Mijn eerste vrije zondag in weken

Ik heb de hele week uitgekeken naar gisteren. Zondag 29 november, de eerste dag in weken dat ik gewoon helemaal niets te doen had. Ik had de strijk gedaan, alles was opgeruimd, gestofzuigd, ik kon eens eindelijk op mijn positieven komen en genieten van een dagje niets doen.
Deze ideale dag was in mijn hoofd al perfect gepland. Uitslapen, ontbijten met op de achtergrond het radioprogramma de prehistorie, douchen, met onze Marley naar het bos, dvd kijken met een Grimbergen in de hand en dutje doen. Perfect.
Onze Marley was geweldig en heeft mee geslapen tot 10u30. Dan was het hoogtijd dat hij uitgelaten werd.

Nog in halve pyjama en met mijn ogen half open gingen we de straat op. Ik verheugde mij al op een goei sjat kaffe en een lekker ontbijt als ik thuis kwam. Plots werd ik uit mijn roes gehaald door 1 of andere arrogante Ollander.
"Mevrouw, u doet het helemaal niet goed met uw hond. Hij bepaalt duidelijk de regels en niet u."
"Euh, ik..."
"Ik ga met u niet in discussie mevrouw. U weet duidelijk niet waarover u praat, ik wel, ik zit in de hondentraining. U moet ...(zus en zo doen)..."
"Maar..."
"U moet met mij niet in discussie gaan. Daar heb ik geen zin in."
"Nou meneer, dan ben ik maar een slechte hondenbaas. Dat is dan pech voor de hond."
En ik liep gewoon weg, klaarwakker en helemaal opgefokt van die arrogante houding van die betweter.

Thuisgekomen deed ik mijn verhaal. Mijn man wijst mij erop dat ik veel te bescheiden ben en meer van mij moet afbijten tegen die arrogante Ollanders.
Ik heb aan het ontbijt de volgende zin moeten oefenen:
"Jij moet je bek dichthouden en doorlopen of anders lig je in het kanaal!"

Ik ben 1 meter 67, weeg nog geen 50 kilo en kan amper een stoel opheffen...

Over mannen en vrouwen...

Zondagmiddag 15 november was een heugelijke dag voor Datubooks. Als kleine onbeduidende uitgever mocht ik mijn eerste boekpresentatie houden in Tilburg. Aanleiding was de publicatie van het boek "Eindelijk, ik lééf!" van A. van Bebber. Het is geen gemakkelijke bevalling geweest (letterlijk en figuurlijk, zie verder), maar het was een grandioos succes. Ik heb ter plekke en via email vele gemeende complimentjes gekregen. Zelfs de uitgever die in eerste instantie het manuscript had afgewezen was aanwezig. Hij zal wel gebaald hebben. Eigen schuld dikke bult.

Het aanwezige publiek was, voor mij althans, niet alledaags. Het tot nu toe meest succesvolle boek van Datubooks gaat over de verbouwing van een man naar vrouw. Transseksualiteit zeg maar. U begrijpt dat het lezerspubliek hier enigszins anders is dan normaal.

Mijn man was ook mee en hij voelde zich niet erg op zijn gemak. Transseksuelen, travestieten en homo's zijn niet zo zijn ding. Met dichtgeknepen billen stond hij tegen de muur geleund terwijl hij toekeek hoe zijn vrouw haar eerste speech als uitgever hield voor dit bonte gezelschap.

De fotograaf van dienst was ook in verandering. Zij werd een hij, alleen was het niet zo duidelijk hoever dat al stond. Ook de ober wist met enige moeite te gokken op meneer of mevrouw. Lastig voor de buitenstaanders.

Na de presentatie hadden we een etentje. We waren met zijn vieren. Ik zat naast de auteur, een man die vrouw is geworden. Haar mannelijk lid is verwijderd. Over mij zat mijn man. Met mannelijk lid, dat was duidelijk. Naast mijn man zat de fotograaf, waarvan niet zo duidelijk of ze nu al voorzien was van het mannelijk lid of niet. Toch wel vermoeiend om de juiste woorden te vinden.

Maar één ding is wel duidelijk. Ik heb die dag iemands droom in vervulling gebracht. De dankbaarheid van de auteur en haar familie was overweldigend. Dan weet je dat je echt iets goed in je leven hebt gedaan...

Nog nagenietend van dit intense gevoel ga ik iets goed voor mezelf doen...maar dat wordt weer een ander verhaaltje.

Die goeie oude tijd

We hebben er helemaal genoeg van. Al weken is er geen bal op de tv. Nog niet eens een film met Doris Day. Dus hebben we besloten onze tijd nuttig te besteden en de bloemetjes binnen te zetten. Binnen, want voor ze buiten te zetten zijn we te oud. We zijn op onze rust gesteld. Cocoonen heet dat.

Vroeger toen ik kind was, gebeurde het weleens dat de elektriciteit uitviel. Geen tv en geen radio. Maar dat was toen geen probleem. We haalden monopolie uit de kast en hadden een ontzettend gezellige avond. We namen ons altijd voor dit meer te doen, maar zodra de tv weer aanschoot, zaten we weer snel in de zetel naar het kastje te kijken. Eigenlijk zonde. Maar in die tijd had je tenminste nog plezante programma's om naar te kijken.

Met enige weemoed naar die tv-loze avonden hebben we nu eindelijk het karakter om het zapmachien te laten liggen voor wat hij waard is en de kinderlijke traditie van vroeger weer in te voeren. We hebben wat spelen gekocht, zoals scrabble, yahtzee en tien voor taal. Of we pokeren. Fleske wijn erbij, popcorn en de hond die onder tafel ligt en mijn voeten warm houdt. De verwarming staat op en we hebben ons huispak aan. Is dat geen ideale winterse avond?
Alleen de open haard ontbreekt nog...maar die komt er ook wel een keer. Maar niet in Nederland.

Het vallen van de bladeren

Het is ronduit prachtig. Adembenemend. Ik heb het over het bos in de herfst. Dit is de eerste keer in mijn leven dat ik geniet van de herfst. Meestal bereid ik me op dit moment van het jaar stilaan voor op mijn winterdip die meestal in november de kop opsteekt. Niet dit jaar. Dankzij onze Marley leer ik de herfst kennen op een heel andere manier.

Bijna elke dag ga ik met onze Marley naar het bos. Hij heeft dat nodig. En hij geniet. En ik geniet van zijn genieten. Hij springt in de bladeren, rent als een gek op en neer en stoeit met andere hondjes alsof zijn leven ervan afhangt. Zo plezant om te zien.
Door onze Marley wandel ook ik nu veel door het bos. En sinds enkele weken ben ik betoverd door de kleurenpracht. Alle schakeringen groen, rood, bruin en geel spelen met het zonlicht en creëren een prachtig lichtspel dat wat met je doet. Zoals je laten verloren lopen.

Normaal volg ik netjes de hondenroute, maar vandaag was het zo mooi in het bos, dat ik niet op de wegbewijzering heb gelet en pardoes ergens in het midden van het bos terechtkwam. Ook onze Marley huppelde vrolijk verder. Na twee uur verder huppelen hebben we de auto weer gevonden. Moe maar voldaan van één van de mooiste wandelingen uit mijn leven. Uitgezonderd die in de wijnvelden natuurlijk.

Ik verheug me al op onze wandelingen in de winter, met dikke jas, handschoenen en een pots op. Dan thuiskomen en een dutje doen. Een trappistje drinken...
Voor het eerst in mijn leven ga ik vrij opgewekt de winter in. Met dank aan onze hond Marley.

Krakers gekraakt

Olland is in de ban van de antikraakwet. Eerlijk gezegd heb ik nooit echt begrepen hoe dat kraken nu eigenlijk in elkaar zit. Mag je nu echt zomaar in iemands huis binnendringen en dat met een buitensporige bezettingsdrang gratis gaan bewonen? Ik ging het uitzoeken en ja inderdaad, als het gebouw meer dan 12 maanden leeg staat mag je legaal kraken.

Ik sta er versteld van hoe dat allemaal kan. Je mag een gebouw dat langer dan 12 maanden leeg staat binnendringen en bezetten. Als eigenaar word je maar heel miniem beschermd. Alleen als de eigenaar aantoont dat hij van plan is wat met het pand te gaan doen, kan hij de krakers doen verwijderen. Anders niet.
Meer nog, als kraker bel je gewoon de politie op dat je het pand gekraakt hebt, je zet een bed, tafel en stoel neer en de politie maakt een pv op dat je legaal bezit hebt genomen van een onbewoond pand.
Om de leegstand tegen te gaan zegt men.

Ik begrijp dat men wil optreden tegen eigenaars die hun panden laten verwaarlozen. Maar sinds wanneer mogen burgers het recht in eigen handen nemen met steun van de overheid?
Als ik word beroofd, mag ik niet eens wettige zelfverdediging inroepen om mijn spullen te beschermen. Ik mag geen overvaller in elkaar slaan en geen dief aanrijden. Want recht spreken doet nog altijd de onafhankelijke rechterlijke macht.

Als je in dit land maar een links getint motief hebt, dan mag je altijd wat meer dan een ander. Dus hoera voor de nieuwe antikraakwet!

Advocaat van de duivel

Op zondagavond kijken we meestal naar het programma Wegmisbruikers. Voor de Vlamingen: in dit televisieprogramma worden mensen die slecht rijgedrag vertonen aangepakt.
Af en toe worden ook wel eens Vlamingen aangehouden. Persoonlijk vind ik die afleveringen altijd heel plezant om te kijken. Echt lachen met welke excuses die Vlamingen aan komen zetten om hun rijgedrag goed te praten.

Soms gebeurt het dat de bestuurder in een auto met Belgische nummerplaat het gaspedaal helemaal indrukt om snel de grens te bereiken. De Ollandse politie heeft immers over de grens geen bevoegdheid meer. Wilde achtervolgingen worden dan ingezet. Meestal wint de Belg.

Onlangs verdedigde een Belgische bestuurder zijn verkeersovertreding met het argument dat "hij niet bij de vergadering was uitgenodigd waar al die stomme regeltjes worden bepaald." Dus waarom zou het zijn probleem zijn?
Een andere keer verwees de aangehoudene naar zijn mentale gezondheidstoestand. Hij verklaarde dat hij schizofreen was en dat de pillen die hij van zijn dokter kreeg hem alleen nog maar zotter maakten. Hij dacht dat hij achtervolgd werd, vandaar het wat aparte rijgedrag.

Vorige week kregen de politiesurveillanten te maken met een Belg die veel te snel reed. Maar dat was niet helemaal zijn schuld, want, zo verklaarde hij: "Mijne kilométrique is kapot, dus ik kan niet weten hoe snel ik werkelijk rijd." Het feit dat hij ook zijn auto moest starten met een schroevendraaier maakte de zaak er niet beter op.

Kortom, altijd lachen met Belgen in de uitzending.

Gisteren tijdens Studio Sport werd de Belgisch/Ollandse bondscoach Dick Advocaat opgebeld. Hij is nu advocaat van de rode duivels. Lijkt geen slechte zet, want hij krijgt best goede kritieken en de spelers hebben er vertrouwen in.
Vraagt de presentator aan Dick Advocaat wat wordt bedoeld met "de Belgische foert-mentaliteit". Jammer genoeg kon de bondscoach hier niet echt op antwoorden.

Ik zou zeggen, willen jullie de prestaties van Dick Advocaat in België een beetje volgen, kijk eens af en toe naar wegmisbruikers.
Geen beter voorbeeld van de Belgische foert-mentaliteit!

De terug plezant club

Fons Wuyts, bezieler van de Vlaamse taal, kon het niet langer aanhoren hoe de Vlaamse jeugd "verollandste". Hij richtte uit protest tegen de teloorgang van het Vlaamse taaltje de anti-leuk club op en haalde hiermee herhaaldelijk de kranten en de pers. Hij wil aantonen dat de Vlaamse jongeren zich meer en meer laten beïnvloeden door de Ollandse taal door onder andere het veelvuldig gebruik van het woord leuk. Vandaar de anti-leuk club.
Zijn initiatief telt ondertussen al enkele honderden leden waaronder uiteraard mezelf. Als het ter bescherming van het Vlaamse erfgoed is, doe ik gewoon mee. In Vlaanderen hoort alles plezant te zijn en niet leuk. En dus is de "anti-leuk club" ondertussen omgedoopt tot de "terug plezant club". Ieder volk zijn eigen taaltje denk ik dan.

Ook de nieuwsdienst en allerhande zangers en schrijvers worden gevraagd om terug meer het woord plezant te gebruiken. En zelfs Ollanders juichen dit initiatief toe. Zij vinden het hartstikke leuk dat Vlamingen iets plezant vinden.

En dus laten de Vlaamse ministers Balkenende even weten dat ze het niet plezant vinden dat hij de Westerschelde nog niet heeft uitgediept zoals afgesproken. En Ollandse politieagenten vertellen een 19 jarige Belg die stomdronken het verkeer staat te regelen dat ze dat niet leuk vinden. Vanmorgen las ik in de krant dat de nieuwe K3 een Ollandse is, dat zullen de Ollanders wel leuk vinden. De Vlamingen zullen dit echter veel minder plezant vinden.

Maar onder toeziend oog van de "terug plezant club" zal streng worden toegekeken dat de liedjesteksten in ieder geval wel plezant blijven!