gevallen als mijn man rijdt. We naderen een rood verkeerslicht. Er zijn twee rijstroken om rechtdoor te rijden. De linkse rijstrook houdt enkele tientallen meters na de lichten op en iedereen moet verder rijden op de rechtse rijstrook. We komen aangereden en het verkeerslicht blijft rood. We moeten dus stoppen. Rechts staat een auto, maar wij gaan links staan. Stilstaan dus. De chauffeur aan de rechterkant is een man. Ik kan de spanning voelen, naarmate de tijd vordert glijden we af naar thrillerachtige toestanden. Twee onbekenden die het vertikken elkaar een blik te gunnen zijn plots elkaars aartsrivaal.
En dan springt het licht op groen...
Beiden duwen het gaspedaal helemaal in. Het gaat zij aan zij. De chauffeur aan de rechterkant wil kost wat kost voorkomen dat wij sneller zijn en voor hem kunnen invoegen. Mijn man wil kost wat kost sneller zijn en voor hem invoegen. Als het lukt straalt de voldoening van zijn gezicht af. Alsof hij de Grand Prix gewonnen heeft. Ik zit erbij en kijk ernaar.
Waarschijnlijk is het een mannending. Ik begrijp er in ieder geval niks van en maak me alleen maar zorgen over de hoeveel benzine die zo grandioos verspild wordt in deze tijden van crisis.
Logica tegenover ego.
Om mijn twijfel met een typische Ollandse uitdrukking te verwoorden: Wat is wijsheid?
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comments:
Die Danny toch, een man naar mijn hart :-)
Post a Comment