Over mijn buren

Na een jaartje wonen in Apeldoorn is het tijd om eens de balans op te maken. Vooral over de buren dan, want ook zij zijn helemaal anders dan in België.

Rechts hebben we L. en D., dertigers, elkaar leren kennen via internet en ondertussen ook met elkaar gehuwd. Ze delen het huis met drie katten, maar daar hebben we niet de minste last van. Van L. en D. ook niet echt, als je zelf ollander bent. Voor een vlaming is het af en toe wel even slikken.
L. verschijnt de ene keer in een rode haarsnit, de andere keer in een blonde look en dat is steeds even wennen. Ondanks de aanwezigheid van drie katten heb ik haar nog nooit zien of horen poetsen en van haar gordijnen kan je vette soep koken. Ik ben nog niet binnen in huis geweest en ik heb daar ook helemaal geen behoefte toe want ik vrees dat mijn inmuunsysteem er niet tegen bestand is.
Van zodra de zon ook maar haar eerste stralen laat zien, zit L. uiteengezakt in de stoel bruin te bakken en 's avonds wordt er zodra het kan hevig gegrild op de tefalpan. Elke avond weer. Ze lopen bijna altijd in dezelfde jas in dezelfde kleur, het is opvallend als ze het een keertje niet doen. Eens in de week lopen ze voorbij in een veel te strak sportbroekje en de vrees voor onvergetelijke beelden in mijn hoofd weerhoudt me te vragen welke sportieve activiteit ze beoefenen.

Onlangs is er links van ons een nieuwe buurvrouw ingetrokken. We hebben nog geen informatie over naam en burgelijke status, maar ze schijnt midden dertig te zijn. Ik ruik ze meer dan dat ik haar zie want haar enige bezigheid bestaat eruit zoveel mogelijk sigaretten te paffen in een zo kort mogelijke tijd. De overvolle asbak wordt nadien bewust niet leeggemaakt om niets af te doen aan haar prestaties. Ik bedenk al twee weken dat ze wel eens dringend haar haren mag wassen en het uitpakken en inrichten van haar appartement heeft duidelijk geen prioriteit. Ik vrees dat ook zij niet echt interesse heeft in een emmer en een dweil, noch in dreft of meneer proper, maar hopelijk heeft ze geen tefalpan. In het weekend laat ze van zich horen, bij voorkeur om drie uur 's nachts en dan bieden de stevige muren en hoogstaande isolatietechnieken geen bescherming meer voor onze onschatbare nachtrust. Hoogstaande ruzies weergalmen door de lucht en worden steeds verder aangewakkerd door één of ander wezen van het mannelijk geslacht. Soms bedenk ik dat er ook een hond zit te huilen, maar dat kan evengoed die man zijn. Je weet maar nooit.

Men zegt beter goede buren dan verre vrienden. Ik wil mijn verre vrienden voor geen geld ter wereld missen.
Dat kan ik helaas niet zeggen van mijn buren...