Het geheim van een goed huwelijk

Ik kan eerlijk zeggen dat wij met ons drietjes een fijn gezinnetje vormen. Ieder heeft zijn eigen karakter en we zorgen voor elkaar, ieder op zijn manier. Een voor allen en allen voor één, zo zit het bij ons in elkaar.

Het werkt goed omdat de taken ontzettend onevenwichtig zijn verdeeld. Onze hond heeft het beste leven, niks moet en veel mag. Mijn man is het baasje van plezante dingen; Hij fietst met onze Marley, hij geeft hem elke avond wat lekkers en samen zakken ze onderuit in de zetel als er voetbal op tv is.

Ik ben het bazinnetje van de shit en de kots. Als de hond overgeeft - en dat gebeurt wel vaak door zijn zwakke darmpjes- ben ik degene die wordt wakker gemaakt om de zaak op te kuisen. Vorige week was het weer raak. Mijn man haalt me om 12u 's nachts uit mijn slaap om aan te kondigen dat Marley heeft overgegeven. In de plaats van zelf op te staan, vond hij het om een of andere reden verstandiger om mij wakker te maken. Vol trots omdat hij het gehoord had en ik niet. Ik eruit en aan de slag om de troep op te kuisen.
Die nacht heeft Marley nog wel tien keer overgegeven. Ik heb niet geslapen van 12u tot 5u30.
Mijn man heeft de overige negen keer niet gehoord. Hij sliep gewoon verder. Of deed alsof.
Hij heeft er immers volledig het vertrouwen in dat ik instinctief de slaap toch niet meer kan vatten en zo de taak van klokkenluider zelf kan uitvoeren.

Daarom hebben wij een goed huwelijk: mijn man is van de plezante dingen, ik ben van de kots, de shit en andere kuis- of opruimacties.
In onze wc hangt een poster: A clean house is a sign of a wasted life.
Ik dacht het niet!