Vrijdag 4 november was geen alledaagse dag. Mijn man werd 38 jaar en daarmee is het leeftijdsverschil tussen ons weer voor een half jaar op twee jaar gebracht. Dat scheelt.
's Middags met onze Marley een toerke gaan doen in Bussloo. Ik loop het bruggetje op en ik hoor hard gespartel. Ik keek rond en zag aan de kant een zwart hondje in paniek heen en weer zwemmen. Hij was duidelijk dat zij eruit wilde maar door de hoge rand kon dat niet. Twee donkere ogen keken me hulpeloos aan. Ik twijfelde geen moment en gooide alles aan de kant om die hond uit het water te trekken. Mijn haar en jas was helemaal nat door het hevig gespetter van het hondje, maar na enige tijd trekken en sleuren kreeg ik hem eruit.
Aan dat bruggetje staat een bank. Daarop zaten twee vrouwen te kletsen. Geen van beiden heeft ook maar iets in de gaten gehad. Te innig met zichzelf bezig. Nochtans was het gespartel van die hond en mijn geroep naar het hondje oorverdovend. Maar het was duidelijk niet hun probleem. Gezellig verder kletsen joh.
Nadien werd ik door een vrouw met een loopse hond aangesproken. Ik MOEST Marley even bijhouden. Ik antwoordde: "Ik moet helemaal niks."
Niet mijn probleem. Ik was gezellig in mezelf aan het mijmeren joh.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
0 comments:
Post a Comment