De fictie van de non-fictie

Na de bemoedigende woorden van schrijfster Nanda Roep enkele maanden geleden, blijf ik volharden in het meedoen aan schrijfwedstrijden. Vooral omdat ik dan tenminste nog eens een keertje zelf schrijf in plaats van andermans manuscripten te beoordelen. En ook om hier niet compleet gek te worden.

Onlangs deed ik mee aan een schrijfwedstrijd met als onderwerp: Een verbijsterende date. Voor het eerst in mijn leven wilde ik een duo schrijverschap aangaan met mijn man. Hij weet immers alles van verbijsterende dates, ik niet. Het blijkt allemaal te draaien om oogcontact en zo. Ik heb wat gemist in mijn jonge jaren. Mijn man niet, hij heeft op dat gebied goed geleefd en dus ging ik bij hem te rade voor inspiratie. Volgens mij was hijzelf vaak de verbijstering tijdens de date...

En zoals meestal in mijn verhalen begin ik van iets authentiek om er met de nodige fantasie en omwegen een eigen verhaal van te maken.
Mijn verhaal 'Date op Japanse wijze' heeft helaas niet gewonnen, maar het is wel geselecteerd voor publicatie in het boek 'Verbijsterende dates' uitgegeven door schrijfatelier Alicia. De bundel verschijnt naar verwachting op 1 maart. Binnenkort te koop in de betere boekenwinkels.

Tegen einde februari moet ik wat in elkaar flansen over het thema vriendschap.
Helaas heeft mijn man maar twee vrienden.

Geen crisis bij de bourgondiërs

In 2012 zijn wij 5 jaar getrouwd. Dat is vijf keer langer dan bepaalde mensen hadden verwacht. Niettemin willen wij dit onder ons tweetjes goed vieren en we hebben besloten een culinaire toer te doen. Elk kwartaal gaan we in een wat chiquer restaurant eten. Ieder om beurt mag een restaurant uitkiezen. Eind maart gaan we naar mijn keuze: restaurant Luzine van kok Jeroen Meus. Mijn man is iets meer snobistisch en kiest in het volgend kwartaal voor Oud Sluis, het driesterrenrestaurant van Sergio Herman.

Ik denk, laat ik maar alvast reserveren, dan is dat al geregeld. Zo gezegd, zo gedaan, ik begin bij Jeroen Meus. Reserveringen gaan via de website zodat je direct kunt zien of er nog plek is. Wat blijkt? Alle vrijdag- en zaterdagavonden in 2012 zijn al volgeboekt. Ongelooflijk!
Dan maar eens kijken bij Oud Sluis. Daar krijg je bij het openen van de juiste pagina een bericht of u bij het reserveren wilt rekening houden met het feit dat alle vrijdag- en zaterdagavonden in 2012 zijn volgeboekt en u alleen nog via een wachtlijst terecht kunt. Een driesterrenrestaurant! Pas ergens in 2013 weer plek!

We passen onze plannen lichtjes aan en gaan bij Jeroen op een vrijdagmiddag lunchen. Ik moet daar dus een dag vrij voor nemen. Ook bij Sergio zullen we voor dit eenmalig culinair hoogstandje ergens tussendoor aanschuiven.

Maar dat laten we uiteraard niet aan ons hart komen. Het eten zal er niet minder om smaken. Ik begrijp alleen niet waarom iedereen zegt: 'Het is crisis...'

Het jaar van de dikke strepen

2012 is nog maar 2 weken ver en het is mij nu al duidelijk dat dit jaar het jaar van de dikke strepen wordt: definitief afhandelen van bepaalde zaken.

Op onze eerste toneelavond kondigt het bestuur aan dat ze per direct opstapt en dus houdt ons clubje op te bestaan. Na meer dan 50 jaar, stel je voor. Streep eronder.

Personaliteiten die vorig jaar nog konden rekenen op mijn laatste greintje respect zijn er nu al in geslaagd dit door onacceptabel gedrag te verpulveren. Streep eronder.

Als ik de burgerbaas mag geloven verlies ik na 2012 de hoofdtaak in mijn werkzaamheden. Streep eronder.

Buurvrouw Annie kwam in 2011 met een emmer en dweil aanzetten, 10 seconden nadat ik en Marley op ons terras helemaal onder het bloed zaten door een uitgerukte nagel aan Marley's poot. Ik was nog aan het zoeken waar al het bloed vandaan kwam, toen ze me de emmer in de hand duwde en eiste dat ik onmiddellijk het bloed zou opkuisen. Geen aanbod van hulp, geen vraag over wat er aan de hand is...gewoon bevelen staan uit te delen. Deze week had ze een pakketje aangenomen en we kwamen het niet snel genoeg naar haar goesting ophalen. Staat ze aan de deur ons de les te lezen dat het niet kan dat ze het pakketje ook nog moet brengen. Genoeg gezeurd. Ik praat niet meer tegen Annie. Streep eronder.

Desperate housewives, Two and a half man en Castle kunnen mij niet meer bekoren, dus kijk ik niet meer. Streep eronder.

2012 is volgens de Chinezen het jaar van de draak. U bent gewaarschuwd.

Een Ollands idool?

Niemand gaat het geloven, maar ik heb een Ollands idool gevonden! Nu ja, idool is veel gezegd, laat ik het erop houden dat ik sympathie gekregen heb voor een rasechte Ollandse griet: Linda de Mol. Als presentatrice kan ze me niet boeien, maar ze kan verdomd goed schrijven. Ik heb haar boek 'Linda. De columns.' en ja, ze schrijft ze echt allemaal zelf.

Ik heb sympathie voor haar omdat ze haar eigen volk goed blijkt te kennen en dat ook hardop zegt. Schrijft. Zo vindt ze het bijvoorbeeld flauwekul dat je als vrouw niet voltijds kunt/mag werken, vindt ze het wel belangrijk om (financieel) zelfstandig te zijn en hekelt ze mensen die menen alles beter te weten maar hun mening nog niet zonder schrijffouten kunnen weergeven. Een vrouw naar mijn hart...

Dus voor wie zich blauw ergert aan mijn mening over Ollanders heb ik slecht nieuws: Hoe zielig jullie ook doen, hoe hard jullie ook de grootste onzin roepen, ik ben blijkbaar niet de enige die er niet intrapt. Hoe grappig is dat!

Koken op Vlaamse wijze

Mijn man is half Vietnamees, half Cambodjaans,
in Olland opgegroeid en soms stronteigenwijs.
Zoals op zondag 1 januari. Hij had voor kerstmis het kookboek van Jeroen Meus gekregen en hij ging witloof in den oven maken. Ik hou mijn hart vast als mijn man Vlaams gaat koken, want enkele jaren geleden waren de krieken met ballekes een soort Indonesisch ballengerecht geworden. Zijn eigen interpretatie van het gerecht, weet je wel.

En dus kreeg hij maar weer het voordeel van de twijfel toen hij aankondigde dat hij witloof in den oven ging maken. Op zijn manier.

Deze keer schieten woorden tekort. Voor het resultaat, zie afbeelding.

Wat je leert tijdens het plaatsen van winterbanden

Vrijdagmiddag moest ik met de auto naar de garage voor het wisselen van zomerbanden naar winterbanden. Dat is zo een van de taken die weer ongemerkt in mijn pakket is terechtgekomen. Dus zit ik daar tussen drie mannen een klein half uur te wachten en mijn tijd te verdoen. Ik heb me verscholen achter de Telegraaf om toch maar geen deel uit te moeten maken van een conversatie, want Ollanders hebben altijd de oncontroleerbare behoefte je aan te spreken.
Maar ik luisterde wel, want tijdens dat half uurtje banden wisselen heb ik weer een hoop wijsheid opgedaan.

Om Vlaamse kok Piet Huysentruyt er even bij te halen: En wat hebben we geleerd vandaag?
1. Auto's hebben een hemel
2. Een Porche is een platgedrukte kever
3. Een Passat is niet verkeerd.

Dat hebben drie 'kenners' in die beperkte tijd uitgemaakt. Ik heb het opgeslagen in mijn hersenkamers want je weet nooit waar die wijsheid nog eens van pas komt.

Tot een van de mannen als afsluiter in de groep gooit: 'Tja, eigenlijk heb ik er allemaal niet zoveel verstand van.'

Wat een anticlimax zeg!

Vooral Ramsey Nasr aan het woord

Zondagmiddag 18 december was het in Apeldoorn prijsuitreiking van de schrijfwedstrijd 'Aan het woord'. Na het fiasco van vorig jaar gaf ik het maar weer een kans en heb een verhaal ingestuurd. Het onderwerp was vrij als het maar uit minder dan 1000 woorden bestond. Ik kan je nu wel vertellen, ik doe niet meer mee.

Eregast was Ramsey Nasr. Of tenminste, dat was de bedoeling. Uiteindelijk kreeg hij bijna de helft van performancetijd die hij gretig benutte om regelmatig zijn nieuwe bundel in de lucht te zwaaien in de hoop de verkoopcijfers op te krikken. De prijsuitreiking werd bijzaak. Jammer.

Ook deze keer kon de winnaar mij niet bekoren. Ik zat - wegens te weinig stoelen ook al moest je van tevoren opgeven met hoeveel personen je kwam- op de grond achter de rug van jurylid Hennie Stoel. Naast haar zaten juryleden Jos nog wat en nog een onbekende dame die haar debuutroman aan het schrijven is. Hoog tijd voor verjonging van de jury dacht ik dan. En inderdaad, het gekozen verhaal vond ik saai en oubollig. Niet mijn stijl.

Mijn verhaal gaat over stoute schoenen, het winnende verhaal over de oorlog, denk ik, want ik heb het na 5 regels opgegeven.
Had ik maar mijn stoute schoenen aangetrokken en de jury om een grondige motivering van hun onbegrijpelijke beslissing gevraagd.

Voor de fans, een voorsmaakje...

Stoute schoenen

“Vindt u het goed als ik mijn schoenen uitdoe?”

Dokter Verkeerd knikt. Hij heet niet echt Verkeerd, dat is de naam die ik hem zonet bij binnenkomst heb toebedeeld. Omdat hij bruine schoenen draagt onder een zwart pak met witte strepen. Ik schop wild mijn rode sandaaltjes uit en ga languit op de ingezakte sofa liggen. De dokter schuift het tafeltje met tissues dichterbij zodat ik niet rechtop hoef te komen als de onvermijdelijke huilbui er straks aan komt. Ik ga echt niet huilen. Ik wil alleen mijn stoutmoedig talent ontdekken. Geen makkelijke klus lijkt me. Ik durf wedden dat dr. Verkeerd nu liever op de golfbaan staat.

“Okee, vertel het maar, wat is het probleem?” Ik draai mijn hoofd in zijn richting en kijk hem verbaasd aan. Het probleem? Wil hij weten wat het probleem is?

“Het probleem, dokter, is dat de wereld overbevolkt is en dat 99,9 procent nog compleet idioot is ook. Het probleem is het klimaat en de armoede. Vreselijke ziektes en hebzucht. Uitbuiting en materialisme. Ik kan nog wel even doorgaan, maar waarschijnlijk bedoelt u wat mijn probleem is?”

“Dat bedoel ik inderdaad.” Ik kijk naar het plafond en sluit een paar seconden mijn ogen. “Dat mag u uitzoeken,” zeg ik gezwind. “Is dit een uiting van sarcasme?” vraagt dokter Verkeerd op een lacherige toon. “Neen, eerder een nauwelijks verborgen uiting van minachting,” zeg ik van mezelf geschrokken lacherig terug.“Ik begrijp het”, antwoordt de dokter met een zucht. “Waar wil je over praten?”

“Over mij, ik wil nieuwe schoenen.”

...
Meer lezen? Geef een seintje en je krijgt het hele verhaal toegestuurd.