Dat ik er niet bij hoor wordt mij al ruim een half uur van tevoren duidelijk gemaakt. Onze Marley wordt een beetje ongeduldig en kijkt te veel naar mijn goesting naar de klok en naar baasje. Baasje zegt te veel naar mijn goesting tegen Marley dat vrouwke echt wel naar toneel gaat vanavond. Dan volgt ongetwijfeld een diepe zucht. Is ze nog niet weg?
Dan eindelijk iets voor 20 uur roep ik vanuit de gang: "Ik ga!" Ze zijn best sloom, die twee mannen, maar op dat moment staan ze als een bliksemschicht me bij de voordeur uit te wuiven. Is het geen hartverwarmend beeld? Man en hond willen zeker zijn dat je weg bent.
Met dit beeld fiets ik naar mijn toneelavond, warm vanbinnen omdat ik weet dat hond en baasje het gezellig hebben met elkaar, op de fauteuil, met hun eigen dingetjes zonder dat vrouwke staat te mopperen over lege flesjes en kruimels...
Woensdagavond is het bij ons thuis mannenavond.
0 comments:
Post a Comment